فیلم The Man Who Killed Don Quixote 2018

من هرگز طرفدار پر و پا قرص مونتی پایتون (یا در واقع «بندبازان زمان») نبودم — کمدی‌های سورئال گاهی بیش از حد با ذائقهٔ خطیِ من فاصله دارند. با این حال باید بگویم از این فیلم نسبتاً لذت بردم. در برخی لحظات واقعاً دیوانه‌وار است، اما آدام درایور و جاناتان پرایس آن‌قدر با هم شیمی دارند که تقریباً فیلم را به یک داستان عاشقانهٔ نسبتاً...

من هرگز طرفدار پر و پا قرص مونتی پایتون (یا در واقع «بندبازان زمان») نبودم — کمدی‌های سورئال گاهی بیش از حد با ذائقهٔ خطیِ من فاصله دارند. با این حال باید بگویم از این فیلم نسبتاً لذت بردم. در برخی لحظات واقعاً دیوانه‌وار است، اما آدام درایور و جاناتان پرایس آن‌قدر با هم شیمی دارند که تقریباً فیلم را به یک داستان عاشقانهٔ نسبتاً عجیب تبدیل می‌کنند. خودخواهانه است؛ بعید است تماشاگران سینما بیشترین بهره را از آن ببرند، اما به‌طرز عجیبی دقیقاً همان چیزی است که از نامش برمی‌آید: خیال‌پردازانه. نمی‌دانم آیا ارزش انتظار ۲۹ ساله را داشت یا نه، اما چند صحنهٔ واقعاً خنده‌دار دارد و موسیقی متنِ سنجیده آن کمک می‌کند فیلم روندش را حفظ کند. احتمالاً دوباره تماشا نخواهم کرد، اما خوشحالم که آن را دیده‌ام.