فیلم Passengers 2016

یک فیلم علمی‌تخیلی با صحنه‌هایی خیره‌کننده که در عین حال به حوزه‌های ناخوشایندی نیز می‌پردازد. دو نفر (جنیفر لارنس و کریس پرت) در سفینه‌ای معیوب گیر افتاده‌اند و کنترلی بر وضعیت ندارند. در ابتدا می‌توانند با ثروت مادی فراوانی که در اختیار دارند خود را سرگرم کنند، اما وقتی یکی از آن‌ها مرتکب جرمی علیه دیگری می‌شود، هیچ جامعه یا دستگاه قضایی‌ای نیست که آن...

یک فیلم علمی‌تخیلی با صحنه‌هایی خیره‌کننده که در عین حال به حوزه‌های ناخوشایندی نیز می‌پردازد. دو نفر (جنیفر لارنس و کریس پرت) در سفینه‌ای معیوب گیر افتاده‌اند و کنترلی بر وضعیت ندارند. در ابتدا می‌توانند با ثروت مادی فراوانی که در اختیار دارند خود را سرگرم کنند، اما وقتی یکی از آن‌ها مرتکب جرمی علیه دیگری می‌شود، هیچ جامعه یا دستگاه قضایی‌ای نیست که آن را رسیدگی کند. چگونه می‌توانند میان خود دربارهٔ اخلاق مجازات، توبه و بازپروری به راه‌حلی برسند؟ فیلم در برخی صحنه‌ها زیبا و تأثیرگذار است اما از نظر علمی دقیق نیست؛ به‌ویژه در پرداخت به موضوع گرانش. احتمالاً برخی از این صحنه‌ها برای متحیر کردن تماشاگر توسط عوامل استودیو اضافه شده‌اند، بدون توجه به مبانی علمی — هرچند این مشکل در بسیاری از آثار علمی‌تخیلی رایج است. داستانی دربارهٔ سفر در فضا. انتظار نداشتم با اثری برجسته روبه‌رو شوم و واقعاً هم شاهکار نیست، اما نسبت به انبوه فیلم‌های فضایی امروزی طور خوشایندی بهتر بود. کل داستان در یک سفینهٔ فضایی می‌گذرد: سفری با پنج‌هزار سرنشین به‌سوی سیاره‌ای جدید، و یکی از سرنشینان به‌طور غیرمنتظره از خواب زمستانی بیدار می‌شود. قرار بود او و دیگران چند ماه پیش از رسیدن به مقصد بیدار شوند، بنابراین او تقریباً یک قرن زودتر بیدار شده و ماجراهای باقی‌مانده فیلم حول تصمیمات و کنش‌های او می‌چرخد. این فیلم هیچ ارتباطی با فیلمی به همین نام از ۲۰۰۸ ندارد. اوایل اندکی شبیه نسخهٔ زندهٔ وال-ای به‌نظر می‌رسد؛ نه کاملاً، اما چند صحنه و دو شخصیت اصلی تا حدی یادآور وال-ای و ایوا هستند. فیلم بازیگران محدودی دارد و فیلمنامهٔ ساده اما مؤثرش را دوست داشتم؛ بازی‌ها قوی و جلوه‌های بصری زیبا هستند — فیلمی مناسب برای تماشای تنها در نیمه‌شب. کارگردان نروژی که با Headhunters شناخته می‌شود؛ این نخستین تجربهٔ هالیوودی او نیست و قبلاً برای The Imitation Game نامزد اسکار شده بود. ایدهٔ کلی تا حدی شبیه The Blue Lagoon یا نسخه‌ای فضایی از داستان باغ عدن است. برخی صحنه‌ها پیش‌بینی‌شدنی‌اند، اما اوج واقعی در نیمهٔ دوم رخ می‌دهد، وقتی تمرکز فراتر از روایت اولیه می‌رود. از نظر علمی همه‌چیز باورپذیر نیست، اما در سینما هرچیزی ممکن است. با این مفهوم، فیلم به پایانی می‌رسد که در آن یک پیچش داستانی وارد می‌شود. فیلم سرگرم‌کننده‌ای است و از بهترین‌های سال؛ تماشایش توصیه می‌شود. ۸/۱۰ رابینسون و همراهش. اگرچه منتقدان حرفه‌ای تا حدی از فیلم انتقاد کردند، Passengers توانست میان بخش قابل‌توجهی از دوستداران علمی‌تخیلی جایگاه خود را پیدا کند. فیلم ساختار محافظه‌کارانه‌تری نسبت به آثار نوآورانه دارد و در نهایت به یک قصهٔ رمانتیک مرتب و قابل‌قبول تبدیل می‌شود که پرسش‌هایی دربارهٔ واکنش انسان به موقعیت‌های فوق‌العاده مطرح می‌کند. گرچه بیننده اغلب انتظار اکشن دارد، تنها در ربع آخر است که می‌فهمید فیلم در قالب یک مطالعهٔ شخصیت — بدون نیاز به جلوه‌های آتش‌بازی — به‌خوبی عمل کرده است. کریس پرت و جنیفر لارنس جذابیت فراوانی دارند و بیش از اندازه کافی برای پیش‌برد داستان در بخش‌های لرزان‌تر آن هستند. آن‌ها را مایکل شین همراهی می‌کند که در نقش بارمن اندروید (نه ربات!) آرتور بسیار مناسب است. کار جلوه‌های ویژه چشمگیر است و کارگردان، مورتن تیلسدم، قطعات صحنه‌ای را به‌خوبی به هم دوخته است؛ برجسته‌ترین لحظه صحنه‌ای فوق‌العاده از از دست دادن گرانش است. میکس صدا نیز قابل تحسین است. تماشاگران باید انتظار یک داستان عاشقانهٔ نوع رابینزونی در فضا را داشته باشند، نه یک اکشن علمی‌تخیلی کامل؛ اثری که عناصری فکری‌تر از آنچه ابتدا به‌نظر می‌رسد دارد و تجربهٔ لذت‌بخشی ارائه می‌دهد. ۷/۱۰ Passengers ترکیبی خوش‌ساخت از علمی‌تخیلی، رمانس و درام روان‌شناختی است. پردهٔ اول با ساخت قوی شخصیت‌ها برجسته می‌شود و بر تنهایی و کشمکش‌های احساسی مسافری که به‌طرز غیرمنتظره‌ای در طول یک سفر طولانی فضایی بیدار شده تمرکز دارد. روایت به‌نرمی به پردهٔ دوم منتقل می‌شود، جایی که پیوند میان شخصیت‌ها گرما و جذابیت به فیلم می‌بخشد. تصاویر خیره‌کننده و طراحی دقیق سفینهٔ آوالون محیطی غوطه‌ورکننده می‌سازد که تا پایان مخاطب را درگیر نگه می‌دارد. فیلم بین لحظات سبک و صمیمی و مضامین عمیق و تأمل‌برانگیز تعادل برقرار می‌کند. تعامل شخصیت‌ها، از کنجکاوی‌ها و کاوش‌های بازیگوشانه در سفینه تا چالش‌هایی که با آن‌ها روبه‌رو می‌شوند، واقعی و تأثیرگذار است. نقش بارمن با بازی مایکل شین افزودنی دلپذیر است که نه‌تنها طنز می‌آورد بلکه با حکمتی به‌یادماندنی، موضوعات تنهایی و ارتباط انسانی را تقویت می‌کند. تضادها و معضلات مطرح‌شده نیز به روایت پیچیدگی می‌بخشند و فیلم را فراتر از یک رمانس فضایی معمولی می‌برند. Passengers با پایان‌بندی‌ای رضایت‌بخش به کار خود خاتمه می‌دهد که رشته‌های احساسی و اخلاقی داستان را به‌هم می‌پیوندد. از نظر بصری خیره‌کننده، از نظر احساسی تأثیرگذار و از نظر فکری برانگیزاننده است؛ فیلمی محکم که هم سرگرم می‌کند و هم موضوعاتی برای تأمل باقی می‌گذارد.