فیلم The Empire 2024

وقتی فیلمی سراغ شکل‌های مشخصی از کمدی مثل پارودی، هجو یا اسلپ‌استیک می‌رود، سازندگان باید ابتدا مطمئن شوند چیزی که می‌سازند واقعاً کار می‌کند. اما در مورد تازه‌ترین ساختهٔ کارگردان نامدار، برونو دومون، هدف به‌طرز چشمگیری از دست رفته است. این ادعای تقلید از اوپراهای فضایی کلاسیکی مثل سه‌گانهٔ اصلی «جنگ ستارگان» یا «اسپیس‌بالز» به‌هیچ‌وجه جواب نمی‌دهد، عمدتاً چون خنده‌دار نیست. شاید دلیلش این است...

وقتی فیلمی سراغ شکل‌های مشخصی از کمدی مثل پارودی، هجو یا اسلپ‌استیک می‌رود، سازندگان باید ابتدا مطمئن شوند چیزی که می‌سازند واقعاً کار می‌کند. اما در مورد تازه‌ترین ساختهٔ کارگردان نامدار، برونو دومون، هدف به‌طرز چشمگیری از دست رفته است. این ادعای تقلید از اوپراهای فضایی کلاسیکی مثل سه‌گانهٔ اصلی «جنگ ستارگان» یا «اسپیس‌بالز» به‌هیچ‌وجه جواب نمی‌دهد، عمدتاً چون خنده‌دار نیست. شاید دلیلش این است که فیلمساز در مسیر روایت یا لحن اثر مردد است. در خلاصه داستان، دو گونهٔ بیگانه—«وان‌ها» (مدافعان خوبی) و «زیروها» (مریدان شر)—به زمین تبعید شده‌اند (چرایی و توسط چه‌کسی هرگز روشن نمی‌شود) و در یک روستای کوچک ماهیگیری ساحلی فرانسه برای تسلط بر بشریت و کنترل پایگاه‌های‌شان با هم می‌جنگند. اما روایت بسیار سطحی و بی‌هدف فیلم، ترکیبی از کمدی بی‌مزه و ضعیف (که بیشترش کاملاً بی‌اثر است)، تک‌گویی‌های پرزرق‌وبرق اما عمیقاً سطحی دربارهٔ خیر و شر، تصاویر ابسورد به سبک مونتی‌پایتون که توضیحی برای‌شان داده نمی‌شود، و سکانس‌های جنسی اضافی و بی‌ضروری را در هم می‌آمیزد که ظاهراً صرفاً به‌عنوان پرکننده و برای تحریک گنجانده شده‌اند. با این حال، فیلم از نظر فنی نقاط قوتی هم دارد: جلوه‌های ویژهٔ چشمگیر، موسیقی پس‌زمینه‌ای تلفیقی که عمدتاً مبتنی بر بازتنظیم‌های نوکلاسیک آثار باخ و هنری پرسل است، و طراحی تولیدی که از معماری گوتیک و رنسانس اروپایی الهام گرفته است. فیلم‌برداری در بسیاری از نماها بسیار چشم‌نواز است، هرچند چند نما بیش از حد طولانی‌اند و به‌خصوص نماهایی که بی‌دلیل از فاصله‌ای بسیار دور گرفته شده‌اند می‌توانستند با حذف‌های حساب‌شده کوتاه‌تر شوند. پس هدف دقیق کارگردان چیست؟ اگر قصد هجو داشته، نمادپردازی‌اش بسیار ناپخته است. اگر هدف سرگرمی کمپ‌وار بوده، بیش از حد زیرپوستی عمل کرده است. اگر کمدی دیوانه‌وار است، ریتمش کند است. و اگر قرار بوده نقد اجتماعی ژرفی ارائه دهد، سطحی و کم‌درنگ است و خود را چندان جدی نمی‌گیرد. در مجموع، «امپراتوری» شاید بخش‌هایی خوش‌نما برای تماشا داشته باشد، اما در نهایت بخش اعظم فیلم حرف جالب، معنادار یا تندوتیزی برای گفتن ندارد.