انیمیشن Shark Tale 2004

ای کاش رابرت شا هنوز بود تا کمی تهدید به فیلم اضافه کند. به جای او باید به رابرت دنیرو اعتماد کنیم که نقش ماهی گانگستری را بازی می‌کند و پسرش در شرایط مشکوکی مرده پیدا می‌شود. «اسکار» — کارآگاه محلی کم‌سر و صدا — با جنازه روبه‌رو می‌شود و فرصتی می‌بیند تا ادعا کند خودش قاتل شجاعی بوده، با نام رمز «شارک‌اسلیر»، و به...

ای کاش رابرت شا هنوز بود تا کمی تهدید به فیلم اضافه کند. به جای او باید به رابرت دنیرو اعتماد کنیم که نقش ماهی گانگستری را بازی می‌کند و پسرش در شرایط مشکوکی مرده پیدا می‌شود. «اسکار» — کارآگاه محلی کم‌سر و صدا — با جنازه روبه‌رو می‌شود و فرصتی می‌بیند تا ادعا کند خودش قاتل شجاعی بوده، با نام رمز «شارک‌اسلیر»، و به این ترتیب خود را متحد طبیعی کسانی که علیه «دون لینو» هستند معرفی می‌کند؛ به قول معروف، دشمنِ دشمنِ من دوستِ من است. مشکل این است که اسکارِ بیچاره واقعاً برای زندگی در میان ماهی‌های بزرگ مناسب نیست، و دوستی جدیدش با «لنی» — برادر خجالتی و دوستانهٔ قربانی فرضی‌اش — خیلی زود باعث می‌شود این پرحرف تصمیمات شجاعانه‌اش را پشیمان کند. این انیمیشن نسبتاً دست و پاگیر چیز چندان جدیدی ارائه نمی‌دهد، اما انتقال یک دنیای سلسله‌مراتبی به زیر آب و خلق فرهنگ مافیایی‌ای که برای بزرگسالان کمی محتوای طنزآمیز بیشتر فراهم می‌کند، فیلم را سرگرم‌کننده نگه می‌دارد؛ دیالوگ‌های پُر و جلوه‌های بصری گه‌گاه خنده به لب می‌آورند. من شخصاً عروس دریایی رَستا را دوست داشتم، اما ماهی بادکنکی ناتوان هم شخصیت بامزه‌ای است. نود دقیقه تماشای بی‌دردسر و لذت‌بخش با کمی طعمِ «آرواره‌ها» و بازسازی پرجنب‌وجوشِ «کارواش» به سبک میسی الیوت — نه بهترین اثرِ کسی، اما قابل قبول و سرگرم‌کننده.