فیلم The Florida Project 2017

فیلم The Florida Project اثری زیبا درباره آدم‌ها، زندگی و بقاست. شان بیکر جنبه‌های پنهان فرهنگ آمریکایی را که معمولاً نمایش داده نمی‌شوند به تصویر کشیده؛ آدم‌هایی ناشناخته و طردشده از اجتماع. مانند شاهکار آندریا آرنولد از سال پیش، American Honey، این فیلم مسائلِ بسیار مرتبط با فضای سیاسی امروز آمریکا مانند تبعیض طبقاتی و نژادی را برجسته می‌کند. فیلم با فیلم‌برداری باشکوه روی 35mm چشم‌نواز...

فیلم The Florida Project اثری زیبا درباره آدم‌ها، زندگی و بقاست. شان بیکر جنبه‌های پنهان فرهنگ آمریکایی را که معمولاً نمایش داده نمی‌شوند به تصویر کشیده؛ آدم‌هایی ناشناخته و طردشده از اجتماع. مانند شاهکار آندریا آرنولد از سال پیش، American Honey، این فیلم مسائلِ بسیار مرتبط با فضای سیاسی امروز آمریکا مانند تبعیض طبقاتی و نژادی را برجسته می‌کند. فیلم با فیلم‌برداری باشکوه روی 35mm چشم‌نواز است. از نمای بیرونی بنفش خیره‌کننده تا متل خرابه‌شدهٔ Magic Kingdom و رنگ‌های غیرقابل‌باور نارنجی، قرمز و سبز مغازه‌های محلی که بچه‌ها هر روز به آنجا می‌روند، همه رنگ‌های جعبهٔ مداد شمعی را به کار می‌گیرد. در صحنه‌های روز ظاهری پلاستیکی و آبنبات‌مانند دارد، اما هنگام غروب که نماها غبارآلود و غرق در نور خورشید می‌شوند، تماشایی‌تر می‌شود. همه درباره اجرای ویلِم دافو صحبت کرده‌اند؛ او بی‌نهایت جذاب است و مانند چسبی که زندگی این آدم‌های درمانده را کنار هم نگه می‌دارد عمل می‌کند. او نقشِ پدربزرگ‌مآبِ جمع را ایفا می‌کند و از شخصیتش نهایت استفاده را می‌برد. اما ستارهٔ درخشان فیلم دختربچهٔ هفت‌ساله، بروکلین پرینس، است؛ او واقعاً یک ابرستاره است. در جلسهٔ پرسش‌وپاسخِ اکران آمریکای شمالی، با لباسی آبیِ روشن شبیهِ پرنسس روی سن آمد، هم‌زمان مثل ملکهٔ انگلیس دست تکان می‌داد و برای تماشاگران بوسه می‌فرستاد و آنها او را با ایستادن تشویق کردند. بازیگران خردسال این روزها عملکردهای درخشان‌تری دارند—یادتان هست جیکوب ترمبلی در Room چقدر خوب بود؟ منتظر باشید پرینس هم شما را شگفت‌زده کند. او در صحنه‌ای در پایان فیلم مجبور است بشکند و گریه کند؛ آن سکانس قلبم را پاره کرد. نگاه نئورئالیستیِ شان بیکر نسبت به طنز، صداقت و دل‌شکستگی، کامنتاری‌ای آرام اما قدرتمند دربارهٔ طبقهٔ محروم آمریکا ساخته است. فکر می‌کنم وِین بهتر از همه گفت: «نمی‌دونم... زیاد به بچه‌ها اهمیت نمی‌دم، خب...» امتیاز نهایی: دو ستاره و نیم — برای من کاملاً نبود، اما قطعاً می‌توان جذابیتش را درک کرد. با این حال، دیدگاهی دیگر هم وجود دارد: مدیر متل «بابی» (با بازی دافو) معمولاً روی برخی ساکنان بلندمدت خود چشم می‌پوشد مادامی که خط‌قرمزها را رعایت کنند و نظم محل را به‌هم نزنند. یکی از بهره‌مندان این رویکرد «هالی» (بریا وینایت) است که عمدتاً با کمک‌های اجتماعی و تکیه بر زیرکی‌اش همراه با دختر سرزنده‌اش «مونی» (بروکلین پرینس) زندگی می‌کند. آنها مرتباً برای بابی دردسر درست می‌کنند، اما او می‌داند که به کسی آسیب جدی نمی‌زنند و مهم‌تر اینکه جایی برای رفتن ندارند. با رسیدن تابستان، هالی گاهی دست‌خوراکی می‌شود و وقتی رفتار او توجه مسئولان را—که نگران سلامت فرزندش‌اند—جلب می‌کند، ماندن این خانواده کنار هم و ادامهٔ کمکِ بابی دشوارتر می‌شود. تضاد این پاتوقِ نوعی بی‌خانمانی با شگفتی‌های قلعهٔ دیزنی در کنار آن، طعنه‌آمیز است و این تضاد خوب به تصویر کشیده شده. متأسفانه از منظر این منتقد، هالی بیش از حد معمار مشکلات خود به نظر می‌رسد و رفتارهای مکرر بی‌فکرش باعث شد نتوانم با او همدلی کنم. هرچند بازیِ وینایت و پرینس به‌خصوص در واپسین سکانس‌ها بسیار طبیعی و قانع‌کننده است، اما علاقه‌ام به وضعیت این خانواده کم‌رنگ شد؛ پی‌درپی ناسزاها و رفتارهای نسنجیده، کل ماجرا را کم‌جذاب کرد. اگر قرار است فیلم محکومیتی علیه طبقهٔ کارگرِ درمانده باشد، از نظر این دیدگاه بیش‌تر تصویری از زنی آزاردهنده نشان می‌دهد که علاقه‌ای به سازش یا بهبود وضع خود ندارد و در شکلِ آزاردهنده‌ای به نوعی «نسلِ مختار» جلوه می‌کند. دافو هم فرصت زیادی برای صحبت یا پرداختن به کاراکترش ندارد و خیلی از چیزها بر عهدهٔ درک و همدلیِ تماشاگر گذاشته شده؛ پس از تکرارِ رفتارهای کودکانهٔ بزرگسالان، دیگر تمایلی به همراهی نداشتم. شاید هالی در تلاش است از دخترش محافظت کند، اما این سبکِ محافظت، چه شش‌ساله باشد چه نباشد، با نوشتاری خشمگین و تهاجمی ارائه شده که برای من دلنشین نبود.