سریال کره ای The Scandal

اگر رمانِ پایه‌ی «The Scandal» را مرور کنید، داستان را بهتر از تماشای خودِ سریال درک خواهید کرد. نکته ناامیدکننده این است که این سریال داستانی واقعاً قدرتمند برای تبدیل شدن به یک موفقیت جهانی دارد، اما اجزای بنیادینِ روایت را از دست دادند و بر بخش‌های اروتیکِ آن تمرکز کردند. مخالف نمایش‌های صریح جنسی نیستم، اما اینکه روشن نکنند چه چیزی به رابطه جنسی...

اگر رمانِ پایه‌ی «The Scandal» را مرور کنید، داستان را بهتر از تماشای خودِ سریال درک خواهید کرد. نکته ناامیدکننده این است که این سریال داستانی واقعاً قدرتمند برای تبدیل شدن به یک موفقیت جهانی دارد، اما اجزای بنیادینِ روایت را از دست دادند و بر بخش‌های اروتیکِ آن تمرکز کردند. مخالف نمایش‌های صریح جنسی نیستم، اما اینکه روشن نکنند چه چیزی به رابطه جنسی منتهی می‌شود یا بهتر بگویم، در اینجا از رابطه جنسی به چه هدفی استفاده می‌شود، ناعادلانه است. در آثاری مانند «The Scandal»، سکس به‌عنوان یک سلاح به‌کار می‌رود. نباید فراموش کنیم که داستانِ «The Scandal» درمورد بازی‌های ذهنی یک زن تشنه‌ی قدرت است که همه‌چیز را صرف منافع خودش می‌کند؛ چیزی جز دست‌کاری دیگران نیست. و چه کسی بازنده‌ی این بازی است؟ دو نفر — چو وون که از بچگی دیوانه‌وار عاشق لِیدی چو بوده و آن هی-یون که به‌عنوان یک مهره‌ی ساده در شطرنج انسانی مورد استفاده قرار می‌گیرد. همین خلاصه باید پایه‌ی قسمت‌هایی نفس‌گیر و پرتنش را می‌ریخت — اگر، و تأکید می‌کنم اگر، فیلمنامه‌ی شُل را محکم‌تر نوشته بودند. دست‌کاری و طلبِ قدرت هزینه‌هایی دارد — عاطفی، ذهنی و جسمی. داستان تمام جنبه‌های این زیان را پوشش می‌دهد، ولی سریال نتوانست آن‌ها را منتقل کند. وقتی پسری جوان مثل چو وون صرفاً برای فراموش کردن چیزی که به‌نظرش خیانتِ تنها زنی است که دوست داشته، دست به روابط جنسی می‌زند، شدت و عمقِ عاطفی این شخصیت باید متفاوت می‌بود. جی چانگ-ووک توانایی بازی در نقش‌های پیچیده‌ی احساسی را دارد، اما در این سریال احساس می‌شد هدر رفته و به چیزی جز یک پسرِ عیاش تقلیل یافته است. حتی یک بار هم حس نکردم که چو وون و لِیدی چو نسبت به هم اشتیاق دارند. در مورد شخصیت سوم، آن هی-یون، بیوه‌ای که بی‌دلیل در بازی این دو عاشق گرفتار می‌شود: خواستِ او برای مردن، سپس نخواستنِ مرگ و درعین‌حال تمایل به زندگی، او را در وضعیتی قرار می‌دهد که گویی دارد به شوهرِ مرده‌اش خیانت می‌کند در حالی که می‌خواهد با مردی که اکنون دوستش دارد زندگی‌ای عادی داشته باشد (و ما باید فقط به این دلیل که از ما خواسته‌اند به آن باور کنیم). همه این‌ها یک توفانِ عاطفی است، اما آن زن آرام و بی‌تغییر به‌نظر می‌رسید. نتوانست بیننده را از لحاظ عاطفی، جسمی یا ذهنی قانع کند، بنابراین نه دل شما برایش می‌سوزد و نه شکستِ قلبی او را حس می‌کنید. دو قسمتِ آخر البته تنش را — هم بین شخصیت‌ها و هم برای تماشاگر — بالا می‌برد. تنها نکته‌ام این است که چرا نتوانستند این انسجام و ضرباهنگ را در تمام هشت قسمت حفظ کنند؟ چرا پنج تا شش قسمت ابتدایی به‌خاطر کندیِ روایت عذاب‌آور به‌نظر می‌رسید در حالی که آن‌ها خیلی چیزها برای گفتن در همین هشت قسمت داشتند؟ من جز ناامیدی چیزی ندارم؛ چون این داستان قدرتمند درباره دست‌کاری و پیامدهایش شایسته پرداختِ بهتری بود. پ.ن.: با پایانِ این سریال به‌نظر می‌رسد امکان فصل دوم برای «The Scandal» وجود دارد؛ اگر چنین باشد، می‌تواند دلیل کندیِ روایت در چند قسمت اول را توضیح دهد. اما گفته شده این مجموعه محدود است، بنابراین اینکه آیا چو وون مرده یا نه، به تفسیر خودِ بیننده واگذار شده است.