فیلم My Left Foot 1989

بین تقلید و بازیگری، و همچنین بین بازی طبیعی و بازی که به شدت تمرین شده، خط بسیار نازکی وجود دارد. به نظر من، بازی طبیعی دنیل دی-لوئیس در این فیلم به خوبی نمایان است، همان‌طور که هیو اوکانر به عنوان شخصیت جوان‌تر او نیز این احساس را منتقل می‌کند. ما با زندگی پسربچه‌ای آشنا می‌شویم که با مشکلات حرکتی و یادگیری مواجه است، اما...

بین تقلید و بازیگری، و همچنین بین بازی طبیعی و بازی که به شدت تمرین شده، خط بسیار نازکی وجود دارد. به نظر من، بازی طبیعی دنیل دی-لوئیس در این فیلم به خوبی نمایان است، همان‌طور که هیو اوکانر به عنوان شخصیت جوان‌تر او نیز این احساس را منتقل می‌کند. ما با زندگی پسربچه‌ای آشنا می‌شویم که با مشکلات حرکتی و یادگیری مواجه است، اما ذهنی تیز و چهره‌ای بی‌نهایت بیان‌گر دارد. خانواده او، که به طور معمول خانواده‌ای بزرگ است، تحت سرپرستی پدرش (ری مک‌آنالی) قرار دارد که نسخه‌ای متفاوت از پدران معمولی را به نمایش می‌گذارد؛ پدری که از سر کار به خانه برمی‌گردد، سپس به میخانه می‌رود و بعد به خانواده‌اش توجه می‌کند. او در نهایت مردی دوست‌داشتنی است که به شدت برای پسر جوانش اهمیت قائل است، همان‌طور که مادرش (برندا فریکر) نیز باید بین فرزندان دیگرش تعادل برقرار کند، هزینه‌ها را تأمین کند و به تدریج نیازهای تحریک‌کننده پسر جوانشان "کریستی" را که به وضوح در جستجوی آن است، درک کند. این داستان تأثیرگذار است اما به شکلی احساسی و sentimental نیست؛ بلکه به جامعه‌ای ایرلندی می‌پردازد که می‌تواند قضاوت‌کننده باشد اما در عین حال مهربان نیز هست. این فیلم به خوبی سختی‌هایی را که بسیاری از خانواده‌های طبقه کارگر با آن مواجه هستند، حتی آن‌هایی که اعضای توانمند دارند، به تصویر می‌کشد؛ همچنین به برخی از ارزش‌های سنتی "مسیحی" یک جامعه سوال می‌زند و داستانی دل‌نشین از دستیابی به موفقیت در برابر چالش‌ها را به طور نزدیک روایت می‌کند. این فیلم اشک‌آور نیست، بلکه گرامیداشتی مثبت است و تماشای آن به شدت توصیه می‌شود - به ویژه بر روی صفحه بزرگ، زیرا توجه به جزئیات در این تولید و همچنین بازی‌های احساسی مک‌آنالی و فریکر، به خوبی ارزش تماشا را دارند.