فیلم Speed Racer 2008

تنها کسانی که از این کابوسِ مربوط به اختلالِ توجه لذت خواهند برد، افرادی‌اند که هرگز نسخهٔ اصلیِ انیمه را ندیده‌اند — یعنی کودکان. البته برای بزرگ‌ترها تا حدی دیدنِ چگونگیِ تحریفِ شخصیت‌های آشنا از دورانِ کودکی می‌تواند سرگرم‌کننده باشد، اما نسخهٔ لایو-اکشن آن‌ها را چنان بی‌هویت و دگرگون کرده که اثری از اصل باقی نمانده است. در نهایت به این جمع‌بندی می‌رسید که انگار کارگردان‌ها زیرِ...

تنها کسانی که از این کابوسِ مربوط به اختلالِ توجه لذت خواهند برد، افرادی‌اند که هرگز نسخهٔ اصلیِ انیمه را ندیده‌اند — یعنی کودکان. البته برای بزرگ‌ترها تا حدی دیدنِ چگونگیِ تحریفِ شخصیت‌های آشنا از دورانِ کودکی می‌تواند سرگرم‌کننده باشد، اما نسخهٔ لایو-اکشن آن‌ها را چنان بی‌هویت و دگرگون کرده که اثری از اصل باقی نمانده است. در نهایت به این جمع‌بندی می‌رسید که انگار کارگردان‌ها زیرِ تأثیر «اسپید» بوده‌اند وقتی که ۱۲۰ دقیقه را با برش‌های سه‌ثانیه‌ایِ پر از زوم، پن و اغتشاشِ حسی به‌هم دوخته‌اند. تصاویر آن‌قدر پرشتاب و فرساینده‌اند که تا پایانِ این سفرِ توهمی، چشمان‌تان و احتمالاً ذهنتان خسته می‌شود. گویی خواسته‌اند کاملاً خلافِ سبکِ ساده و کم‌جزئیاتِ انیمهٔ اصلی عمل کنند و هر فریم را تا جای ممکن از رنگ، حرکت، حواس‌پرتی و بی‌معنایی پر کنند. نه، این «تقریباً» نیست؛ این دقیقاً همان کاری است که انجام داده‌اند. بزرگسالان بهتر است از این آشغال صرف‌نظر کنند.