سریال The Investigation

این آرام‌ترین و بی‌تنش‌ترین سریال پلیسی‌ای بود که تا به حال دیده‌ام. بازپرس پرونده بسیار ساکت و کنترل‌شده بود و عملاً خشمش را از دست نمی‌داد؛ چیزی که برای این نوع آثار غیرمعمول است. فضا و مناظر هم آن‌چیزی نبود که از یک اثر خارجی انتظار داشتم. این، با این حال، ایراد بزرگی نیست. هرچند برای من سریال را کم‌جاذبه‌تر کرد، اما همین متفاوت‌بودنش آن را...

این آرام‌ترین و بی‌تنش‌ترین سریال پلیسی‌ای بود که تا به حال دیده‌ام. بازپرس پرونده بسیار ساکت و کنترل‌شده بود و عملاً خشمش را از دست نمی‌داد؛ چیزی که برای این نوع آثار غیرمعمول است. فضا و مناظر هم آن‌چیزی نبود که از یک اثر خارجی انتظار داشتم. این، با این حال، ایراد بزرگی نیست. هرچند برای من سریال را کم‌جاذبه‌تر کرد، اما همین متفاوت‌بودنش آن را تا حدی کنجکاوی‌برانگیز می‌کرد. به نظرم بر اساس یک پرونده واقعی ساخته شده و مطمئنم بسیاری از تولیدکننده‌ها آن را با تنش و هیجان و جنجال بیشتر جلو می‌بردند. شخصیت اصلی هم مثل معمول به‌خاطر تعهدش با مشکلات خانوادگی روبه‌روست، اما این بار مسئله با دخترش است نه با شریکش. مثل میکی‌ماوس مبتلا به اعتیاد به اوپیوئید است. اوضاع خیلی کند و ضعیف است. من دانمارکی‌ام و آن‌طور که خبر پرونده را دنبال نکردم، واقعاً امیدوارم پلیس‌مان در کارآگاه‌کشی به این میزان بی‌کفایت نباشد، همان‌طور که این بازسازی داستان نشان می‌دهد. دو ماه گذشته و تازه به کسی می‌رسد که برود سراغ کامپیوتر مظنون؟ دادستان (یا هر کسی که اینجا در دانمارک چنین نقشی دارد) تا جلسه دوم دادگاه صبر می‌کند و بعد همراه با آن درخواست جست‌وجوی خانه و وسایل شخصی مظنون را مطرح می‌کند؟ واقعاً؟ امیدوارم این‌طور نباشد. از نظر فیلم‌برداری و ساخت تصویری هم وضعیت واقعاً بد است. شاید اگر دانمارکی بلد نباشید کمتر به چشم بیاید، اما دیالوگ‌ها آن‌قدر خشک و مصنوعی‌اند که به هیچ نوع صحبت واقعی شبیه نیستند؛ حتی بدتر از نمایش‌های صحنه‌ای پنجاه سال پیش. ریتم فیلم افتضاح است؛ جدی می‌گویم، چقدر از زمان صرف تماشای قایق‌ها می‌شود بدون اینکه چیزی پیدا کنند؟ بعد سعی می‌کنند این کمبود را با صورت‌های خمار و خیره به چیزی شبیه سالن کنسرت ویولونیست‌های افسرده جبران کنند، از روی صدا حدس می‌زنم. خسته‌کننده. بازی‌ها ضعیف. کارگردانی ضعیف. عملکرد پلیس هم افتضاح. اما سگِ داستان خیلی خوب است.