فیلم Sherlock Holmes 2009

یک بازسازی جذاب از شخصیت کلاسیک که رابرت داونی جونیور آن را به‌خوبی بازی می‌کند؛ او در فیلم گفت‌وگوهای بامزه‌ای با جود لاو (هولمز و دکتر واتسون) و همچنین با زیبا و ریچل مک‌آدامز دارد. مارک استرونگ بازیگر مورد علاقه من است ولی نقش زیادی برای ارائه ندارد. فیلم کمی طولانی است، اما برای من سرگرم‌کننده بود. امتیاز: 3.75/5 هولمزِ شرلوک در این اثر به عمل‌گراییِ...

یک بازسازی جذاب از شخصیت کلاسیک که رابرت داونی جونیور آن را به‌خوبی بازی می‌کند؛ او در فیلم گفت‌وگوهای بامزه‌ای با جود لاو (هولمز و دکتر واتسون) و همچنین با زیبا و ریچل مک‌آدامز دارد. مارک استرونگ بازیگر مورد علاقه من است ولی نقش زیادی برای ارائه ندارد. فیلم کمی طولانی است، اما برای من سرگرم‌کننده بود. امتیاز: 3.75/5 هولمزِ شرلوک در این اثر به عمل‌گراییِ پرهیجانِ سینمای اکشن با جلوه‌های بصری غیرممکن تبدیل شده است. در لندن ویکتوریایی، شرلوک هولمز (رابرت داونی جونیور) و دکتر واتسون (جود لاو) وارد تقابل هوش و زور با لردِ سریالی و صاحب ارتباطات با سحر سیاه می‌شوند که ظاهراً از مردگان برخاسته است (مارک استرونگ). ریچل مک‌آدامز و کلی ریلی نقش زنانِ زندگی قهرمانان را دارند. کارگردانی گای ریچی در «شرلوک هولمز» (۲۰۰۹) کارآگاه مشهور آرتور کانن دویل را با موفقیت به یک قهرمان اکشن تبدیل می‌کند؛ پر از دیالوگ‌های تند و هیجان‌های اغراق‌شده. فیلم مثل نسخه‌ای قدیمی از آثار همر است که با استروئید قوی‌تر شده، اما مادامی که بتوانید هم‌گام با دیالوگ‌های تند پیش بروید – که اغلب توسط داونی زیرلب ادا می‌شوند و نیاز به دقت یا زیرنویس دارید – اثر جواب می‌دهد. جالب‌ترین ویژگی هولمز توانایی او در نتیجه‌گیری‌های کلان از جزئیات بسیار ریز است و این فیلم همین جنبه را با طنز به نمایش می‌گذارد؛ مثلاً صحنه‌ای که هولمز به‌راحتی نامزد واتسون را در رستوران تشخیص می‌دهد که یکی از بهترین صحنه‌های فیلم است. در میان بازیگران زن، ریچل مک‌آدامز و کلی ریلی هر دو درخشیده‌اند. مدت زمان فیلم ۲ ساعت و ۸ دقیقه است و فیلم‌برداری در انگلستان انجام شده است. درجه: B با دستگیر شدن و اعدام لرد بلک‌وود (مارک استرونگ)، شرلوک هولمز و رفیقش دکتر واتسون کمی آرام می‌گیرند و واتسون برای ازدواج قریب‌الوقوعش با مری (کلی ریلی) برنامه‌ریزی می‌کند. اما در لندن ویکتوریایی، جنایات تازه همیشه نزدیک‌اند؛ این‌بار فساد و توطئه تا رده‌های بالای حکومت نفوذ کرده و به‌نظر می‌رسد که دشمن پیشین آنها از قبر برخاسته و دوباره به کارهای شومش برگشته است. هولمز به‌سرعت ارتباطی با «لژ بزرگ» کشف می‌کند و خیلی زود در مجموعه‌ای پیچیده از توطئه‌ها گرفتار می‌شود که ممکن است بنیان امپراتوری بریتانیا را لرزان کند. برای پیچیده‌تر شدن ماجرا، ایریِن آدلر (ریچل مک‌آدامز) بازمی‌گردد و به‌نظر می‌رسد نقشه‌های خودش را دارد. اگرچه برخی از جلوه‌های بصری فیلم امروز کمی کهنه به نظر می‌رسند، اما این یک درام جنایی ساختارمند و خوش‌قواره است که به داونی اجازه می‌دهد تصویری ذهنی، بامزه و اغلب بانمک از کارآگاه دقیق کانن دویل ارائه دهد. روش‌های اندکی بی‌اعتنای هولمز دوستش واتسون را آزار می‌دهد، اما هیچ‌کس به‌اندازه لسترِید (ادی مارسان) که در اینجا در اوج است، از آن کلافه نمی‌شود. جود لاو بازی قابل قبولی دارد اما فراتر از آن نیست و ریچل مک‌آدامز هم فرصت کافی برای تأثیرگذاری گسترده ندارد؛ بنابراین بارِ اصلیِ فیلم بر دوش ستاره و مکان‌های با ظاهر اصیل، موسیقی هانس زیمر و درجه‌ای لذتبخش از رمزوراز و خرافه در میان چراغ‌های گازی و آلودگیِ لندن است. این تولیدی باکلاس است که با ریتمی هوشمندانه تا پایان، اطلاعات لازم را قطره‌چکانی در اختیار مخاطب می‌گذارد—اما آیا شرلوک موفق می‌شود روز را نجات دهد، معشوقه را حفظ کند و ازدواج را به انجام برساند؟