فیلم Bridget Jones’s Baby 2016

این فیلم بیشتر حول رقابت دو مرد می‌چرخد و برخلاف دو قسمت اول، بر پایه کتاب نیست؛ فیلمنامه‌ای اوریجینال است که فاصله بین کتاب دوم و سوم را پر می‌کند. بنابراین اگر کتاب سوم را پیش از دیدن فیلم بخوانید، احتمالاً با اسپویل مواجه می‌شوید. ظاهراً قسمت چهارم هم در دستور کار است و فقط باید رسماً اعلام شود. کارگردان اصلی بازگشته و تیم نویسندگی و...

این فیلم بیشتر حول رقابت دو مرد می‌چرخد و برخلاف دو قسمت اول، بر پایه کتاب نیست؛ فیلمنامه‌ای اوریجینال است که فاصله بین کتاب دوم و سوم را پر می‌کند. بنابراین اگر کتاب سوم را پیش از دیدن فیلم بخوانید، احتمالاً با اسپویل مواجه می‌شوید. ظاهراً قسمت چهارم هم در دستور کار است و فقط باید رسماً اعلام شود. کارگردان اصلی بازگشته و تیم نویسندگی و سازندگان هم عملکرد قابل تقدیری داشته‌اند؛ من پیش‌بینی نمی‌کردم دنباله‌ای چنین موفق شود، اما فراتر از انتظار ظاهر شد. روایت ساده و موقعیت‌ها آشنا هستند، اما خوب پرداخت شده‌اند. دیگر خبری از دفترچه خاطرات بریجت نیست و این بار آی‌پد جای آن را گرفته است. رنی زلوگر در نقش بریجت کاملاً قابل‌شناسایی نبود، اما بازگشت او به نقش خوشایند است. کالین فیرث شاید از سن واقعی‌اش کمی بزرگ‌تر به نظر می‌رسد، اما در نقش خود عالی‌ست. هیو گرانت حضور ندارد و رقیب جدیدی به نام جک با بازی پاتریک دمپسی معرفی می‌شود که به عنوان گزینه‌ای جذاب ظاهر می‌شود. در مقایسه با فیلم‌های ده سال قبل، نوع روایت تغییر کرده چون شخصیت‌ها پیرتر شده‌اند و داستان متناسب با این تغییرات جلو می‌رود. فیلم حدود دو ساعت است و شوخی‌های خوبی دارد؛ کسانی که از دو قسمت اول لذت برده‌اند احتمالاً این فیلم را هم می‌پسندند. با این حال گاهی به بازگویی چند تم تکراری می‌پردازد و برخی شخصیت‌ها مانند رئیسی که نقش کمی دارد (فینچ) یا والدین بریجت و جیم برودبنت کمتر استفاده شده‌اند. خلاصه اینکه این دنباله فیلم خوبی است؛ پلات واقعی‌تری دارد، ریتم بهتری نسبت به دنبالهٔ 2004 دارد و پایانش هم بامزه و دلنشین است، اما از تازگی و طنزِ قسمت اول فاصله گرفته است. در مجموع تماشایی و سرگرم‌کننده است، اما کمی از درخشش اولیه‌اش کاسته شده است. (۷/۱۰)