فیلم No Way Out 1987

«No Way Out» به کارگردانی راجر دانلدسون و اقتباسِ رابرت گارلند از رمان «The Big Clock» نوشتهٔ کنت فرینگ است. در این فیلم کوین کاستنر، جین هکمن، شون یانگ، ویل پتِن، جرج زندزا و هاوارد داف بازی می‌کنند؛ موسیقی اثر از موریس جار و فیلم‌برداری از جان آلکات است. این رمان که پیش‌تر در ۱۹۴۸ به‌عنوان «The Big Clock» با شگفتی فیلم شده بود، این‌بار در...

«No Way Out» به کارگردانی راجر دانلدسون و اقتباسِ رابرت گارلند از رمان «The Big Clock» نوشتهٔ کنت فرینگ است. در این فیلم کوین کاستنر، جین هکمن، شون یانگ، ویل پتِن، جرج زندزا و هاوارد داف بازی می‌کنند؛ موسیقی اثر از موریس جار و فیلم‌برداری از جان آلکات است. این رمان که پیش‌تر در ۱۹۴۸ به‌عنوان «The Big Clock» با شگفتی فیلم شده بود، این‌بار در بستر پنتاگون بازآفرینی شده و همچنان موفق از کار درآمده است. سازندگان با حفظ محور مرکزیِ داستان — مردی که درمی‌یابد در جریان تحقیقاتِ یک قتل عملاً دارند دربارهٔ خودش تحقیق می‌کنند — داستانی پیچیده و تو در تو را باز می‌کنند که تا پایان تنش را حفظ می‌کند. در روح نوآرِ واقعی، قصه پر از فریب‌های دوتایی، دروغ، شهوت و مرگ است و با افزوده‌شدن دسیسه‌های سیاسی، طعم بیشتری می‌گیرد. چشمگیرترین بازی‌ها از آنِ کاستنر و هکمن است؛ هرچند شون یانگ در نقشِ زنِ محوری اندکی کم‌جان ظاهر می‌شود و نتوانسته آن‌طور که باید به نقش آتش دهد. آلکات با استفادهٔ عالی از لوکیشن‌های واقعی در واشنگتن، اصالت بصری لازم برای بستر داستان را فراهم کرده است. موسیقی موریس جار کمی نامتناسب و شعارگونه به‌نظر می‌رسد و با فضای دراماتیک فیلم هم‌خوانی کامل ندارد. افشای پایانی فیلم همچنان مثل زمان انتشار، بحث‌برانگیز است؛ با این حال «No Way Out» نمونهٔ خوبی از بازسازی یک نوآر است که برای علاقه‌مندان به نوآر نو به‌خوبی جواب می‌دهد. امتیاز: 8/10 زندگی در واشنگتن و پنتاگون در میانهٔ دههٔ ۸۰ «No Way Out» که در ۱۹۸۷ منتشر شد و به کارگردانی راجر دانلدسون است، در ژانر درام سیاسی/تِریلر قرار دارد و کوین کاستنر نقش یک ناخدا-سروان نیروی دریایی را بازی می‌کند که عاشق زنی با گذشتهٔ مبهم (شون یانگ) می‌شود و پس از وقوع یک تراژدی درگیرِ پوششِ ماجرا و جست‌وجویی مظنونانه می‌گردد. جین هکمن در نقش «رییس» او در پنتاگون — یعنی وزیر دفاع — و ویل پتِن در نقش دستیار وفادار و پرتلاشِ وزیر حضور دارند. این بازسازیِ اثرِ ۱۹۴۸ «The Big Clock» از مناظر واشنگتن دی‌سی و اطراف آن (مثلاً آرلینگتون) به‌خوبی بهره می‌برد و نماهای هوایی ابتدایی و اختتامی خوش‌ساختی دارد. پنتاگون محور اصلی فیلم است و بخش زیادی از درام در این ساختمان نمادین رخ می‌دهد. در داستان یک غافلگیری قابل‌توجه وجود دارد، پس حواس‌تان جمع باشد. روجر ایبرت در ۱۹۸۷ فیلم را بیش از اندازه ستود و امتیاز کامل داد؛ نیمهٔ اول فیلم آماده و قدرتمند است، اما نیمهٔ دوم صرفاً قابل قبول است و گاهی حس تولیدی تلویزیونی یا حتی آماتورگونه به خود می‌گیرد (بعد از دیدن منظور مرا متوجه می‌شوید). تصویری که کامپیوتر به‌تدریج آشکار می‌کند عنصری نسبتاً کهنه و عجیب است و موسیقی کاملاً دههٔ هشتادی هم کمکی به فیلم نمی‌کند. با این حال، نکات مثبت کافی در فیلم هست تا «No Way Out» ارزش دیدن داشته باشد اگر به موضوع آن علاقه‌مند باشید. هرچند نقش هکمن تا حدی هدر رفته و بیشتر او را در حال نگرانی و نشستن می‌بینیم، بازی پرشور ویل پتِن این کمبود را جبران می‌کند؛ کاستنر و یانگ هم عملکرد مناسبی دارند. مدت فیلم: ۱ ساعت و ۵۴ دقیقه. لوکیشن‌های فیلم‌برداری: واشنگتن دی‌سی، ویرجینیا (آرلینگتون و الکساندریا)، مریلند (اناپولیس) و فرودگاه تورنتو. نویسندگان: کنت فرینگ (رمان) و رابرت گارلند (فیلمنامه). درجه: B-/C+