سریال Magnum P.I.

خوب بود، هرچند بسیار با نسخهٔ اصلی متفاوت بود. اول دربارهٔ زن بودن هیگینز تردید داشتم، چون ممکن بود نویسنده‌ها خواهان رابطهٔ رمانتیک بین دو شخصیت باشند که به نظرم عجیب می‌آمد (من رابطه‌ای خصمانه و رقابتی را ترجیح می‌دهم). با این وجود، نسخهٔ بازسازی‌شده حس مدرنیته‌ای داشت و طنزی تند و اکشن پی‌درپی را ترکیب کرده بود. از آن متنفرم؛ کاملاً وحشتناک بود و توهینی به...

خوب بود، هرچند بسیار با نسخهٔ اصلی متفاوت بود. اول دربارهٔ زن بودن هیگینز تردید داشتم، چون ممکن بود نویسنده‌ها خواهان رابطهٔ رمانتیک بین دو شخصیت باشند که به نظرم عجیب می‌آمد (من رابطه‌ای خصمانه و رقابتی را ترجیح می‌دهم). با این وجود، نسخهٔ بازسازی‌شده حس مدرنیته‌ای داشت و طنزی تند و اکشن پی‌درپی را ترکیب کرده بود. از آن متنفرم؛ کاملاً وحشتناک بود و توهینی به نسخهٔ اصلی بود—شخصیت‌ها نامفهوم‌اند، تغییرات بی‌معنی‌اند و داستان‌ها پوچ و کسالت‌آورند. با این حال، اکشن دارد و بیانیهٔ سیاسی‌ای مطرح می‌کند، و فکر می‌کنم همین هدفِ تغییرات بود. آن بیانیه دلیل بسیاری از تغییرات و خطوط قصه بود، تا جایی که خودِ داستان‌ها تحت‌الشعاعِ آن قرار گرفتند. در نهایت همه‌چیز بی‌معنی است، اما باعث می‌شود که از نسخهٔ اصلی هم ناراحت شوی. امتیاز: 8/10 — باززنده‌سازی مدرن، شیک، کاریزماتیک و بسیار خوب اجراشده بازسازی ۲۰۱۸ِ Magnum P.I. وظیفه‌ای دشوار داشت: به‌روزرسانی یکی از نمادین‌ترین شخصیت‌های تلویزیون—و خودِ خودروی نمادینش—بدون از دست دادن جوهرهٔ آن‌ها. برخلاف انتظار، این بازسازی موفق می‌شود. این یک کپی دلسوزانهٔ نوستالژیک نیست، بلکه درامی اکشن، آفتاب‌گرفته و موجز است که می‌داند چه می‌خواهد و مداوماً ترکیبی سرگرم‌کننده از معماهای هفتگی، گفت‌وگوهای کاریزماتیک و مقدار مناسبی احساسات برای پایدار نگه‌داشتن داستان ارائه می‌دهد. برای اجرا، شیمی بازیگران و جذابیت دیداری، نمرهٔ قوی 8 از 10 را می‌گیرد. نکات برجسته: - جِی هرناندز در نقش توماس مگنام: هرناندز تعادل را به‌خوبی برقرار می‌کند. او جذابیت ریلکس نسخهٔ اصلی، لبخند جذاب و توانایی نظامی را به‌نمایش می‌گذارد و در عین حال لایه‌ای از آسیب‌پذیری مدرن و محورِ احساسیِ قوی‌تری مرتبط با گذشتهٔ او به‌عنوان نیروی ویژهٔ نیروی دریایی اضافه می‌کند. او فوراً دوست‌داشتنی است و با خونسردی نمایش را به دوش می‌کشد. - شیمی مرکزی بازیگران: موتور سریال، دینامیک میان مگنام، هیگینز (پِردیتا ویکس) و همراهان لازم‌الوجودِ تی‌سی و ریک (استفن هیل و زکری نایتون) است. جولیت هیگینزِ ویکس به‌روزرسانی استادانه‌ای است—تیزتر، توانمندتر از نظر فیزیکی و با گذشته‌ای مرموز که او را شریک واقعی داستان می‌کند، نه فقط یک مقابله‌کننده. تنش «آیا خواهند شد یا نه» به‌خوبی زمان‌بندی شده است. دوستی با تی‌سی و ریک حس اصالت و زندگی‌شده دارد و هم جنبهٔ کمدی و هم وفاداری را فراهم می‌کند. - فرمول تکمیل‌شده و فراریِ در حال تحول: سریال تلاش نمی‌کند چرخ را از نو اختراع کند. معماهای مستقل و رضایت‌بخش در برابر چشم‌انداز خیره‌کنندهٔ اوآهو ارائه می‌شود که با سکانس‌های اکشن هیجان‌انگیز مزین شده‌اند. اشاره‌ای هوشمندانه به گذشته، حضور فراری کلاسیک 308 GTS Quattrovalvole در اپیزود پایلوت است؛ نابودی حساب‌شدهٔ آن نمادی است از شروع عصری جدید. از آن پس مگنام با فراری 488 اسپایدر رانندگی می‌کند؛ ماشینی مدرن، سریع‌تر و تهاجمی‌تر که بازتاب‌دهندهٔ مگنامِ به‌روز‌شدهٔ قرن بیست و یکم است. خودرو همچنان نقش مرکزی دارد—نمادی از آزادی، استایل و ولخرجیِ رابین مسترز. چرا امتیاز 9 یا 10 نگرفت: - راحتی قابل‌پیش‌بینی: همان اعتمادپذیری که لذت‌بخش است گاهی به پیش‌بینی‌پذیری می‌انجامد. ضرب‌آهنگ‌های داستانی و تعاملات شخصیتی از ریتمِ روتینِ پروسِجرال پیروی می‌کنند و برای طرفداران باتجربهٔ ژانر شگفتی‌های چندانی ندارند. - سندروم «ضدقهرمان هفتگی»: در حالی که گروه اصلی به‌خوبی پرداخته شده‌اند، بسیاری از ضدقهرمانان و شخصیت‌های مربوط به پروندهٔ هفته حس موقت و تک‌بعدی دارند و به‌ندرت در خاطر می‌مانند. حکم نهایی: Magnum P.I. (۲۰۱۸) بازگشتی سطح بالا در شبکه‌هاست. به‌اندازهٔ کافی باهوش است که به منبع اصلی‌اش احترام بگذارد (حتی در نحوهٔ بازنشست کردنِ قدیمی‌ها)، به‌اندازهٔ کافی مطمئن است تا آن را برای عصری جدید به‌روز کند و مهارت فراوانی در ارائهٔ سرگرمیِ صیقل‌خورده دارد. جِی هرناندز و پِردیتا ویکس شیمی غیرقابل‌انکاری دارند، اکشن تیز و تمیز است و مناظر هاوایی خودِ سریال را به عنصری از داستان تبدیل می‌کنند. این برنامه‌ای ایده‌آل برای آرام‌شدن است—دوز هفتگی از آفتاب، سرگرمی، خاتمه‌های رضایت‌بخش و غرش یک اسب ایتالیایی مدرن. کاری بسیار خوب انجام شده. تماشا کن اگر: از اکشن‌های کلاسیک پروسِجرال، دینامیک دوستانِ کاریزماتیک، لوکیشن‌های زیبا و برنامه‌هایی با دلِ بزرگ و سرگرمیِ مطمئن لذت می‌بری. صرف‌نظر کن اگر: دنبال واقع‌گرایی خشن، پیچیدگی سریالی یا بازآفرینی‌های رادیکال از آثار کلاسیک هستی. این تلویزیونی صیقل‌خورده، حرفه‌ای و صریحاً جریان اصلی است. شبکه‌ها باید این سریال را بازگردانند. من عاشق این برنامه‌ام چون همهٔ بازیگران آن تماشایش را لذت‌بخش کرده‌اند، به‌ویژه جِی هرناندز؛ او بسیار جذاب است و دلم برای سریال تنگ شده. لغو کردنِ سریال پس از پنج فصل تصمیم نادرستی بود و من از این موضوع واقعاً ناراحت و دل‌شکسته‌ام. لطفاً Magnum P.I. را برگردانید—من به اکشن و داستان‌های بیشتری نیاز دارم و نمی‌خواهم سریال تمام شود.