سریال Dept. Q

بر پایه رمان دانمارکی «نگهبان پرونده‌های گمشده» اثر یوسی آدلر-اولسن و بدون تردید الهام‌گرفته از فیلم دانمارکی ۲۰۱۳، مجموعه اسکاتلندی Dept. Q نمی‌تواند کاملاً جای نمونهٔ اسکاندیناویایی‌اش را بگیرد، اما در مجموع ارزش دیدن دارد. نکات مثبت: بازیگری بی‌چون و چرا فوق‌العاده است؛ سریال از بازیگران باتجربهٔ بریتانیایی‌ای برخوردار است که شخصیت‌های پیچیده را به‌خوبی جان می‌بخشند. فیلمنامه هم تا حد زیادی به هستهٔ داستانیِ فیلم...

بر پایه رمان دانمارکی «نگهبان پرونده‌های گمشده» اثر یوسی آدلر-اولسن و بدون تردید الهام‌گرفته از فیلم دانمارکی ۲۰۱۳، مجموعه اسکاتلندی Dept. Q نمی‌تواند کاملاً جای نمونهٔ اسکاندیناویایی‌اش را بگیرد، اما در مجموع ارزش دیدن دارد. نکات مثبت: بازیگری بی‌چون و چرا فوق‌العاده است؛ سریال از بازیگران باتجربهٔ بریتانیایی‌ای برخوردار است که شخصیت‌های پیچیده را به‌خوبی جان می‌بخشند. فیلمنامه هم تا حد زیادی به هستهٔ داستانیِ فیلم دانمارکی وفادار مانده و فضا تاریک، آزاردهنده و گاهی همراه با لحظاتی نفرت‌انگیز است. نقاط ضعف: بازآفرینی شخصیت اصلی، مورک، جایی است که سریال ضعیف عمل می‌کند. مورک اینجا بیشتر به‌عنوان مردی عصبانی، «شیطان‌صفت» و آمادهٔ انفجار نشان داده شده، در حالی که در فیلم دانمارکی مورک شخصیتی وسواسی و دقیق در حل پرونده‌هاست که برای بسته شدن پرونده‌ها از هنجارها و عُرف‌ها چشم‌پوشی می‌کند. در عین حال بازیگرانی مثل Goode، Pirrie و Manvelov مخصوصاً درخشان‌اند و تقریباً همهٔ بازیگران عملکرد خوبی دارند. ترکیب هوش‌مندانه‌ای از طنز و تم‌های تاریک هم در سریال دیده می‌شود. نکته‌ای که نقدها به آن اشاره کرده‌اند و من با آن موافقم، زاویهٔ مربوط به شخصیت Lyle Jennings است: اگر Merritt او را قبلاً می‌شناخته، به‌سختی می‌توان پذیرفت که پس از گذشت سال‌ها او را نشناسد؛ هرچند تغییرات ظاهری ممکن است بعضی افراد را غیرقابل‌تشخیص کند، ولی در مورد Lyle چنین تغییر چشمگیری به‌نظر نمی‌رسد. همچنین باید در نظر گرفت که نویسندهٔ رمان‌ها از فیلم‌های اولیه راضی نبود و معتقد بود شخصیت‌ها از دید او دور شده‌اند؛ پس بازسازی و تغییراتی در اقتباس‌ها رخ داده که پس از فیلم چهارم به بازپرسازی و تعویض بازیگران هم انجامید. خلاصه اینکه اگر بتوانید از تغییراتی در شخصیت‌پردازی مورک چشم‌پوشی کنید، با یک درام جنایی قابل قبول و مهیج روبه‌رو خواهید شد؛ هرچند به‌پای نمونهٔ اسکاندیناویایی اصیلش نمی‌رسد، اما همچنان ارزش تماشا دارد.