فیلم Lady Macbeth 2016

«کسی جلودار او نیست!» فیلمی برگرفته از رمانی روسی که در نگاه اول ممکن است به‌نظر یک درام دوره‌ای خسته‌کننده بیاید، اما چیزی که دیدم قصه‌ای تاریک و پیچیده بود. فیلم از نظر ارزش‌های اخلاقی قابل تأیید نیست، اما گاه سینما صرفاً بازتاب زندگی‌ واقعی است؛ حتی اگر داستانی خیالی باشد، می‌تواند رویدادهایی را نشان دهد که بی‌خبر از جهان رخ داده‌اند. به هرحال از تماشای...

«کسی جلودار او نیست!» فیلمی برگرفته از رمانی روسی که در نگاه اول ممکن است به‌نظر یک درام دوره‌ای خسته‌کننده بیاید، اما چیزی که دیدم قصه‌ای تاریک و پیچیده بود. فیلم از نظر ارزش‌های اخلاقی قابل تأیید نیست، اما گاه سینما صرفاً بازتاب زندگی‌ واقعی است؛ حتی اگر داستانی خیالی باشد، می‌تواند رویدادهایی را نشان دهد که بی‌خبر از جهان رخ داده‌اند. به هرحال از تماشای آن لذت بردم. کاترین ــ معروف به لیدی مکبث ــ زن جوان تازه‌ازدواجی است که زندگی ایده‌آل ندارد. شوهرش او را طرد می‌کند و او برای رفع نیازهای جنسی‌اش رابطه‌ای پنهانی با یکی از کارگران خانه برقرار می‌کند. وقتی شایعات سر زبان‌ها می‌افتد، اوضاع به‌خوبی پیش نمی‌رود و پیامدها با چند پیچش روایت می‌شوند. فضاسازی ساده و روستایی فیلم بسیار خوب از کار درآمده و به قصه می‌خورد. فلورنس پی با اجرای تاثیرگذاری که دارد نشان می‌دهد پتانسیل ستاره شدن را دارد و کارگردان هم در این اثر عملکرد قابل‌توجهی ارائه کرده‌اند؛ بازی پی تا حد زیادی بار فیلم را بر دوش می‌کشد. فیلم شاید پرهیجان‌ترین اثر سال نباشد، اما ارزش دیدن را دارد؛ قصه‌ای بریتانیایی به طعم روسی که از آثار هم‌موضوع یکی از بهترین‌هاست. کاترین در ازدواجی سرد و بدون عشق با الکساندر (با بازی پل هیلتون) محبوس است؛ شوهر و پدرش ــ بوریس (کریستوفر فِربانکس) ــ با ترکیبی از بردباری و تحقیر با او رفتار می‌کنند. ظاهراً راه حل نارضایتی‌اش در کارگر تیره‌پوست مزرعه، سباستین (کازمو جورویس)، نهفته است. وقتی شوهر برای مدت طولانی می‌رود، او طعم خوشبختی و رضایت را تجربه می‌کند و دیگر حاضر نیست به زندگی اطاعت‌پذیر و خالی قبلی بازگردد، حتی اگر این مسیر خطرناک باشد. این اثر هیچ ارتباطی با نمایش شکسپیریِ «مکبث» ندارد؛ صرفاً وجه اشتراک در نام و تبدیل شدن کاترین از موجودی شکننده به موجودی مصمم و خطرناک است که هر چیزی را فدای تأمین خوشبختی و آزادی‌اش می‌کند. جالب اینکه فیلم تقریباً فاقد موسیقی متن است؛ مناظری زیبا از شمال انگلستان هست که می‌توان در آن غرق شد، و در صحنه‌هایی بدون دیالوگ — به‌ویژه در جنگل — تنها صدای طبیعت را می‌شنویم. پایان فیلم برای شخصیتی که تا آن مرحله چندان دوست‌داشتنی نیست، به‌نحو قابل‌قبولی مناسب به‌نظر می‌رسد و به‌خوبی نشان می‌دهد چقدر نیروی پلیس در بریتانیا در قرن نوزدهم بی‌اثر بوده است. امتیاز: 7/10