سریال The Ark

«کشتی» (The Ark) از آن سریال‌های علمی‌تخیلی درجه‌دو است که نوجوانان و جوانانِ اوایل بیست‌سالگی را هدف گرفته‌اند. همان‌طور که می‌شد پیش‌بینی کرد، این سریال هم بار ایدئولوژی «ووک» را با خودش می‌آورد؛ این بار در قالب توانمندسازی زنان. شخصیت اصلی زن «پا پیش می‌گذارد» و رهبری را به دست می‌گیرد. حتی ذره‌ای هم به تقسیم رهبری گروه با همتایان مرد او فکر نمی‌شود؛ با اینکه...

«کشتی» (The Ark) از آن سریال‌های علمی‌تخیلی درجه‌دو است که نوجوانان و جوانانِ اوایل بیست‌سالگی را هدف گرفته‌اند. همان‌طور که می‌شد پیش‌بینی کرد، این سریال هم بار ایدئولوژی «ووک» را با خودش می‌آورد؛ این بار در قالب توانمندسازی زنان. شخصیت اصلی زن «پا پیش می‌گذارد» و رهبری را به دست می‌گیرد. حتی ذره‌ای هم به تقسیم رهبری گروه با همتایان مرد او فکر نمی‌شود؛ با اینکه همه‌شان خام و بی‌تجربه‌اند و به هر کمکی که بتوانند از یکدیگر بگیرند، نیاز دارند. حالا اگر این چرندیات غیرواقع‌بینانه را کنار بگذاریم، آیا خود سریال خوب است؟ خب، نه، راستش چندان تعریفی ندارد. اثری نسبتاً بی‌مزه است که بیش از هر چیز به یک ملودرام فضایی با چاشنی تلاش برای بقا شباهت دارد. «گمشده در فضا» (Lost in Space) را تصور کنید؛ همان نسخهٔ دههٔ ۱۹۵۰، نه بازسازی افتضاحش. حالا طنز، تازگی و هیجانش را حذف کنید تا به همین سریال برسید. بازی‌ها قابل قبول‌اند و دکورها هم بد نیستند، اما خب، این‌ها واقعاً کافی نیست. خلاصه اینکه با یک ملودرام فضاییِ نه‌چندان جذاب با محوریت بقا طرفیم. در لحظه‌ای که این نقد را می‌نویسم، تازه فهمیده‌ام که پخش فصل سوم تأیید شده است. از شنیدن این خبر خوشحالم، چون به نظرم این سریال آن‌قدرها هم بد نیست. قابل پیش‌بینی نیست و این روزها همین ویژگی امتیاز مهمی محسوب می‌شود. کیفیت تولیدش نسبتاً خوب است و خطوط داستانی‌اش هم کم‌وبیش جذاب‌اند. شخصیت‌ها تعامل خوبی با هم دارند. این سریال قطعاً هنوز تمام ظرفیتش را به کار نگرفته است. شخصیت اصلی زن، قدرتمند است و تیم را به‌خوبی پیش می‌برد. ضمن اینکه قوس داستانی آن [قصد بازی با کلمات ندارم] نسبتاً بدیع است و پیچش‌های داستانی خوبی هم دارد. با توجه به مسیری که داستان تا اینجا طی کرده، مشتاق تماشای فصل سوم هستم. این یکی از آن دفعاتی بود که بعد از حدود ۶۰ ثانیه فهمیدم نمی‌خواهم تماشای سریال را ادامه بدهم، اما خودم را مجبور کردم قسمت اول را تا آخر ببینم، چون نمی‌خواستم زود قضاوت کنم. اولین چیزی که متوجهش می‌شوید این است: جلوه‌های ویژهٔ کامپیوتری افتضاح‌اند. فیلم‌هایی که ۲۵ سال پیش پخش شده‌اند، جلوه‌های کامپیوتری بهتری دارند. اگر این موضوع برایتان تحمل‌ناپذیر است، بعد از ۲۰ ثانیه قید سریال را می‌زنید. اگر هم می‌توانید تحملش کنید، آمادهٔ ناامیدی‌های بعدی باشید. هم شخصیت‌ها و هم مشکلاتشان سطحی، تک‌بعدی و کلیشه‌ای‌اند. بعد از پایان قسمت اول، حتی اسم یک نفر را هم به خاطر نمی‌آورم، چون سریال نتوانست کاری کند که هیچ‌کدامشان برایم مهم باشند. فیلم‌نامه بی‌خلاقیت و سرسری نوشته شده و طرح داستان می‌تواند حاصل یک دستور متنی به ChatGPT باشد که فقط کمی برایش فکر شده است. قبول دارم که مخاطب هدف این سریال مشخصاً بچه‌ها هستند، اما برای بچه‌ها هم آثار خوب ساخته می‌شود و هم آثار بنجل؛ و این سریال از دستهٔ دوم است. این دیگر چه کوفتی است؟ از همان اول احساس کردم با یک پروژهٔ پول‌شویی یا ترفندی برای کاهش مالیات طرفم. هیچ‌چیزش جور درنمی‌آید: بازیگران، فیلم‌نامه، مباحث علمی، جلوه‌های ویژهٔ کامپیوتری و... البته ظاهراً بودجهٔ زیادی نداشته است، اما در همان جهان، بُعد یا ساحتِ هستی که آثاری مثل «اکسپنس» (Expanse) یا «کربن تغییریافته» (Altered Carbon) وجود دارند، این سریال بیشتر شبیه یک شوخی ناخواسته است. به‌جرئت می‌گویم حتی تماشای «The Starlost» هم کمتر عذاب‌آور است. نمی‌توانم توصیه‌اش کنم، اما تشویقتان می‌کنم امتحان کنید و ببینید می‌توانید از قسمت اول عبور کنید یا نه.