فیلم Melancholia 2011

این فیلم خوش‌ساخت است و بهترین نکته‌اش داستان قوی آن است. ها! به ندرت پیش می‌آید فیلمی عنوانی مناسب‌تر از آن داشته باشد یا ازدواجی با شروعی نامطمئن‌تر از این آغاز شود. ابتدا، پس از مجموعه‌ای از تصاویر به‌خوبی فیلم‌برداری‌شده و موسیقی‌خورده از برخورد سیارات واقعی، با زوج عاشق پیشه‌ای مواجه می‌شویم: «جاستین» (کریستن دانست) و «مایکل» (الکساندر اسکارسگورد) که در لیموزین سفیدِ هشتاد‌فوتی گیر کرده‌اند...

این فیلم خوش‌ساخت است و بهترین نکته‌اش داستان قوی آن است. ها! به ندرت پیش می‌آید فیلمی عنوانی مناسب‌تر از آن داشته باشد یا ازدواجی با شروعی نامطمئن‌تر از این آغاز شود. ابتدا، پس از مجموعه‌ای از تصاویر به‌خوبی فیلم‌برداری‌شده و موسیقی‌خورده از برخورد سیارات واقعی، با زوج عاشق پیشه‌ای مواجه می‌شویم: «جاستین» (کریستن دانست) و «مایکل» (الکساندر اسکارسگورد) که در لیموزین سفیدِ هشتاد‌فوتی گیر کرده‌اند و در تلاش‌اند از راه‌های روستایی به مراسم عروسی‌شان برسند. آن‌ها در نهایت پیاده و بسیار دیر به مراسم می‌رسند و با سخنرانی کوتاه مادرش «گابی» (شارلوت رمپلینگ) روبه‌رو می‌شویم که اعلام می‌کند اصلاً علاقه‌ای به ازدواج ندارد — وضعیتی که تا حد زیادی ریشه در اختلافات جدی با همسر سابقش «جان» (کیفر ساذرلند) دارد. این زمینه، پایه‌گذار نگاهی گاه بسیار تأثیرگذار به چگونگی آغاز، تسلط و حاکمیت افسردگی بر زندگی کسانی است که با آن درگیرند. قطعاً فیلمی شاد نیست، اما بی‌شک صادق است — و هم دانست و هم شارلوت گینسبورگ در نقش مادرشوهر جدید او «کلر» اجراهایی قوی و گیرایی دارند، طوری که به تدریج به ماهیت پیشگویی‌گونِ صحنه‌های آغازین پی می‌بریم. درگیری‌ها همیشه نزدیک‌اند، خشم‌ها فوران می‌کنند — به‌ویژه وقتی «جاستین» نظراتش را صریحاً به دامادِ افتخاری و کارفرمایش «جک» (استلان اسکارسگورد) بیان می‌کند. تنها در بخش دوم فیلم — که به «کلر» اختصاص دارد — نوعی آرامش بر فضا حاکم می‌شود، آرامشی که حضور «لئو»ی جوان (اجرایی ثابت‌کننده از کامرون اسپَر) به آن کمک می‌کند. برای تماشای این فیلم باید خود را آماده یک پیشروی آرام کنید؛ هیچ چیز سریع رخ نمی‌دهد، اما وقتی اتفاق می‌افتد بسیار قوی است — و به نظرم این می‌تواند بهترین نقش دانست باشد. مانند اغلب آثار وون تریر، تماشای چندباره به درک بهتر و بیش‌تر از این شخصیت‌های ظریف و خوب‌ساخت (هر چند تا حدی واگرا) کمک می‌کند؛ دو یا سه بار دیدن فیلم احتمالاً برداشت‌های بیشتری برایتان فراهم خواهد کرد.