سریال Pan Am

سریال Pan Am نمایش بلندپروازانه و نوستالژیکی بود که به‌خاطر پخش روی تلویزیون شبکه‌ای — نه شبکه‌های کابلی مانند HBO یا Showtime — دچار افت شد و درنهایت کنسل شد. در این سریال خطوط داستانی، شخصیت‌ها و جلوه‌های بصری جذابی وجود دارد و به‌عنوان بازنگری‌ای خوشایند به دوران طلایی سفرهای هوایی، پس از دههٔ تغییراتِ پس از 11 سپتامبر، کارآمد ظاهر می‌شود. آنچه می‌توانست به...

سریال Pan Am نمایش بلندپروازانه و نوستالژیکی بود که به‌خاطر پخش روی تلویزیون شبکه‌ای — نه شبکه‌های کابلی مانند HBO یا Showtime — دچار افت شد و درنهایت کنسل شد. در این سریال خطوط داستانی، شخصیت‌ها و جلوه‌های بصری جذابی وجود دارد و به‌عنوان بازنگری‌ای خوشایند به دوران طلایی سفرهای هوایی، پس از دههٔ تغییراتِ پس از 11 سپتامبر، کارآمد ظاهر می‌شود. آنچه می‌توانست به سریالی پنج تا شش فصلی تبدیل شود، در نتیجهٔ محدودیت‌های تلویزیون شبکه‌ای آن زمان نیمه‌کاره ماند. بخشی از انتقاداتم به جاهایی برمی‌گردد که سریال در نمایش اصالت و پرداخت عمیق‌تر به مضامینی که فقط به آن‌ها اشاره می‌کند، کوتاهی می‌کند. در دههٔ شصت سیگار کشیدن در جامعه رواج گسترده‌ای داشت، اما در این سریال هیچ‌یک از شخصیت‌ها سیگار نمی‌کشند؛ این غیبت به‌طرز قابل‌توجهی به چشم می‌آید. نمایش صریح‌تر نقش سیگار در جامعهٔ آن زمان که در هم‌عصر آن در سریال «Mad Men» روی شبکهٔ کابلی AMC دیده می‌شد، نشان می‌دهد محدودیت‌های تلویزیون شبکه‌ای چگونه Pan Am را تحت تأثیر قرار داده است. بسیاری از خطوط داستانی و عمق‌پردازی شخصیت‌ها مجبور شدند با حساسیت‌های مخاطب شبکه‌ای آن زمان سازگار شوند و در نتیجه از پتانسیل کاملشان بازماندند. با این حال Pan Am در جنبه‌هایی موفق است، به‌ویژه در مسئلهٔ توانمندسازی زنان و تمرکز روی مهمانداران به‌عنوان محور داستان. اما هر چه به نیمهٔ دومِ سیزده قسمت نزدیک می‌شویم، نقشِ محوری آن‌ها کم‌رنگ‌تر شده و با ورود داستان‌های عاشقانه، کششِ اولیه کاهش می‌یابد. نکتهٔ مورد علاقهٔ من حضور شخصیتِ کیت کامرون با بازی کلی گارنر به‌عنوان جاسوس سیا است؛ ایده‌ای فوق‌العاده که هرچند به‌تدریج یکنواخت می‌شود، اما آغاز آن پر از زبری و رمز و راز است. گویی باز هم محدودیت‌های شبکه‌ای مانع شدند تا آنچنان که می‌توانستند به جنبه‌های تاریک، خطرناک و واقع‌گرایانهٔ یک داستان جاسوسی دوران جنگ سرد بپردازند. انتخاب بازیگران در کلیت کار استادانه است، به‌ویژه کریستینا ریچی و کشف استعداد مارگو رابی در نخستین نقش بزرگش. کاش سریال فرصت بیشتری پیدا می‌کرد؛ اگر روی شبکهٔ کابلی پخش می‌شد، می‌توانست به‌مراتب درخشان‌تر باشد — مثل یک خوانندهٔ معجزه‌آسا بدون گروه همراه. هر چند سال یک‌بار این سریال را بازبینی می‌کنم، اغلب بعد از بازبینیِ سریالی که از نظر روحیه به آن نزدیک است: Studio 60 on the Sunset Strip. هر دوی این آثار در دههٔ جریانِ پخش آنلاین می‌توانستند شکوفا شوند و حتی در زمان خودشان اگر روی شبکه‌های کابلی بودند وضعیت بهتری داشتند. گرفتار محدودیت بودند و جلوتر از زمان خود؛ خیلی زود لغو شدند، اما هنوز هم دیدنی و لذت‌بخش‌اند.