سریال The Bible

این سریال از هر دو سو مورد حمله قرار گرفته است. در هر دو سوی طیف سیاسی و مذهبی واکنش‌های تندی برانگیخته و از سوی متعصبانِ هر دو طرف نفرت دیده است. اگر نظرات را بخوانید: راست‌گرایان بسیار مذهبی از نادقت‌های «کتاب‌مقدس» شکایت می‌کنند—که نشان می‌دهد مفهوم «مینی‌سریال» را نادیده گرفته‌اند. واقعاً چطور می‌خواهید هم صددرصد مطابق کتاب مقدس باشد و هم برای عموم تماشاگر جذاب؟ من...

این سریال از هر دو سو مورد حمله قرار گرفته است. در هر دو سوی طیف سیاسی و مذهبی واکنش‌های تندی برانگیخته و از سوی متعصبانِ هر دو طرف نفرت دیده است. اگر نظرات را بخوانید: راست‌گرایان بسیار مذهبی از نادقت‌های «کتاب‌مقدس» شکایت می‌کنند—که نشان می‌دهد مفهوم «مینی‌سریال» را نادیده گرفته‌اند. واقعاً چطور می‌خواهید هم صددرصد مطابق کتاب مقدس باشد و هم برای عموم تماشاگر جذاب؟ من قبلاً در حوزه تاریخ کار می‌کردم و همیشه از این ایرادگیری‌های وسواسانه ناراحت بودم. آیا واقعاً می‌خواهید دو ساعت تمام داوود را نشان بدهند که نشسته و سرودهای مزامیر را می‌نویسد؟ این اصلاً سرگرم‌کننده نخواهد بود. همین‌طور بازگویی‌های طولانیِ نسب‌ها که تماشاگر را خسته می‌کند. اگر دنبال تفسیر لفظی کتاب هستید، کتاب را بخوانید؛ در غیر این صورت حداکثر می‌توان یک بازنمایی وفادار اما نه کاملاً دقیق ارائه داد. حتی نمی‌توان هری پاتر را صددرصد دقیق به فیلم تبدیل کرد، حالا در مورد متون مذهبی چه برسد. بنابراین آرام باشید، بنشینید و از تماشا لذت ببرید. این سریال شاید به قصد آموزش ساخته شده باشد، اما آموزشِ به‌صورت سرگرمی—همان‌طور که کلمه «دراماتیزه‌شده» نشان می‌دهد. از سوی دیگر، چپ‌گرایان افراطی هم فریاد می‌زنند که کتاب و این سریال باید سانسور یا ممنوع شود؛ می‌گویند مضر و خطرناک‌اند. انگار فراموش کرده‌اند که وقتی «هاول» منتشر شد، مردم همان حرف‌ها را زدند. اگر در آمریکا زندگی می‌کنید و چنین دیدگاهی دارید، باید از خود شرم کنید. سانسور فکر و بیان ذاتاً نادرست است. این یک تولید آمریکایی است و در اینجا اگر بخواهید به چیزی که باور دارید بپردازید و فیلمی درباره‌اش بسازید، متمم اول قانون اساسی از حقوق شما حفاظت می‌کند. اگر با این موضوع مشکل دارید، به جای دیگری بروید که فکر، دین و بیان را سانسور می‌کند؛ بقیهٔ ما خوشحالیم که بابت نداشتن هم‌نظر بودن با حاکمان فعلی به زندان فرستاده نخواهیم شد. خلاصه اینکه—اگر واقعاً درباره‌اش فکر کنید—این سریال در دراماتیزه کردن کتاب مقدس کار فوق‌العاده‌ای کرده، چون هم چپ‌گراها از آن ناراضی‌اند و هم راست‌گراها؛ و معمولاً وقتی هر دو طرف ناراضی‌اند، من خوشحال می‌شوم. من که بیشتر بزرگ‌سالم را در زمینه تاریخ کار کرده‌ام، واقعاً از نحوهٔ نشان‌دادن ارتباط میان داستان‌ها و شخصیت‌ها لذت بردم—جنبه‌ای از کتاب مقدس که در کلیسا معمولاً آن را نمی‌بینید. فصل‌های کوتاه و درعین‌حال جذاب، مخاطب را می‌گیرد و کسل‌کننده نمی‌شود؛ شبیه کتاب «داوینچی کد» (کتاب، نه فیلم). مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاهِ به‌هم‌پیوسته که تقریباً کتاب مقدس را به صورت مینی‌سریالی به سبک «پالپ فیکشن» درمی‌آورند و برای اهداف سرگرمی خیلی مناسب‌اند. برای سرگرمی محض، کاش زمان بیشتری به کتاب داوران اختصاص داده می‌شد؛ آن‌جا بیشتر ساختِ ملت و داستان‌های پرهیجان قرار دارد—همان داستان‌هایی که بچه که بودید از آن‌ها لذت می‌بردید، مثل ماجراهای سامسون و نظایر آن. موسی و نوح خوب بودند، اما واقعاً آدم می‌خواهد بیشتر ماجراهای سامسون و داستان‌های پرهیجان را ببیند. البته اگر فقط روی این‌ها تمرکز می‌شد، شاید جلوهٔ حماسی سریال به همان اندازه باقی نمی‌ماند. از آن انتقادهایی که واقعاً وارد بود، نمایش فرشتگانی به‌شکل «سامورایی-نینجا» بود—دیدنش واقعاً آزاردهنده بود و برایم باورپذیری را خرد کرد. اگرچه خیلی بد بودند، اما خوشبختانه کوتاه‌مدت بودند؛ این‌که دیدم ممکن بود نمرهٔ کامل بدهم اگر آن فرشتگان نبودند. با این حال، مجموعه در کل دراماتیزهٔ خوبی است و قوی‌ترین ویژگی‌اش طول مناسب فصل‌های کوتاه است که تماشای آن را راحت می‌کند. --- من همین الآن این سریال را تمام کردم. با این‌که از کتاب مقدس کمی می‌دانم و قطعاً نه به اندازهٔ کافی، تماشا برایم جالب بود و با طول حدود ۴۵ دقیقه برای هر قسمت نه خیلی طولانی بود نه سنگین؛ حتی چند قسمت را پشت‌سرهم دیدم. در مورد دقت تاریخی یا مذهبی نمی‌توانم قضاوت نهایی کنم چون متخصص نیستم، اما از نظر سرگرمی این سریال در دورهٔ خودش ارزش تماشا دارد و دیدگاهی نسبت به فضای آن زمان ارائه می‌دهد. من آن را در فهرست «دوباره دیدن» خود گذاشته‌ام چون واقعاً دوستش داشتم.