فیلم Code 46 2003

با برخی از این درام‌های پادآرمان‌شهریِ آینده‌نگر مشکل دارم، چون هرگز نمی‌توانم تصور کنم چگونه بشریت می‌تواند خود را به وضعیتی برساند که زندگی واقعاً چنین شود. این فیلم یک عنصر اُدیپی اضافی — هرچند کاملاً اتفاقی — به داستان می‌افزاید. «گلد» (تیم رابینز) بازرسِ پرونده‌هایی است که با اسناد سفر جعلی سروکار دارند. باور کنید یا نه، در جهانی که سفرها تحت کنترل سخت‌گیرانهٔ...

با برخی از این درام‌های پادآرمان‌شهریِ آینده‌نگر مشکل دارم، چون هرگز نمی‌توانم تصور کنم چگونه بشریت می‌تواند خود را به وضعیتی برساند که زندگی واقعاً چنین شود. این فیلم یک عنصر اُدیپی اضافی — هرچند کاملاً اتفاقی — به داستان می‌افزاید. «گلد» (تیم رابینز) بازرسِ پرونده‌هایی است که با اسناد سفر جعلی سروکار دارند. باور کنید یا نه، در جهانی که سفرها تحت کنترل سخت‌گیرانهٔ دولتِ «اسفینکس» است، این کار تجارت بزرگی شده است. آخرین مأموریت او او را به شانگهای می‌برد، جایی که با ماریا (سامانتا مورتون) روبه‌رو می‌شود و سریع به این نتیجه می‌رسد که او پشت جعل‌هاست، اما آن‌قدر مجذوب می‌شود که دست به اقدامی نمی‌زند و وارد بیست‌وچهار ساعتی می‌شود که احتمالاً ترجیح می‌دهد برای همسرش شرح ندهد. به خانه بازمی‌گردد، اما رئیسش از او می‌پرسد چرا مأموریتش ظاهراً شکست خورده و بلافاصله او را بازمی‌فرستد. آیا این از اول نقشه‌اش بوده — اینکه فرستاده شود؟ وقتی دوباره دنبال ماریا می‌گردد، می‌فهمد او تحت درمان پاک‌سازی حافظه قرار گرفته چون ظاهراً «کد ۴۶» را نقض کرده است. همچنین درمی‌یابد که ماریا آن فرد کاملاً تصادفی‌ای که در ابتدا فکر می‌کرد نیست، و اینکه ترکیب ژنتیکیِ دو نفر در یک نفر واقعاً جور درنمی‌آید. در اصل، فیلم تفسیر کنجکاوانه‌ای از یک داستان عاشقانه است؛ رابینز با اطمینان نقش شخصی را بازی می‌کند که همچنان به دنبال ذره‌ای انسانیت در برابر وجودی هرچه بیشتر استریل و دستوری می‌گردد. مورتون هم بازی خوبی دارد و نوعی آسیب‌پذیری از خود نشان می‌دهد، چون شخصیتش در سوی ناعادلانهٔ جامعه‌ای قرار دارد که به‌طرز دلخواه تعریف شده و بی‌رویه تبعیض می‌کند. داستان تلاش می‌کند مفاهیم علمی را در کنار تضادهای احساسی جمع کند، اما همین‌جا به‌نظر من کار از دستش درمی‌رود. فیلم آن قاطعیتی را که لازم است ندارد و به سازشی ناراحت‌کننده می‌رسد که تا حدی کل اثر را پایین می‌کشد. علاوه بر این، فیلم گاهی کش‌دار می‌شود و اغلب بیش از نود دقیقه احساس می‌شود. لحظاتی از شیمی بین دو بازیگر هست و ایدهٔ پایه را دوست داشتم، اما اجرای پرحرف و سنگین در نهایت فقط ناامیدم کرد. متأسفم.