انیمه Sonny Boy

قصد ندارم وانمود کنم معنایی را که سازنده می‌خواست منتقل کند، کاملاً درک کردم. Sonny Boy داستان گروهی از دانش‌آموزان است که در جهانی موازی گم می‌شوند؛ جهانی که زمانش آشفته است، قوانینش همیشه برقرار نیستند و حتی گربه‌ها نقش عجیبی دارند. شخصیت‌ها ترکیبی‌اند—برخی مثل نوزومی جذاب‌اند و برخی مثل ناگارا کسل‌کننده. چیزی که بیش از همه آزاردهنده بود این است که زمان در...

قصد ندارم وانمود کنم معنایی را که سازنده می‌خواست منتقل کند، کاملاً درک کردم. Sonny Boy داستان گروهی از دانش‌آموزان است که در جهانی موازی گم می‌شوند؛ جهانی که زمانش آشفته است، قوانینش همیشه برقرار نیستند و حتی گربه‌ها نقش عجیبی دارند. شخصیت‌ها ترکیبی‌اند—برخی مثل نوزومی جذاب‌اند و برخی مثل ناگارا کسل‌کننده. چیزی که بیش از همه آزاردهنده بود این است که زمان در این جهان مطابق انتظار رفتار نمی‌کند: گاهی هزاران سال می‌گذرد اما رفتار شخصیت‌ها تغییر نمی‌کند، انگار از تجربیات گذشته درسی نگرفته‌اند. داستان پراکنده و نامنسجم است؛ در یکی از قسمت‌ها تقریباً دوازده دقیقه درباره میمون‌های نامرئی که بیسبال بازی می‌کنند صحبت می‌کنند، و بعد از آن دیگر هرگز به آن‌ها اشاره‌ای نمی‌شود. تقابل نسخه‌های تکرارشده از یک فرد مردم را تقسیم کرده و قرن‌ها ادامه داشته؛ یکی یکی را می‌کشد و بعد موضوع کنار گذاشته می‌شود، در حالی که شخصیت‌ها گویی هیچ حادثه‌ای رخ نداده است. کیفیت انیمیشن متغیر است—گاهی صاف و خوش‌ساخت به‌نظر می‌رسد و گاهی مصنوعی و ناهمگون. صدابرداری در بیشتر صحنه‌ها خوب است؛ اثری آهنگ آغاز ندارد و آهنگ پایانی خوشایند است. شخصیت‌ها توانایی‌هایی دارند که باعث درگیری می‌شوند، اما این توانایی‌ها محور اصلی سریال نیستند؛ وقتی این درگیری‌ها بی‌پاسخ می‌مانند و بعد از چند قسمت رها می‌شوند، تجربه مخاطب را آزار می‌دهد. نمی‌دانم در مجموع چه حسی باید درباره این اثر داشته باشم؛ از یک سو چیزی کاملاً متفاوت و تازه است، اما از سوی دیگر برایم نامفهوم، خسته‌کننده و بی‌هدف بود. فقط اگر دنبال چیزی بسیار متفاوت و غیرمتعارف هستید، این سریال را توصیه می‌کنم.