سریال The Beast in Me

داستان جذاب است، اما متأسفانه با جهت‌گیری‌های تبلیغاتی/ایدئولوژیک آلوده شده — اگر این موضوع نبود، نمره بالاتری می‌گرفت. قوی‌ترین نکتهٔ این سریال فیلم‌برداری‌اش است؛ تصویربرداری زیبا و تأثیرگذار که عملاً بازی روان‌شناختی اثر را تشکیل می‌دهد: دیدها، زاویه‌ها و حرکت دوربین با دیدگاه شخصیت‌ها هماهنگ می‌شود و کاری می‌کند حتی یک قتل با خونسردی سرد، دل‌چسب و آشنا به‌نظر برسد. این انتخاب بصری بسیار به فضای...

داستان جذاب است، اما متأسفانه با جهت‌گیری‌های تبلیغاتی/ایدئولوژیک آلوده شده — اگر این موضوع نبود، نمره بالاتری می‌گرفت. قوی‌ترین نکتهٔ این سریال فیلم‌برداری‌اش است؛ تصویربرداری زیبا و تأثیرگذار که عملاً بازی روان‌شناختی اثر را تشکیل می‌دهد: دیدها، زاویه‌ها و حرکت دوربین با دیدگاه شخصیت‌ها هماهنگ می‌شود و کاری می‌کند حتی یک قتل با خونسردی سرد، دل‌چسب و آشنا به‌نظر برسد. این انتخاب بصری بسیار به فضای ملتهب و پرتنش داستان کمک می‌کند. از سوی دیگر، روایت در مجموع تحت سنگینی خود می‌لغزد. پیشرفت قصه چیز چندان نوآورانه یا دیوانه‌واری ندارد؛ بیشتر یک معمای قتل کلیشه‌ای است که عواقب بازی با تاریک‌ترین خواسته‌های انسانی را نشان می‌دهد. بعضی شخصیت‌ها کم‌استفاده‌اند و برخی دیگر عملاً چیزی به داستان اضافه نمی‌کنند. شخصیت‌های زن — به‌جز کلیر دِینز — بسیار کم‌نمایان‌اند در حالی که برای شخصیت‌پردازی (مثل شِلی) یا پیشبرد قصه (مثل نینا) نقش مهمی دارند؛ حیف که تعاملات میان آن‌ها کمتر از آن چیزی است که باید. رابطهٔ آگی و شل، هرچه از آن مانده بود، صحنه‌های احساسی و ویران‌کننده‌ای داشت. نقدهای اجتماعی و طبقاتی گاه تا حدی هجوآمیز و صریح‌اند و مردان را به کاریکاتور تبدیل می‌کنند، گرچه همین لایه‌ها برای همتایان زن‌شان پیچیدگی اضافه می‌کند. از نظر اثرگذاری کلی، اگر به‌دنبال یک مینی‌سریال کامل که ژانر را بازتعریف کند نیستید، اما دل‌تان یک تریلر روان‌شناختی بسیار اعتیادآور می‌خواهد — از آن‌هایی که بعد از دیدن همچنان شما را کمی متشنج و درگیر نگه می‌دارند — اینجا مواد لازم را دارید. بازی کلیر دِینز در آستانهٔ فروپاشی اما مسلط بر صحنه‌هاست، و مَتیو ریس هم خیلی آشفته و خطرناک بازی می‌کند؛ ترکیب جذبه و تهدیدِ او سوخت خالص چنین قصه‌ای است. بعضی پیچش‌ها کش می‌آیند و گاهی حس می‌کنید می‌خواهند فنر را بیش از اندازه سفت کنند، ولی در کل اتمسفر قوی و پایدار است: خانه‌هایی زیبا که امن به‌نظر نمی‌رسند، سکوت‌های معنادار و صحنه‌آرایی‌ای که کم‌کم شما را با شخصیت‌ها محبوس می‌کند. و بله، ریس خیلی، خیلی پریشان است — و دقیقاً همین ویژگی تماشای سری را لذت‌بخش می‌کند.