انیمیشن Quest for Camelot 1998

تماشای توخالی، احتمالاً دیگر تماشا نخواهم کرد و توصیه‌اش هم نمی‌کنم. این فیلم نمونه‌ای از تلاش بی‌پایان Warner Bros برای شبیه شدن به Disney است به‌جای اینکه در حوزه انیمیشن راه خودش را برود. حتی به نظر می‌رسد یکی از شخصیت‌ها را مستقیم از آلیس در سرزمین عجایب بیرون کشیده‌اند؛ شاید راه‌حلی قانونی داشته‌اند، اما کاملاً غیرضروری بود. راستش بیش‌تر بنیاد داستان مزخرف است، و منظورم این...

تماشای توخالی، احتمالاً دیگر تماشا نخواهم کرد و توصیه‌اش هم نمی‌کنم. این فیلم نمونه‌ای از تلاش بی‌پایان Warner Bros برای شبیه شدن به Disney است به‌جای اینکه در حوزه انیمیشن راه خودش را برود. حتی به نظر می‌رسد یکی از شخصیت‌ها را مستقیم از آلیس در سرزمین عجایب بیرون کشیده‌اند؛ شاید راه‌حلی قانونی داشته‌اند، اما کاملاً غیرضروری بود. راستش بیش‌تر بنیاد داستان مزخرف است، و منظورم این نیست که خلاقیت و خیال‌پردازی را زیر سوال ببرم، ولی فیلم حتی سرگرم‌کننده هم نیست. یکی از معدود روایت‌های عمومی محبوب (شاه آرتور) که دیزنی مثل همیشه آن را تصاحب نکرده بود (شمشیر در سنگ فقط آرتور را در کودکی پوشش می‌دهد و اینجا ما بعد از برپایی کامِلات هستیم) را گرفته‌اند و آن‌قدر به آن جادو و اضافه‌کاری افزوده‌اند که به‌سختی شبیه نسخه اصلی باقی مانده. این داستان «شاه آرتور و شوالیه‌هایش» نیست؛ دربارهٔ شخصیتی به اسم کیلی (Kayley) است که اصلاً قبلاً وجود نداشته و آن‌ها او را ساخته‌اند، بنابراین مخاطب هم او را نمی‌شناسد. حتی کری الویز (از The Princess Bride؛ نقش مردی در سیاه) که بی‌شک بهترین بازیگر و شخصیت فیلم است، انگار با بی‌حوصلگی و از روی بی‌میلگی نقش را اجرا می‌کند، و بعید است در فیلم چندان حضور داشته باشد. شوالیه‌ای که آرتور هرگز او را شوالیه نمی‌کرد، که مخاطب او را نمی‌شناسد، به تاج خیانت می‌کند (وقتی لنسلات خیانت کرد تأثیرگذار بود) و شوالیه‌ای را می‌کشد که مخاطب نه او را می‌شناسد و نه برایش اهمیت قائل است؛ بنابراین شخصیت اصلی به‌خاطر اتفاقاتی وارد ماجراجویی می‌شود که برای مخاطب از جهت احساسی بی‌اهمیت است. این ماجراجویی با صحنه‌ای شروع می‌شود که یک گریفون اکسکالیبور را در جنگلی نفرین‌شده رها می‌کند (جایی که معمولاً مرلین یا نمادهایی از آن نقش‌آفرینی می‌کردند)، و داشتن اندکی جادو قابل قبول بود، اما در واقع آن‌ها همان ایدهٔ «باتلاق آتش» از The Princess Bride را کپی کرده‌اند و پر از آدم‌های سؤال‌برانگیزی کرده‌اند که دست‌هایشان تبدیل به سلاح شده‌اند. همهٔ این حرف‌ها دیوانه‌کننده به‌نظر می‌رسد، و این بدون احتساب راهنمای نابینا یا وجود اژدهای دو سری است که از خودش نفرت دارد. خسته‌ام؛ مگر اینکه واقعاً کنجکاو باشید که ببینید چه فاجعه‌ای شده، از دیدن این فیلم بگذرید.