فیلم About a Boy 2002

این فیلم من را لطیف نکشت. ویل خودمحور است و همه مسئولیت‌هایش را رها کرده. اما در یکی از حقه‌های بحث‌برانگیزش برای فریب مادران مجرد، وقتی با پسری ۱۲ ساله و طردشده به‌نام مارکوس آشنا می‌شود، مجبور می‌شود اخلاقش را بازبینی کند. فیلم بر اساس رمان بسیار محبوب نیک هورنبی («تب فوتبال» و «وفاداری بالا») اقتباس شده و به‌خوبی روی پرده می‌نشیند، هرچند از چارچوب سادهٔ رمان...

این فیلم من را لطیف نکشت. ویل خودمحور است و همه مسئولیت‌هایش را رها کرده. اما در یکی از حقه‌های بحث‌برانگیزش برای فریب مادران مجرد، وقتی با پسری ۱۲ ساله و طردشده به‌نام مارکوس آشنا می‌شود، مجبور می‌شود اخلاقش را بازبینی کند. فیلم بر اساس رمان بسیار محبوب نیک هورنبی («تب فوتبال» و «وفاداری بالا») اقتباس شده و به‌خوبی روی پرده می‌نشیند، هرچند از چارچوب سادهٔ رمان فراتر نمی‌رود. عجیب است که فیلمی با این فضای بریتانیایی را یک آمریکایی، پل وایتز (که همراه برادرش کریس و خالق «آمریکن پای» است) کارگردانی کرده؛ با این حال نتیجه تا حد زیادی مدیون طنز کم‌ارزش‌انگاشته‌نشدهٔ هیو گرنت در نقش ویل است. می‌توانم بگویم بدون گرنت فیلم احتمالا شکست می‌خورد؛ لحظات درخشان فیلم عمدتاً وقتی رخ می‌دهد که او روی صفحه است. او با چهرهٔ بیانگر و لحن طبیعی دیالوگ‌ها، مخاطب را به‌خاطر کاریزما و بازی‌اش به سمت ویل ــ شخصیت اخلاقاً مشکوک ــ جذب می‌کند که این کار دشواری است. نیکلاس هولت در نقش مارکوس در حدِ معمول بازیگران کودک خوب عمل می‌کند، ولی برای او بیش از حد مسئولیت گذاشته شده است. همین نکته یکی از دلایلی است که نقش گرنت در موفقیت فیلم اهمیت زیادی دارد؛ او بیشتر بارِ احساسی را بر دوش می‌کشد و به هولت فرصت می‌دهد تا تا حد امکان به مارکوس جان بدهد (و ظاهراً بدترین مدل موی تاریخ سینما را دارد). تونی کولِت و ریچل وایتز پشتیبانی محکمی ارائه می‌دهند و کارگردانی وایتز نرم و زیباست؛ موسیقی از بدلی دراون بوی نیز بخش جدایی‌ناپذیر داستان است. با وجود اینکه از فیلم لذت می‌برم، باز هم کمی ناامیدم که این فیلم می‌توانست بهتر از این باشد. روایت دوگانه از زبان هر دو شخصیت اصلی گاهی در جریان داستان دخالت می‌کند و پایان فیلم در نهایت نوعی «اُه» را برمی‌انگیزد. به همین خاطر به نظرم فیلمی متوسط است که با بازی یکی از بهترین بازیگران کمدی سبک بریتانیا به فیلمی خوب تبدیل شده است. امتیاز: 7/10 ویل (هیو گرنت) زندگی آسوده‌ای دارد و از حق‌التألیف یک ترانهٔ کریسمس که پدربزرگش نوشته سود می‌برد. او با چندین زن آشنا می‌شود ولی معمولاً هیچ‌کدام دنبال چیزی جدی نیستند. او می‌فهمد همهٔ آدم‌های جالب بزرگ شده‌اند و وارد رابطه، ازدواج و زندگی خانوادگی شده‌اند؛ بنابراین تصمیم می‌گیرد او هم پسری داشته باشد — یک پسر خیالی. سپس با فیونا (تونی کولِت) و پسرش مارکوس (نیکلاس هولت) آشنا می‌شود و کم‌کم رابطه‌ای میانشان شکل می‌گیرد، اگرچه خودِ پسر جنبه‌های تیره‌تر شخصیت ویل را بیرون می‌کشد. با وجود خودخواهی‌اش، ویل کاملاً بی‌مصرف نیست و زمانی که تقریباً فاجعه‌ای برای مارکوس که مورد اذیت و آزار قرار می‌گیرد رخ می‌دهد، این دو از تماشای برنامهٔ عصرگاهی «کانت‌داون» کنار هم شروع به نزدیکی می‌کنند و کم‌کم همه متوجه مزایایِ داشتن خانواده می‌شوند — از کفش‌های نو گرفته تا تمام ایرادها. دیالوگ‌ها زیرکانه و ناظرانه‌اند و چون بخش زیادی از داستان از طریق روایت پرانرژی گرنت و هولت گفته می‌شود، صداقت بیشتری به قصه می‌بخشد که بازی‌ها را تقویت می‌کند. بدون شک هولت ستارهٔ فیلم است؛ شخصیت‌پردازی او از کودکی کنجکاو و مصمم که کم‌کم باهوش‌تر می‌شود، تماشاگر را جذب می‌کند. اگرچه در رسیدن به پایانِ کمی «شیرین» فیلم کمی مشکل داشتم، در نهایت دلم خواست پایان خوشی ببینم. واضح است که گرنت به‌خوبی برای هالیوود مناسب بود و در این‌جا فیلمی لطیف و خوشایند با رنگ‌و‌بوی واقع‌گرایی‌های گاه‌به‌گاه ارائه می‌دهد؛ اثری که همچنان خوب کار می‌کند. خیلی از این فیلم خوشم آمد؛ هیو گرنت قبل از اینکه همان نقش‌های تکراری خودش را بازی کند.