فیلم Triple 9 2016

این فیلم ترکیبی از انتخاب مسیر اشتباه و گروهی نامطمئن است. می‌توانست تبدیل به همان فیلم «Bad Boys» هالیوود شود؛ حضور بازیگران بزرگ قابل انتظار بود، مثل فیلم‌های قبلی کُرِیس تَران (QT) یا به‌ویژه «The Departed». هرچند چند بازیگر پیش از شروع تولید به دلایل مختلف کنار گذاشته شدند، بازیگرانی که مانده‌اند کار خوبی انجام داده‌اند. به نظر من مشکل اصلی از فیلمنامه است: داستان...

این فیلم ترکیبی از انتخاب مسیر اشتباه و گروهی نامطمئن است. می‌توانست تبدیل به همان فیلم «Bad Boys» هالیوود شود؛ حضور بازیگران بزرگ قابل انتظار بود، مثل فیلم‌های قبلی کُرِیس تَران (QT) یا به‌ویژه «The Departed». هرچند چند بازیگر پیش از شروع تولید به دلایل مختلف کنار گذاشته شدند، بازیگرانی که مانده‌اند کار خوبی انجام داده‌اند. به نظر من مشکل اصلی از فیلمنامه است: داستان خوب بود، اما نیمهٔ اول نسبت به نیمهٔ دوم چندان جذاب نبود؛ نیمهٔ دوم به‌ویژه در پایان فوق‌العاده و حیرت‌انگیز بود. فیلم چند ستاره‌ای است؛ من تنبلی کردم و تعداد بازیگران را شمردن نکردم، اما حس می‌کردم نسخهٔ مدرن و پلیسیِ موضوع «Ten Little Indians» است — هرچند شواهدی برای ثابت‌کردن این نظریه ندارم، اما با دیدن همهٔ مرگ‌ها و نتیجه‌گیری نهایی، احتمالاً نویسنده از آن الهام گرفته است. کارگردان «Lawless» که دنبال موفقیت دیگری بود این‌جا با بازخوردهای ناخوشایندی از سوی منتقدان و گیشه روبه‌رو شد؛ واکنش مخاطبان هم متنوع بود. مطمئناً فیلم در آینده طرفداران خودش را پیدا خواهد کرد. نقش‌های زنان کم‌اهمیت و فراموش‌شدنی بودند و بیشتر صرف نمایش چهره‌ها شده‌اند؛ با این حال سکانس‌های اکشن خوب طراحی شده و نقش‌های کیسی و هارلسون تا حدی فیلم را سرپا نگه می‌دارند. مثل ضرب‌المثل «شروع کند، ولی پایان قوی» این فیلم هم در آن دسته است. اگر برای تقریباً دو ساعت صبور باشید، در پایان ممکن است فکر کنید که فیلم چندان بدی نبود. امتیاز: 6/10 فیلمی قابل قبول با چند جلوهٔ بصری بسیار چشمگیر، اما روایتش به‌هم‌ریخته است و در مقایسه با آثار قبلی کارگردان جو هیلکات سطح پایین‌تری دارد. امتیاز نهایی: ★★½ — بخش‌هایی برایم جذاب داشت اما به‌عنوان یک کل کار نکرد. این بار دومین‌باری بود که فیلم را دیدم و لذتی برابر با اولین بار (سال ۲۰۱۶) نبردم. بازیگرانِ برجسته‌ای دارد و اکثراً اجراهای خوبی ارائه می‌کنند، اما هرگز نتوانستم کیت وینسلت را به‌عنوان شخصیت خطرناک یا هراس‌آور بپذیرم. بزرگ‌ترین ضعف از فیلمنامه بود که می‌توانست فشرده‌تر و متمرکزتر باشد. فیلم شبیه تلفیقی از «Heat» و «Dark Blue» به نظر می‌رسد، اما از تعلیق، جنایت یا درامِ آن دو عاری است. گمان می‌کنم در دستان مایکل مان یا ریدلی اسکات، سبک فیلم ممکن بود کمبودهای فیلمنامه را جبران کند؛ در عوض فیلم قابل تماشا اما زود فراموش‌شدنی است. امتیاز: 3.0/5