سریال The Idol

سکس داستان دگرجنس‌گراست. دِپ نقش زنی جذاب را بازی می‌کند که به‌عنوان یک زن جذاب تصویر می‌شود. فیلم با بحثی درباره بندی برای برهنگی شروع می‌شود که برخلاف میل شخصیت اصلی اعمال می‌شود—از سوی مردی ظاهراً زن‌نما که کاملاً «ووک» به نظر می‌رسد—و با سلفی‌ای که، خب، تصویری تحریک‌آمیز است، ادامه می‌یابد. همه آدم‌های خوب رنگین‌پوست نیستند و همه آدم‌های بد هم مردان سفیدپوست دگرجنسگرا نیستند،...

سکس داستان دگرجنس‌گراست. دِپ نقش زنی جذاب را بازی می‌کند که به‌عنوان یک زن جذاب تصویر می‌شود. فیلم با بحثی درباره بندی برای برهنگی شروع می‌شود که برخلاف میل شخصیت اصلی اعمال می‌شود—از سوی مردی ظاهراً زن‌نما که کاملاً «ووک» به نظر می‌رسد—و با سلفی‌ای که، خب، تصویری تحریک‌آمیز است، ادامه می‌یابد. همه آدم‌های خوب رنگین‌پوست نیستند و همه آدم‌های بد هم مردان سفیدپوست دگرجنسگرا نیستند، و سریال به‌خوبی توانسته صنعت را آن‌طور که هست، زشت و نکبت‌بار نشان دهد. واقعیت این است که امروزه همه این‌ چیزها چنان سانسور شده‌اند که بازی یک زن به‌عنوان یک زن جذاب به‌طرزی عجیب شوکه‌کننده به‌نظر می‌رسد. اما اگر دِپ نقش یک لزبین زشت را بازی می‌کرد، همه این ماجرا به‌عنوان «توانمندسازی» تلقی می‌شد. در نهایت این دقیقاً همان نوع اثری است که سینما به آن نیاز دارد. ما به فیلم و سریالی نیاز داریم که خودسانسوری سیاسی را بشکند. «آیدل» دقیقاً همین کار را می‌کند و من آن را گامی مثبت در مسیر درست می‌دانم؛ نیاز به آثار بیشتری داریم که راه‌شان را از میان این آشغال‌ها باز کنند تا بتوانیم دوباره به ساخت آثاری بپردازیم که واقعاً خوب باشند. این دقیقاً «چایناتاون» نیست، اما گامی دور از ساختن صرفاً تبلیغات سیاسی و گامی به‌سمت سرگرم‌کننده ساختن فیلم‌هاست. هرچه آثار بیشتری علیه این جریان مقاومت کنند، سریع‌تر به فرهنگ عامه‌ای بازمی‌گردیم که برای سرگرمی ساخته شده است. بیایید واقع‌بین باشیم... فیلم صنعت موسیقی را نقد می‌کند، پس عده‌ای آن را خواهند نپذیرفت. دِپ زنی جذاب است که برهنه می‌شود، پس عده‌ای آن را محکوم خواهند کرد. «دِ ویکند» مردی است که با او رابطه جنسی دگرجنس‌گرا دارد، پس عده‌ای آن را نمی‌پسندند. فیلم هالیوود را به چالش می‌کشد، پس آن را خواهند مورد نفرت قرار داد. مردم آن را با «شوگرِلز» مقایسه می‌کنند، اما این مقایسه دقیق نیست؛ «آیدل» عمق بسیار بیشتری دارد و بیش از «شوگرِلز» به جنبه‌های گوناگون طعنه می‌زند. انگشت اتهام را به جاهای بیشتری نشانه می‌گیرد. اگر دِپ نقش یک لزبین را بازی می‌کرد و اگر فیلم درباره صنایع موسیقی و سینما حرف‌های روشن و شادی‌آور می‌زد، مردم آن را ستایش می‌کردند. چون این‌طور نیست؛ چون سیاسی است و مردم موظف‌اند از آن بیزار باشند. واقعیت سرد این است که در سال ۲۰۲۳ باید تند و تیز بودن را بازگردانیم. باید دوباره جسارت به خرج دهیم و برخی را ناراحت کنیم.