سریال The Copenhagen Test

«The Copenhagen Test» یک تریلر جاسوسی است که تا حدی ناکام مانده است. اگرچه بازیگران عمدتاً توانمندند و صحنه‌های اکشن نسبتاً خوب اجرا شده‌اند، مشکل اصلی سریال در داستان است؛ قصه به‌طور قابل توجهی انسجام لازم را ندارد. ایده‌ی یک جاسوس آمریکایی با مغز هک‌شده که هرچه می‌بیند و انجام می‌دهد توسط گروهی ناشناس و احتمالاً خصمانه تحت نظر است، پایه‌ی چندان محکمی برای ساخت...

«The Copenhagen Test» یک تریلر جاسوسی است که تا حدی ناکام مانده است. اگرچه بازیگران عمدتاً توانمندند و صحنه‌های اکشن نسبتاً خوب اجرا شده‌اند، مشکل اصلی سریال در داستان است؛ قصه به‌طور قابل توجهی انسجام لازم را ندارد. ایده‌ی یک جاسوس آمریکایی با مغز هک‌شده که هرچه می‌بیند و انجام می‌دهد توسط گروهی ناشناس و احتمالاً خصمانه تحت نظر است، پایه‌ی چندان محکمی برای ساخت یک روایت نیست و نتیجه صحنه‌هایی ساختگی و اغلب دست‌وپاگیر است که به‌وضوح خوب از کار درنیامده‌اند. نشانه‌هایی از ادعاهای خسته‌کننده‌ی «ووک» و نگاه برتری‌جویانه‌ی آمریکایی هم به کیفیت اثر کمکی نمی‌کند. خلاصه اینکه؛ سریالی کند با ایده‌ای مرکزی که از ابتدا هم کار کردن با آن دشوار بود — «The Copenhagen Test» تماشای نسبتاً بی‌رمقی است. سیمو لیو در نقش اصلی چندان قانع‌کننده نیست و به‌نظر می‌رسد هرگز نباید در نقش لید قرار می‌گرفت. او فاقد کاریزماست و انتخاب بازیگران این مجموعه محل سؤال است. بازی‌ها در مجموع گاهی افتضاح‌اند و به‌نظر می‌رسد عوامل تولید هم از نتیجه راضی نبوده‌اند. طرح و قصه هم نسبتاً سطحی و ساده‌اندیشانه‌اند. واقعاً چه کسانی این نویسنده‌ها را استخدام کرده‌اند؟ تولیدات اخیر شبکه انگار به تکرار اثری نازل می‌پردازند. شاید روزی افراد براساس توانایی‌شان استخدام شوند و نه صرفاً برای پر کردن فهرست‌های نمایشی؛ تا آن زمان به‌نظر می‌رسد خبری از تلویزیون قابل‌قبول نیست. می‌توان «The Copenhagen Test» را نسخه‌ای جدی از «Kingsman» دانست—اگر به «The Truman Show» می‌خورد اما ضعیف‌تر. جاسوسی خودش انتخابی دشوار برای یک تریلر دراماتیک است، زیرا کلیشه‌ی جاسوس همیشه خونسرد و تحلیل‌گر به‌سختی به اجراهای دراماتیک و گیرا تبدیل می‌شود — و این دقیقاً مشکلی است که سریالی بیش از حد جدی با آن روبه‌روست. «The Copenhagen Test» نیز فاقد هرگونه ظرافت است؛ داستان در تمام طول اثر بیننده را همراهی می‌کند و هیچ پیچش غافلگیرکننده‌ای ندارد که کاستی‌ها را جبران کند. به‌سختی می‌توان نسبت به هیچ‌کدام از شخصیت‌ها احساس تعلق یا همدلی پیدا کرد: اجرای لیو دست‌کم قابل‌توجه نیست و باررا—که حضورش از همه بیشتر برایم جذاب بود—متأسفانه به‌خوبی استفاده نشده است. در واقع، ستاره‌ی واقعی این نمایش سینکلر دنیلز در نقش پارکر است؛ تنها شخصیتی که با بازی بازتر و زمان مناسب توانسته با تماشاگر ارتباط برقرار کند. انگیزه‌ها پراکنده‌اند و پس‌زمینه‌ها ناتمام؛ برای هیچ‌کدام از این شخصیت‌ها دلم نمی‌سوزد. از نظر مضمون نیز اثر بیشتر شبیه یک روایت تبلیغاتی درباره دولت آمریکا است که در پی منافع خود دست به اقدامات مخرب می‌زند اما از عواقب فرار می‌کند. در نهایت نکته‌ی جدید یا طعنه‌آمیز خاصی در آن دیده نمی‌شود، به‌ویژه که همه چیز در نهایت به موضوع «خانواده» ختم می‌شود. نقد دیگران ممکن بود نوید حضور مضمون «ووک» را بدهد، اما در عمل فقط ترکیب بازیگران نسبتاً متنوع و حضور گذرای دو شخصیت هم‌جنس‌گرا مسن دیده می‌شود.