فیلم Die Hard 2 1990

تماشای دوباره Die Hard 2 پس از دیدن نسخهٔ اول همچنان سرگرم‌کننده است؛ این فرانچایز یکی از بهترین‌های سینماست. وقتی در سال ۱۹۹۰ ده سالم بود، نسخهٔ اول را دوست داشتم و از قسمت دوم متنفر شدم، اما حالا در میان فیلم‌های اکشن امروزی، Die Hard 2 هنوز هم فیلمی قابل‌قبول و پرهیجان است. اگر امروز ساخته می‌شد شاید به‌عنوان یک بلاک‌باستر پرفروش بیشتر تحسین...

تماشای دوباره Die Hard 2 پس از دیدن نسخهٔ اول همچنان سرگرم‌کننده است؛ این فرانچایز یکی از بهترین‌های سینماست. وقتی در سال ۱۹۹۰ ده سالم بود، نسخهٔ اول را دوست داشتم و از قسمت دوم متنفر شدم، اما حالا در میان فیلم‌های اکشن امروزی، Die Hard 2 هنوز هم فیلمی قابل‌قبول و پرهیجان است. اگر امروز ساخته می‌شد شاید به‌عنوان یک بلاک‌باستر پرفروش بیشتر تحسین می‌شد، هرچند در زمان خود نتوانست به پای نسخهٔ نخست برسد. داستان حول جان مک‌کلین (بروس ویلیس) می‌چرخد که این‌بار در مقابل یک تروریسم فراتر از هواپیما—کل فرودگاه—قرار می‌گیرد. انگیزهٔ تبهکاران فرار یک ژنرال قاچاقچی مواد مخدر است که با کمک عناصر نظامی متواری می‌خواهد از عدالت بگریزد؛ هم‌زمان پروازی که همسر مک‌کلین را حمل می‌کند با مشکل سوخت مواجه است و این تنشِ فراگیر، فیلم را پیش می‌برد. تام باور در نقش ماروین (پرسنل خدماتی که درگیر ماجرا می‌شود) خوب است و دیالوگ‌ها گاهی چکیده و تندوتیز هستند. رنی هارلین در کارگردانی ریتم را تند نگه می‌دارد و تصویربرداری پویایی مناسبی به فیلم می‌دهد، اما اکشن‌ها بیشتر به‌صورت آشفته تا دقیق طراحی شده‌اند؛ فیلم به جای حل مسئلهٔ هوشمندانه، بیش‌تر روی جلوه‌ها و صحنه‌های پرریسک تکیه دارد. فضای فرودگاه گسترده است اما آن حس خفه‌کننده و فشرده‌ای که ناکاتومی پلازا در نسخهٔ اول ایجاد می‌کرد، این‌جا کمتر به چشم می‌خورد؛ در نتیجه اکشن بزرگ‌تر اما کم‌تأثیرتر احساس می‌شود. بروس ویلیس با کاریزمای همیشگی فیلم را به دوش می‌کشد، اما تهدیدآفرینان کم‌تر ماندگارند و کشمکش کلی به اندازهٔ قسمت اول گیرا نیست. موسیقی و طراحی صدا انرژی را بالا نگه می‌دارند، هرچند چندان فراتر از کلیشه‌های ژانر نمی‌روند. در مجموع، Die Hard 2 گرچه به پای قسمت اول نمی‌رسد، اما یک دنبالهٔ سرگرم‌کننده و پرانرژی است که برای دو ساعت آتش‌بازی، تعقیب و گریز و لحظات نفس‌گیر مناسب است.