سریال کره‌ای Lee San, Wind of the Palace

معرفی شخصیت‌ها در دوران کودکی‌شان را دوست نداشتم؛ همه‌چیز در آن بخش مصنوعی به‌نظر می‌رسید. مشکلاتِ ریتم داستان آن‌قدر واضح بود که نمی‌شد نادیده‌اش گرفت. پیش‌رفت داستان خیلی کند است — برای هر رخداد ده قسمت یا بیشتر صرف می‌شود و زیرخط‌های جانبی کمی وجود دارد که مخاطب را سرگرم نگه دارد. مشکل به اینجا ختم نمی‌شود: درام از تنشِ بسیار کم در فیلمنامه رنج...

معرفی شخصیت‌ها در دوران کودکی‌شان را دوست نداشتم؛ همه‌چیز در آن بخش مصنوعی به‌نظر می‌رسید. مشکلاتِ ریتم داستان آن‌قدر واضح بود که نمی‌شد نادیده‌اش گرفت. پیش‌رفت داستان خیلی کند است — برای هر رخداد ده قسمت یا بیشتر صرف می‌شود و زیرخط‌های جانبی کمی وجود دارد که مخاطب را سرگرم نگه دارد. مشکل به اینجا ختم نمی‌شود: درام از تنشِ بسیار کم در فیلمنامه رنج می‌برد. بیشتر رویدادهایی که قرار بود تنش‌زا باشند، ناشی از مشکلاتِ سلامتی بودند؛ و کارتِ «مشکلِ سلامتی» را بیش از حد و برای تعداد زیادی از شخصیت‌ها استفاده کردند. هرچند ممکن است از لحاظ تاریخی قابل‌قبول باشد، اما نحوهٔ اجرا داستان‌سرایی ضعیفی بود. نکتهٔ بعدی این است که شخصیت‌های فرعی معمولاً مفصل‌تر پرداخته می‌شدند، در حالی که شخصیت‌های مهم و کلیدی زود ناتمام می‌ماندند و همان توجه را دریافت نمی‌کردند — اوج داستانِ شخصیت‌های مهم هم گرفته شد. از لحاظ فنی هم مشکل داشت؛ یک صحنه ممکن است در نماهای مختلف رنگ‌بندی متفاوتی داشته باشد. در مجموع، درامی است با لحظات خوب بین بازیگران اصلی، اما بیشتر جذابیتش در همان لحظات خلاصه می‌شود. به نظرم وقتی پخش می‌شد، در کره یک غولِ آمارِ مخاطب بود؛ شبکه‌های دیگر پخش سریال‌هایشان را عقب انداختند تا با آن رقابت نکنند. این یکی از بهترین سریال‌هایی است که دیده‌ام. حداقل سه بار آن را دیده‌ام و نسخهٔ کاملش را دارم. چیزی که برایم جالب بود، ورود ما به جهانِ کودکیِ شخصیت‌هاست که بعدها به شخصیت‌های بزرگسال اصلی تبدیل می‌شوند؛ این بستر بسیار محکمی می‌سازد. بازیگری در اوج است و تولید هم در اوج؛ هیچ چیز این سریال را واقعاً دوست نداشتم — شاید پایان‌بندی‌ها همیشه عالی نباشند، اما تجربهٔ دیدن آن ارزشش را دارد. داستانی تخیلی بر پایهٔ یک شخصیت واقعی است. یکی از آثار مورد علاقه‌ام در تمام دوران. آشنایی با سینما و تلویزیون کره‌ای دنیایی جدید و شگفت‌انگیز برایم باز کرد. ممکن است لازم باشد زیرنویس بخوانید، اما بعد از چند ساعت حتی متوجه خواندنشان هم نمی‌شوید. تماشای آن بسیار لذت‌بخش است؛ ۱۰ از ۱۰.