سریال کره ای Age of Youth

قابلیّت پرداختن به فراز و فرودهای دوران جوانی کاملاً وجود داشت، اما این درام تبدیل به تمرینی عذاب‌آور در سطحی‌نگری شد و جز پوسته‌ای توخالی از آنچه می‌توانست تجربه‌ای ارزشمند باشد، چیزی ارائه نداد. از شخصیت‌های مقوایی گرفته تا دیالوگ‌ها و لحظات آزاردهنده، درام نتوانست جذابیتی حفظ کند و به‌جای آن تصویرپردازی براق و شیرینی‌زده‌ای را انتخاب کرد که بیشتر شبیه کاریکاتور بود تا بازآفرینی...

قابلیّت پرداختن به فراز و فرودهای دوران جوانی کاملاً وجود داشت، اما این درام تبدیل به تمرینی عذاب‌آور در سطحی‌نگری شد و جز پوسته‌ای توخالی از آنچه می‌توانست تجربه‌ای ارزشمند باشد، چیزی ارائه نداد. از شخصیت‌های مقوایی گرفته تا دیالوگ‌ها و لحظات آزاردهنده، درام نتوانست جذابیتی حفظ کند و به‌جای آن تصویرپردازی براق و شیرینی‌زده‌ای را انتخاب کرد که بیشتر شبیه کاریکاتور بود تا بازآفرینی قابل‌هضم. داستان‌ها نیز به همان اندازه سطحی بودند؛ تلاش‌های دراماتیک بی‌رمق به چشم می‌آمد و فقدان آشکارِ عمق، باورپذیری و تعهد میان اغلب شخصیت‌ها، روابط و پویش‌ها سایه افکنده بود. رویکرد سطحی در همه‌چیز اجازهٔ سرمایه‌گذاری عاطفی یا درگیرشدن واقعی را نمی‌داد. به هر معیار ممکن، فصل دوم نسبت به اثری که از پیش هم مشکل داشت، افت قابل‌توجهی محسوب می‌شود. یو اون جائه در فصل اول بی‌تردید ضعیف‌ترین حلقه بود، اما بازگمار کردن نقش با بازیگری که در اجرا دچار مشکل است اوضاع را ده‌ها برابر بدتر کرد. بازیگر جایگزین سخت تلاش می‌کرد نسخهٔ اولیه را تقلید کند، در حالی که حالات چهره، روانیِ بیان و لحن‌هایش کاملاً خلاف آن بودند؛ برای درک این تفاوت نیازی به نابینا بودن نیست، هرچند نسخهٔ اصلی هم چندان بهتر نبود. متأسفانه شرایط بدتر هم شد: ادامهٔ خط داستانی او، پیش‌زمینه، تعارض‌ها، انگیزه‌ها و نگارش شخصیت‌پردازی‌اش ترکیبی تهوع‌آور از ناتوانی ادبی مطلق و ورشکستگی خلاقانه بود—سیلی‌ای بر صورت هر کسی که حتی اندکی سلیقه داشته باشد. برای انصاف، Ye Ri و Eun Bin اجرای بسیار بهتری در فصل دوم ارائه دادند و نقش‌هایشان هم بهتر جا افتاده بود. در کل، این درام ناامیدکننده، بی‌طعم و فراموش‌شدنی بود و نتوانست تأثیر مثبت و ماندگاری بر جای بگذارد. اگر برایتان مهم است، نسخه‌های پخش آنلاین مانند نتفلیکس بخش‌هایی مثل زمزمه‌ها/آهنگ‌های درونی یا خواندن متن ترانه‌ها را حذف کرده‌اند؛ نسخهٔ نخست در این سرویس بیش از سه دقیقه کوتاه‌تر از پخش تلویزیونی است.