فیلم The Cabinet of Dr. Caligari 1920

این یک ماجرای واقعاً ترسناک است که داستان "فرانزیس" (فریدریش فهر) جوان را روایت می‌کند که یک شب با دوستش "آلن" (هانس هاینریش فون تواردوفسکی) به یک نمایشگاه می‌رود. آن‌ها به اجرای "چساره" (کنراد ویدت)، خوابگردی که در تابوت زندگی می‌کند و پیشگوی مرموز "دکتر کالیگاری" (ورنر کراوس) برمی‌خورند. "چساره" که ظاهری نزدیک به اسکلت دارد، برای "آلن" فاجعه‌ای قریب‌الوقوع را پیش‌بینی می‌کند و وقتی...

این یک ماجرای واقعاً ترسناک است که داستان "فرانزیس" (فریدریش فهر) جوان را روایت می‌کند که یک شب با دوستش "آلن" (هانس هاینریش فون تواردوفسکی) به یک نمایشگاه می‌رود. آن‌ها به اجرای "چساره" (کنراد ویدت)، خوابگردی که در تابوت زندگی می‌کند و پیشگوی مرموز "دکتر کالیگاری" (ورنر کراوس) برمی‌خورند. "چساره" که ظاهری نزدیک به اسکلت دارد، برای "آلن" فاجعه‌ای قریب‌الوقوع را پیش‌بینی می‌کند و وقتی صبح روز بعد او به قتل می‌رسد، مظنونیت به این دو شخصیت مرموز معطوف می‌شود، حتی اگر هیچ "مدرک واقعی" وجود نداشته باشد! داستان زمانی تاریک‌تر می‌شود که پیشگو پیش‌بینی می‌کند که "جین" (لیل داگوور)، موجودی ملایم که هم از سوی فرد درگذشته و هم از سوی دوست زنده‌اش تحسین می‌شود، مدت زیادی از عمرش باقی نمانده است... این بر عهده "فرانزیس" است که معما را حل کند و عشقش را نجات دهد... داستان در برخی مواقع تاریک است، و محیط‌ها خشن و زاویه‌دار به نظر می‌رسند، که گاهی تقریباً انتزاعی به نظر می‌رسند. ویدت فوق‌العاده است، گویی در کابوسی در یک نقاشی از اشر قرار دارد، یا در ساختاری چالش‌برانگیز که ذهن ما را به چالش می‌کشد؛ و کراوس نیز با چشمان دیوانه‌وارش و حرکات دستش که شبیه به رهبری ارکستر است، شگفت‌انگیز است. عکاسی تمایل دارد که نماها را کمی بیش از حد طولانی کند، اما دوباره - این کار به ایجاد حس واقعی ترس کمک می‌کند. هیچ چیز خونین یا دلخراشی وجود ندارد - فقط فضایی مرموز و به شدت مؤثر. بر خلاف بسیاری از فیلم‌هایی که موفق به کسب ستایش نقدی یا وضعیت کالت شده‌اند، این واقعاً داستان خوبی با بازیگری قوی و تصاویری زنده و شگفت‌انگیز از رابرت وینه (و ویلی هامه‌ست) است که واقعاً در میان بهترین‌های این ژانر یا هر ژانر دیگری قرار دارد. این بدترین فیلمی است که ۱۵ دقیقه از آن را تماشا کرده‌ام. لارس فون تریر یک بار گفت که می‌داند در بدترین حالت، حداکثر بعد از پانزده دقیقه تماشا کردن یک فیلم، آیا ارزش ادامه دادن دارد یا نه، و من این نصیحت را جدی گرفتم، بنابراین اینجا هستیم. واقعاً. واقعاً؟ بله، ۱۰۲ سال پیش، "سینما" در سال‌های اولیه‌اش بود. فیلم‌های صامت، کسی روی پیانو در حال نواختن بود در حالی که مردم نوشیدنی می‌نوشیدند، پلوتونیوم می‌کشیدند و از پنومونی سرفه می‌کردند. عالی. چقدر از منظر تاریخی جالب است. (واقعاً، این‌طور است.) اما سلام و خوش آمدید به واقعیت حالا. این مطلقاً زباله است. تنها راهی که این فیلم می‌تواند به نوعی مفید باشد، به عنوان منبعی برای میم‌ها است. دوست دارم این فیلم را با یک موسیقی متال مرگ ببینم. یا به شکل برنامه MST3K. هر چیزی. یا به سادگی به عنوان چیزی که در یک ریو روی دیوار نمایش داده می‌شود. این وحشتناک است. هر کسی که به این فیلم بیشتر از یک ستاره بدهد، یا یک تاریخ‌نگار سینماست (دست‌تان درد نکند، دوستان، من کار شما را قدردانی می‌کنم، هرچند ممکن است واقعاً نباشد) یا یک فرد خودشیفته است که هرگز از تماشای یک فیلم لذت نبرده به دلیل ترس از اشتباه بودن در لذت بردن از آن. خدا بر من رحم کند. زباله.