فیلم Orphan 2009

ایزابل فورمن اجرای درخشانی ارائه می‌دهد؛ آن‌قدر قوی که به‌راحتی می‌توان فهمید چرا برای نقش‌های مشابه انتخاب می‌شود. هرچند نمی‌خواهم چیزی لو بدهم، حضور او ستون فقرات فیلم است و نقش‌آفرینی‌اش تأثیرگذار و غافل‌گیرکننده است. با این حال از همان ابتدا یک نقطه‌ضعف بزرگ ذهنم را درگیر کرد: چطور دختری جوان از اروپای شرقی بدون هیچ‌گونه بررسی هویت یا آزمایش DNA به‌راحتی وارد یک خانواده ثروتمند...

ایزابل فورمن اجرای درخشانی ارائه می‌دهد؛ آن‌قدر قوی که به‌راحتی می‌توان فهمید چرا برای نقش‌های مشابه انتخاب می‌شود. هرچند نمی‌خواهم چیزی لو بدهم، حضور او ستون فقرات فیلم است و نقش‌آفرینی‌اش تأثیرگذار و غافل‌گیرکننده است. با این حال از همان ابتدا یک نقطه‌ضعف بزرگ ذهنم را درگیر کرد: چطور دختری جوان از اروپای شرقی بدون هیچ‌گونه بررسی هویت یا آزمایش DNA به‌راحتی وارد یک خانواده ثروتمند آمریکایی می‌شود؟ این ناباوری همواره در پس‌زمینه باقی ماند؛ با وجود این، از ادامه‌ی فیلم لذت بردم و فیلم توانست مخاطب را درگیر کند. خلاصه‌ی ایده فیلم جذاب است: بزرگسالی بی‌رحم و ناپایدار که در قالب کودکی ظاهر شده و از معصومیت به‌عنوان ابزار نیرنگ استفاده می‌کند. این مفهوم توسط بازیگران و فیلمنامه (نوشتهٔ الکس میس) به‌خوبی منتقل شده و اجرای فورمن به‌ویژه در خلق شخصیت «استر» بسیار مؤثر است. فضای زمستانی و موسیقی جان آتمَن نیز به ایجاد حس تهدید و ناخوشایندی کمک می‌کنند؛ کسانی که سد راه او می‌شوند، بی‌رحمانه حذف می‌شوند و حتی یک همدست جوان و آسیب‌پذیر را نیز به دام می‌اندازد — نمونه‌ای کامل از پنهان‌شدن در وضوح. این فیلم از منظر نقش‌آفرینی روان‌شناختی و ترس‌آفرینی یکی از مؤثرترین آثار ژانر است که دیده‌ام. نقطه‌ضعف‌های منطقی‌ای دارد، اما ساخت و اجرا در مجموع تماشای آن را لذت‌بخش می‌کند. در نهایت، فیلمی خوب و تأثیرگذار است، اما پایان‌بندی‌اش طوری است که تماشای دوباره را سخت می‌کند؛ با این حال مشتاق دیدن دنبالهٔ آن هستم.