انیمیشن Steven Universe

بازراه‌اندازی پاورپاف‌ها باعث شد خشمم نسبت به وضعیت کنونی استودیوهای Cartoon Network دوباره سر باز کند. کم‌کم لذت بردنم از We Bare Bears و Steven Universe فقط به‌خاطر اسپویل‌ها کم نشده، بلکه این دو سریال برایم نمادی شده‌اند از وضع تولیدات استودیو در این دوره — متنوع در همه جهات اما یکنواخت در سبک. از وقتی جوان‌های هیپسترِ بیست‌وچندساله علاقه‌مند به میم‌ها و اگزیستانسیالیسم کنترل...

بازراه‌اندازی پاورپاف‌ها باعث شد خشمم نسبت به وضعیت کنونی استودیوهای Cartoon Network دوباره سر باز کند. کم‌کم لذت بردنم از We Bare Bears و Steven Universe فقط به‌خاطر اسپویل‌ها کم نشده، بلکه این دو سریال برایم نمادی شده‌اند از وضع تولیدات استودیو در این دوره — متنوع در همه جهات اما یکنواخت در سبک. از وقتی جوان‌های هیپسترِ بیست‌وچندساله علاقه‌مند به میم‌ها و اگزیستانسیالیسم کنترل اوضاع را در دست گرفته‌اند، احساس می‌کنم تنها کسی‌ام که می‌بیند کودکی‌ام آرام‌آرام ذوب می‌شود، و تا وقتی یکی از این سریال‌ها بیش از حد اسپویل نشود، درک نمی‌کنم. استیون اگر کنار سریال‌های شادتر و جاودان‌تری که موضوعاتی ساده و در عین حال برای بزرگسالان هم جذاب دارند قرار می‌گرفت، می‌توانست تماشای خیلی خوبی باشد، اما هم‌زمان بهترین و بدترین‌های Cartoon Network امروزی را نمایندگی می‌کند: شخصیت‌هایی با شخصیت‌پردازی مشخص، قهرمانان زن قوی، فیلمنامه‌های هوشمند و قصه‌گویی انسانی و پیچیده؛ و در عین حال شوخی‌هایی که محبوبیت وبی برایشان تعیین‌کننده شده، ملودرامی اغراق‌شده، وابستگی بیش از حد به فرهنگ اینترنتی و تنوعی چنان گسترده که گاهی طاقت‌فرسا می‌شود. من طرفدار پیشروی اجتماعی‌ام، اما مشکل این است که این‌چنین «کارتون‌ها» را عموماً کاربران معمولی تامبلر/توییتر طراحی و می‌نویسند — پناهگاه‌های ناامن یا امنِ الهام‌گرفته از ژاپن برای نردها و جنگجویان عدالت اجتماعی. به‌همین دلیل از همان لحظه‌ای که خبر بازراه‌اندازی پاورپاف‌ها را دادند، نسبت به آن تردید داشتم. من دنبال داستان‌های بالغ‌تر پیرامون موقعیت‌ها و شخصیت‌های واقعی‌ام و معتقدم انیمیشن ظرفیت ارائه چنین آثار جدی‌تری را دارد و باید چنین تلقی شود. اما انیمیشن نباید تنها یک شخصیت واحد داشته باشد. همان‌طور که برنامه‌های اصلی Cartoon Network مثل Steven تا نسخه ۲۰۱۶ پاورپاف نشان داده‌اند، هرچقدر هم خوب باشند، شبکه امروز بیش از حد «واقعی» شده تا اینکه بتوان آن را صرفاً «کارتونی» خواند. این به این معنی نیست که شبکه نباید از تأثیرپذیری بهره ببرد یا پذیرش را آموزش دهد — به‌ویژه در دوره‌ای که رئیس‌جمهوری تمایل دارد مردمش را علیه هر «تروریستی» که سفیدپوست یا سیس‌جندر نیست حصار بکشد — اما انجام این کار بدون عوام‌فریبی نیاز به ظرافت دارد، چیزی که تیم سازنده غالباً از درک آن ناتوان است. نظرها درباره این سریال محترم‌اند، اما این فاندوم تبدیل به هرج‌ومرجی شده که در بسیاری موارد جای برونی‌ها را گرفته است؛ تقریباً همه کسانی را که می‌شناسم، عکس‌پروفایلشان چهره میم‌پسندِ پری‌دوت یا یکی از گوهرهاست و تا ابد پس از انتشار اپیزودها اسپویل می‌کنند. بعضی طرفداران حتی از پیام‌های سریال درباره پذیرشِ همه افراد فارغ از اندازه، جنسیت، گرایش جنسی یا مشکلات روانی می‌گذرند و یکدیگر را تا مرز خودکشی تحقیر می‌کنند. در خوش‌ترین لحظات سریال هم دیگر لذت نمی‌برم؛ نه فقط چون به اندازه‌آثار دیگری مثل Wander Over Yonder یا BoJack Horseman اثربخش نیست، بلکه به‌خاطر افکار مربوط به این فاندوم و مرگ تدریجی کمدی در استودیوهای CN که دائم مغزم را پر می‌کنند و باعث می‌شوند احساس کنم پیر و تلخ شده‌ام در کالبد جوانی اوایل بیست‌سالگی. در تمام این تجربه، لاورن زوک به‌خاطر واکنش‌های احساسی طرفداران درباره «شِپ‌ها» حساب توییترش را بست. ولی من چه می‌دانم؟ من عموی پدرسالار را ترجیح می‌دهم. یکی از بهترین انیمیشن‌های کودکانه؛ این اثر با پرداختن به موضوعات پیچیده و دشوار بدون تحقیر مخاطب، در جذب و آموزش کودکان خردسال خوب عمل می‌کند و در عین حال برای مخاطبان بزرگ‌تر نیز جذابیت دارد. ادامه‌دهنده روندی است که بهترین نمایش‌های مربوط به اقلیت‌های جنسی (کوئیر) در انیمیشن‌های کودکانه ارائه می‌شوند.