انیمیشن Velma

امتیاز خیلی پایینی می‌دم به‌خاطر برند. اسکوبی‌دو برای بچه‌ها ساخته شده، ولی بزرگ‌ترها هم باید ازش لذت ببرند؛ این نام تجاری قول می‌دهد که قرار است یک اثر «اسکوبی‌دو» ببینید. اما این کار: - مواد مخدر واقعی دارد، نه اشاره‌ای. - صحنهٔ برهنگی و نمایش پشت‌بدن دارد که به‌طرزی بیش از حد صریح و نامناسب برای این برند است. - الفاظ رکیک به‌کار رفته‌اند. - خودِ اسکوبی حضور ندارد. -...

امتیاز خیلی پایینی می‌دم به‌خاطر برند. اسکوبی‌دو برای بچه‌ها ساخته شده، ولی بزرگ‌ترها هم باید ازش لذت ببرند؛ این نام تجاری قول می‌دهد که قرار است یک اثر «اسکوبی‌دو» ببینید. اما این کار: - مواد مخدر واقعی دارد، نه اشاره‌ای. - صحنهٔ برهنگی و نمایش پشت‌بدن دارد که به‌طرزی بیش از حد صریح و نامناسب برای این برند است. - الفاظ رکیک به‌کار رفته‌اند. - خودِ اسکوبی حضور ندارد. - نژاد اعضای Mystery Inc. تغییر یافته. - دو سوسک رابطهٔ جنسی دارند. - فرد (Fred) آلت کوچک نشان داده شده. - دافنی در معاملهٔ مواد نقش دارد. - شخصیت سفیدپوست به‌گونه‌ای احمق‌نمایی شده است. این‌ها به‌طور جدی به برند آسیب می‌زنند. با این حال، بخشی از اثر طعنه‌آمیز است و جناح‌هایی مثل مخالفان «تغییر نژادی» یا طرفداران «کنسل کالچر» را مسخره می‌کند؛ همچنین به کسانی که مدعی‌اند «همه نازی‌اند» طعنه می‌زند. تا حدی به‌صورت متا و سرگرم‌کننده علیه خودش واکنش نشان می‌دهد و بعضی قسمت‌ها در نمایش دیگری می‌توانستند بهتر کار کنند. اما این اسکوبی‌دو است و در نهایت این کار تخریب یک فرنچایزِ شناخته‌شده است؛ اسکوبی‌دو قرار نیست این‌قدر بزرگسال‌مآب باشد و کلیشه‌های «ووک» باعث شده همه‌چیز پیش‌بینی‌پذیر شود. اگر این برنامه به مالکیت فکری اسکوبی‌دو متصل نبود، این‌قدر جلب توجه نمی‌کرد. اگر رنگ‌بندی و طراحی شخصیت‌ها را عوض می‌کردند، قابل مقایسه با نسخه‌های کلاسیک نبودند. بدون پیوند به اسکوبی، صرفاً یکی از همان «برنامه‌های بزرگسالانه» بی‌اهمیت و فراموش‌شدنی بود که فکر می‌کنند اضافه کردن ابتذال آن را «بالغ» می‌کند؛ در واقع بچه‌گانه‌اش می‌کند. شخصیت‌ها آن‌قدرها هم «متا» یا «خودآگاه» نیستند؛ این‌ها شگردهای ارزان برای پنهان‌کردن فیلمنامهٔ ضعیف‌اند. شوخی‌ها هوشمندانه یا دارای پنچ‌لاین خنده‌دار نیستند؛ صرفاً ارجاع‌های تکراری به فرهنگ عامه و اشاره‌های مکرر به آلت کوچکِ یک شخصیت (نه حتی شوخی واقعی، فقط ذکرِ مسئله) که نوعی شرم‌آورِ تحقیرِ بدنی است. در نهایت، ویلمَ و شِگی را سیاه‌پوست کرده‌اند تا هر نقدی را به نژادپرستی نسبت دهند؛ این کارت خیلی زود کهنه می‌شود. این برنامه هیچ ویژگی قابل‌ستایشی ندارد، توهینی است به شعور تماشاگر و میراث اسکوبی‌دو. به‌خاطر خدا، خودِ اسکوبی در این کار نیست؛ وگرنه آن شخصیت را هم نابود می‌کردند. به این برنامه توجه نکنید و حتی با خشم هم تماشا نکنید؛ رسانهٔ بد با بی‌اهمیت شدن از بین می‌رود. این برنامه اساساً شخصیت‌هایی از کارتون بیش از پنجاه‌سال پیش را گرفته، قومیت سه‌تا از چهار شخصیت انسانی را تغییر داده، بیماری‌های روانی را مسخره می‌کند و عناصری شبیه «Get Out» اضافه کرده تا خنک یا تند و تیز به‌نظر برسد. تنها دوبلور باقی‌مانده از نسخهٔ اصلی فرانک ولکر است که در نسخهٔ قدیمی فرد را صدا می‌کرد و در اینجا نقش پدر فرد را دارد؛ هیچ‌یک از بازیگران دیگر نسخهٔ اصلی در اینجا نیستند. دوست داشتم متیو لیلارد صدای پدر نورویل (شگی) را بگوید و شاید گری دی‌لایل یکی از مادران دافنی را صداپیشه کند، چون او در آثار دیگر صدای دافنی بوده است. می‌خواستم این را دوست داشته باشم، اما این‌قدر از اسکوبی‌دو فاصله گرفته که باید به‌جای اسکوبی اسم دیگری می‌داشت. فکر می‌کنم تنها دلیلِ جلب توجه این اثر این است که فرمول کارتون اسکوبی‌دو را به‌شدت دگرگون کرده‌اند. بالغ‌مآب بودن مشکل اصلی نیست؛ مشکل این است که برای کسانی که با نسخهٔ 1969 رشد کرده‌اند مناسب نیست—آن‌ها حالا در دههٔ پنجاه زندگی‌اند و این کارتون برای نسل ایکس ساخته نشده؛ شوخی‌ها بیشتر به مخاطبان جوان‌تر مثل دانشجویان امروز متوجه است.