فیلم Bridget Jones: The Edge of Reason 2004

«فکر می‌کنی مرد مناسب را پیدا کرده‌ای، اما او کلی عیب دارد، بعد او هم می‌فهمد که تو هم کلی عیب داری، و بعد همه‌چیز از هم می‌پاشد.» این فیلم بیشتر شبیه ادامه‌ای بر فیلم اول است تا پیش‌درآمد. منظورم این است که خیلی مشابه فیلم قبلی است؛ از همان جا ادامه می‌یابد و هنوز هم نسبتاً خنده‌دار است. درس بزرگ برای من این بود که...

«فکر می‌کنی مرد مناسب را پیدا کرده‌ای، اما او کلی عیب دارد، بعد او هم می‌فهمد که تو هم کلی عیب داری، و بعد همه‌چیز از هم می‌پاشد.» این فیلم بیشتر شبیه ادامه‌ای بر فیلم اول است تا پیش‌درآمد. منظورم این است که خیلی مشابه فیلم قبلی است؛ از همان جا ادامه می‌یابد و هنوز هم نسبتاً خنده‌دار است. درس بزرگ برای من این بود که زیاد فکر کردن همیشه بد است. ادامه ماجرای اولین فیلم را دنبال می‌کنیم؛ بریجت ساده‌دل (رنی زلوگر) اکنون شش هفته است که در رابطه عاشقانه‌ی پرمهر با مارک، وکیل حقوق بشر (کالین فرث)، به‌سر می‌برد. با اندکی سقوط آزاد و چند خوک، حرفه‌ی مجری‌گری او نیز رونق گرفته و ریچارد، رئیسش (نیل پیرسون)، می‌خواهد جایگاه او را ارتقاء دهد؛ به همین دلیل او را با نامزد سابق تملق‌گو، دنیل (هیوج گرنت)، شریک می‌کنند و مأمور تهیه یک گزارش سفر در تایلند می‌کنند. آن یکی خیلی خوش‌برخورد است، اما بریجت می‌داند به او نمی‌توان اعتماد کرد؛ این موضوع وقتی ثابت می‌شود که درگیر یک پرونده قاچاق مواد مخدر شده و در یک زندان زنانه با سلول‌های ۴۰نفره زندانی می‌شود و تنها یک آقا از وزارت خارجه است که بی‌پناهی او را شرح می‌دهد! آیا نجات می‌یابد؟ آیا به معشوقش بازمی‌گردد؟ اصلاً تهدید واقعی‌ای در کار نیست، و در سه سالی که از فیلم اول گذشته، این شخصیت بخش زیادی از جذابیت و انرژی‌اش را از دست داده است. تا حد زیادی این فیلم تنها نسخه‌ای بازتابی از همان داستان قبلی است و دیگر نوآوری‌ای ندارد. هنوز هم موقعیت‌های شوخ‌طبعانه‌ای در فضایی جنسیت‌زده و پرحادثه وجود دارد و زلوگر واقعاً شخصیت را به‌خوبی بازی می‌کند، اما من احساس می‌کردم خیلی زود می‌دانم چه پیش خواهد آمد و این‌بار فیلمنامه بیش از حد به موسیقی متن تکیه دارد. فیلم دلپذیر است، اما کمی خسته‌کننده و قابل‌پیش‌بینی‌ست. «بریجت جونز: لبۀ عقل» دنباله‌ای کاملاً بی‌هدف است. عملاً چیز مهمی در این فیلم رخ نمی‌دهد؛ فیلم در یک چرخه بزرگ می‌چرخد و تقریباً همان‌طور که شروع شده، تمام می‌شود—به جز یک جزئیات یک‌دقیقه‌ای. با این حال، از بد بودن فاصله می‌گیرد. رنی زلوگر همچنان نقطه قوت است، همان‌طور که کالین فرث و هیوج گرنت نیز هستند. با این حال این فیلم چیز جدیدی به شخصیت‌هایشان اضافه نمی‌کند؛ آن‌ها همان نسخه‌های تکراری از فیلم ۲۰۰۱ هستند. فیلم (همانند قبل) نوعی جذابیت دارد که مانع از افت شدید امتیاز می‌شود... آیا این امتیاز بیش از حد سخاوتمندانه است؟