فیلم Rebecca 1940

فیلمی خوب با قصه‌ای جذاب؛ هرچند بعضی شخصیت‌ها تا حدی اغراق‌شده‌اند و پایان تا حدی قابل پیش‌بینی است. داستان درباره دختری کم‌رو و فروتن است که همیشه خود را دست‌کم می‌گیرد — هم‌بازیِ خانمی ثروتمند — و ناگهان زندگی‌اش با پیشنهاد ازدواج یک بیوه‌مرد ساکت و مرموز به نام ماکسیم د وینتر تغییر می‌کند. او را به عمارت باشکوهی به نام مندرلی می‌برد و ظاهراً حکایتش...

فیلمی خوب با قصه‌ای جذاب؛ هرچند بعضی شخصیت‌ها تا حدی اغراق‌شده‌اند و پایان تا حدی قابل پیش‌بینی است. داستان درباره دختری کم‌رو و فروتن است که همیشه خود را دست‌کم می‌گیرد — هم‌بازیِ خانمی ثروتمند — و ناگهان زندگی‌اش با پیشنهاد ازدواج یک بیوه‌مرد ساکت و مرموز به نام ماکسیم د وینتر تغییر می‌کند. او را به عمارت باشکوهی به نام مندرلی می‌برد و ظاهراً حکایتش شبیه یک قصهٔ سربه‌راه‌شده است، اما واقعاً چنین نیست. زن جدید (که نام او هرگز فاش نمی‌شود) در مندرلی احساس بیگانگی می‌کند: ماکسیم فاصله می‌گیرد و سرپیشخدمت سرد و خصومت‌آمیز، خانم دانورز، بارها به او یادآور می‌شود که هرگز به پای همسر پیشین ماکسیم، ربکا، نخواهد رسید. سؤال اصلی این است که ربکا واقعاً چگونه زنی بود؟ آیا او نمونهٔ کامل یک بانوی انگلیسی بود یا ریاکاری که اطرافیان را مسحور می‌کرد؟ این پرسش‌ها نه‌فقط راز قابل‌توجهی برای یک فیلم رازآلود می‌آفرینند، بلکه تصویری از ازدواجی نابرابر میان یک اشراف‌زادهٔ مغرور و همسری وابسته و نوروزی را نشان می‌دهند. این اثر یک تراژدی گوتیک نزدیک به شاهکار است و اولین فیلم آمریکایی هیچکاک محسوب می‌شود. فضا و حال‌وهوای فیلم مملو از تهدید و ترس است و وقتی داستان به عمارت مندرلی منتقل می‌شود، هیچکاک به‌خوبی بر وجوه روان‌شناختی منبع اقتباس مسلط می‌شود. مندرلی خود گویی شخصیتی مکمل است: در یک نما باشکوه و زیبا به‌نظر می‌رسد و در نمایی دیگر به یک کابوس یکپارچه بدل می‌شود؛ این بازی از محیط به تقویت تأثیر فیلم کمک زیادی می‌کند. اجراها برجسته‌اند: جون فونتین به‌عنوان بانوی دوم د وینتر نقشِ زنی آسیب‌پذیر و دلسوز را بسیار خوب درمی‌آورد — شخصیتی که می‌خواهد درست عمل کند اما مرتکب خطا می‌شود و همزمان دل‌سوزنده و آزاردهنده جلوه می‌کند. لورنس الیویه در نقش ماکسیم تأثیرگذار است و جودیت اندرسون در نقش خانم دانورز اجرای یخ‌زده و ترسناکی دارد که صحنه‌ها را قبضه می‌کند. بازیگران مکمل مثل جرج سندرز، گلادیس کوپر، نایجل بروس و فلورنس بیتس نیز لحظات درخشان خود را دارند. تصویربرداری سیاه‌وسفیدِ جرج بارنز بسیار خیره‌کننده است و در خلق اتمسفر گوتیک فیلم نقش محوری دارد. موسیقی فرانتس واکسمن حال‌وهوای اثر را به‌خوبی تکمیل می‌کند. فیلم در سال خود برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم و بهترین فیلم‌برداری سیاه‌وسفید شد و نامزد چندین جایزهٔ دیگر گردید. نقدها به این نکات اشاره کرده‌اند که فیلم گاهی کمی طولانی می‌شود و پایانِ تغییر‌یافته (که تاحدی تحت‌تأثیر کد تولید آن زمان بوده) ممکن است برای برخی تماشاگران ناخوشایند باشد، اما این نکات کوچک نمی‌تواند جلوی ماندگاری و قدرت دراماتیک فیلم را بگیرد. هر لحظه از فیلم — از روایت ابتدایی تا نمای پایانی مندرلی — در خاطر می‌ماند. در مجموع، «ربکا» را می‌توان یکی از بزرگ‌ترین آثار هیچکاک و نمونه‌ای برجسته از تریلر گوتیک دانست: ساخته‌ای خوش‌ساخت، بازی‌شده با مهارت و دارای فضاسازی به‌یادماندنی که تماشایش به‌راحتی توصیه می‌شود.