فیلم The Notebook 2004

نگاهی لطیف و دل‌نشین به زوجی سالخورده که باید با بیماری‌های روانی در زمان حال کنار بیایند؛ داستانی که از زندگی نه چندان کم‌حادثه‌شان به‌صورت بازگشتی روایت می‌شود. ریچل مک‌آدامز نقش «آلی» را بازی می‌کند؛ دختری از خانواده‌ای ثروتمند که مجذوب «نوح» (رایان گاسلینگ) می‌شود، اما مادرش برای او سرنوشت بهتری می‌خواهد و او را به خانهٔ شهری‌شان می‌برد و همهٔ نامه‌های نوح را (۳۶۵...

نگاهی لطیف و دل‌نشین به زوجی سالخورده که باید با بیماری‌های روانی در زمان حال کنار بیایند؛ داستانی که از زندگی نه چندان کم‌حادثه‌شان به‌صورت بازگشتی روایت می‌شود. ریچل مک‌آدامز نقش «آلی» را بازی می‌کند؛ دختری از خانواده‌ای ثروتمند که مجذوب «نوح» (رایان گاسلینگ) می‌شود، اما مادرش برای او سرنوشت بهتری می‌خواهد و او را به خانهٔ شهری‌شان می‌برد و همهٔ نامه‌های نوح را (۳۶۵ نامه) نزد خود نگه می‌دارد. نوح به ارتش می‌پیوندد و در جنگ جهانی دوم می‌جنگد و بعد از مدتی آلی با مرد خوش‌پوش و ثروتمندی به نام «لون» (جیمز مارسدن) آشنا می‌شود، اما قبل از ازدواج به مکان‌های قدیمی‌شان برمی‌گردد و... شاید عناصر قصهٔ عشق جوانانه و پسر از طبقهٔ پایین کمی کلیشه‌ای به‌نظر برسد، اما آنچه بیش از همه در فیلم اثر می‌گذارد، سازوکارهای ظریف روایت است — جیمز گارنر (که نقش مرد سالخورده را دارد) قصه‌ای را برای آلی دچار زوال عقل (جنا رولندز) می‌خواند دربارهٔ شیطنت‌ها و ماجراهای یک زوج جوان در دههٔ ۱۹۴۰، بی‌آن‌که فوراً بفهمیم چه میزان این قصه تراژیک و مرتبط است. بتدریج در زندگی‌شان سرمایه‌گذاری عاطفی می‌کنیم و با کنار هم آمدن بخش‌های داستان درمی‌یابیم که زندگی برای زوجی که یکی از آن‌ها با این بیماری ظالمانه دست‌وپنجه نرم می‌کند چقدر سخت است. بازی‌ها همگی خوب‌اند و حضور جوان الن در نقش مادری فضولی، فیلم را به درامی جذاب با پایانی تاثیرگذار تبدیل کرده است. تکان‌دهنده! علیرغم اینکه تا امروز فیلم را ندیده بودم، همیشه شنیده بودم «دفترچه یادداشت» برچسب ناراحت‌کننده‌ای به‌خود گرفته — و حالا می‌فهمم چرا. صرفاً از روی آنچه شنیده بودم انتظار نحوهٔ بیان قصه را نداشتم؛ فیلم مؤثر و تا حدی دل‌شکسته‌کننده است. معمولاً از فیلم‌ها خیلی عاطفی نمی‌شوم، اما این یکی واقعاً احساسات را می‌زند. اجراهای رایان گاسلینگ و ریچل مک‌آدامز چشمگیرند و جیمز گارنر و جنا رولندز هم عالی‌اند. در نقش‌های کوچکتر، جوان الن و جیمز مارسدن هم قابل‌قبول‌اند. اگر بخواهم ایراد کوچکی بگیرم، مدت زمان فیلم کمی طولانی است و می‌شد کمی کوتاه‌تر تمام شود؛ اما موضوع مهمی نیست. داستان عاشقانه‌ای در دههٔ ۱۹۴۰ در سواحل کارولینای جنوبی مردی سالخورده در خانهٔ سالمندان (جیمز گارنر) قصهٔ عاشقانهٔ دو جوان در حوالی جنگ جهانی دوم (رایان گاسلینگ و ریچل مک‌آدامز) را برای زنی مبتلا به زوال عقل (جنا رولندز) می‌خواند. سم شپرد نقش پدر پسر جوان را بازی می‌کند و جیمز مارسدن رقیب عشقی اوست. «دفترچه یادداشت» (۲۰۰۴) در سنت درام‌های عاشقانه‌ای قرار می‌گیرد که فیلم‌هایی مثل «پیام درون بطری»، «رودخانه‌ای از میان آن می‌گذرد» و «افسانه‌های پاییز» را به یاد می‌آورند. ممکن است به‌خوبی «رودخانه...» نباشد، اما به‌اندازهٔ «پیام درون بطری» مصنوعی نیست و از نظر برخی جنبه‌ها با «افسانه‌ها» برابری می‌کند. بخش‌هایی هم به دو فیلم ۱۹۹۱، «بهشت» و «مرد روی ماه» شباهت دارد. اگر از هر یک از این فیلم‌ها خوشتان آمده، احتمالاً این را هم می‌پسندید. ریچل اجرای درخشانی دارد و فضا و حال‌وهوای دههٔ ۱۹۴۰ بسیار جذاب است. با این حال پایان کمی طولانی می‌شود. مدت زمان: ۲ ساعت و ۴ دقیقه. فیلم‌برداری عمدتاً در اطراف چارلستون انجام شده و برای سکانس میدان جنگ زمستانی کمی بیرون مونترآل و برای سکانس ساحل سنگی در لس‌آنجلس فیلم‌برداری شده است. نمره: B من و همسرم، با توجه به سن‌ و سال‌مان، این فیلم را یکی از تأثیرگذارترین و دل‌گرم‌ترین داستان‌های عاشقانه‌ای می‌دانیم که خوانده، شنیده یا دیده‌ایم (به‌استثنای «دکتر ژیوگو»). بله، پایانش تا حدی قابل‌پیش‌بینی است، اما این موضوع در امتیاز ما تأثیر ندارد. اگر جوان هستید، تنها آرزوی من این است که شما هم چنین عشقی را تجربه کنید.