سریال Unforgotten

این یکی از معدود سریال‌های جنایی-پلیسی بریتانیایی فعلی است که آن را در سطح نخبگان و تقریباً بی‌نقص می‌دانم (مثل Versa، DCI Banks و Shetland). منظورم کاملاً بی‌نقص نیست: هر سریالی گاهی ناامید می‌کند یا لحظه‌ای کوتاه خطا می‌کند، اما آنقدر نیست که متوجه یا نگرانش شوید. روند سریال کند و تدریجی است و دلایلش هم روشن‌اند. خبری از قاتلان زنجیره‌ای فراری، گروگان‌گیری یا تعقیب و...

این یکی از معدود سریال‌های جنایی-پلیسی بریتانیایی فعلی است که آن را در سطح نخبگان و تقریباً بی‌نقص می‌دانم (مثل Versa، DCI Banks و Shetland). منظورم کاملاً بی‌نقص نیست: هر سریالی گاهی ناامید می‌کند یا لحظه‌ای کوتاه خطا می‌کند، اما آنقدر نیست که متوجه یا نگرانش شوید. روند سریال کند و تدریجی است و دلایلش هم روشن‌اند. خبری از قاتلان زنجیره‌ای فراری، گروگان‌گیری یا تعقیب و گریزهای هیجان‌انگیز نیست. پرونده‌هایی که تیم کسّی (Cassie) پیگیری می‌کند، قدیمی‌اند و کارشان این است که پیش از هر چیز هویت و علت مرگ قربانیانی را کشف کنند که ۱۰، ۲۰ یا حتی ۵۰ سال قبل کشته شده‌اند؛ تا وقتی این اطلاعات را نداشته باشند، نمی‌توانند از شاهدان بازجویی کنند یا روی مظنونان یا افراد مورد توجه تحقیق کنند. تیم تحقیق به‌خوبی با هم کار می‌کند و بازیگران گروهی نوبت به نوبت با تلاش‌شان به پیشبرد پرونده‌ها کمک می‌کنند. مانند سریال‌هایی که نام بردم، کار حرفه‌ای آن‌ها و توجه تماشاگران با آشفتگی‌های زندگی شخصی رهبرشان منحرف نمی‌شود. کسّی، ورا و DCI بنکس هر کدام مسائل شخصی‌ای دارند که گاه پیش می‌آید، اما این مشکلات از نوعی هستند که بسیاری از ما ممکن است با آن‌ها روبه‌رو شویم. هرگاه فرصتش پیش بیاید (اگر چنین فرصت نادری دست دهد)، دوست دارم سریال را دوباره ببینم تا بیشتر از آن بهره ببرم؛ اما فعلاً باید از پخش قسمت‌های جدید لذت برد.