فیلم Gloria Bell 2018

گلوریا بل، پیش از هر چیز، یک مطالعهٔ شخصیت است که ممکن است برای بیننده‌ای که حوصلهٔ یک درام عاشقانهٔ آرام‌تر را ندارد، بیش از حد ظریف و روش‌مند به‌نظر برسد. داستان این فیلم شبیه طرح‌هایی است که در چند رمانی که نوشته‌ام خلق کرده‌ام. من آن‌ها را قصه‌های «برشی از زندگی» می‌دانم: داستان در نقطه‌ای خاص آغاز می‌شود و ما همراه با فراز و فرودهای...

گلوریا بل، پیش از هر چیز، یک مطالعهٔ شخصیت است که ممکن است برای بیننده‌ای که حوصلهٔ یک درام عاشقانهٔ آرام‌تر را ندارد، بیش از حد ظریف و روش‌مند به‌نظر برسد. داستان این فیلم شبیه طرح‌هایی است که در چند رمانی که نوشته‌ام خلق کرده‌ام. من آن‌ها را قصه‌های «برشی از زندگی» می‌دانم: داستان در نقطه‌ای خاص آغاز می‌شود و ما همراه با فراز و فرودهای زندگی او پیش می‌رویم تا وقتی که فیلمنامه از زندگی‌اش بیرون می‌آید. این شیوهٔ روایت ظریف است — شاید بیش از حد ظریف اگر با دوستان تماشا کنید یا حال و حوصلهٔ آن را نداشته باشید. شبیه همان جمله در فیلم The Big Chill است که شخصیت ویلیام هرت دربارهٔ هنر می‌گوید باید اجازه بدهی بر تو جاری شود. تماشای موشکافانه ظرایف را برمی‌انگیزد، مثلاً وقتی گلوریا در ماشین آواز خواندن را قطع می‌کند و سپس باید شادی‌اش را بازپس گیرد. باید اعتراف کنم که گاهی فیلم بیش از حد روی امور پیش‌پاافتاده تمرکز می‌کند، مثل مسواک زدن او، یا اینکه برخی چیزها را خیلی کم‌و‌کوتاه می‌گذارد، مانند آنچه در هتل لاس وگاس برایش اتفاق می‌افتد وقتی تنهاست. اگر هنوز این فیلم را ندیده‌اید، صبور باشید و با تمرکز تماشا کنید؛ اینجا داستانی هست که ارزش دیدن دارد، حتی بدون خشونت، انفجار یا دادوبیداد.