فیلم Paddington 2014

هر بار که این فیلم را می‌بینم خنده‌دارتر می‌شود. این یک فیلم خانوادگی کامل است که برای همهٔ سنین چیزی دارد، نه فقط کودکان. شوخی‌های زیرکانهٔ ویژهٔ بزرگسالان در عین حال زننده نیست، و طنزهای فیزیکی کافی هست که بچه‌ها از رفتارهای مسخرهٔ خرس بخندند. علاوه بر این، انیمیشن خوب و پر از احساس است. ۸/۱۰ خیلی بامزه است. شخصیت «شرور» فیلم درست طراحی نشده بود، اما تماشای پدینگتون...

هر بار که این فیلم را می‌بینم خنده‌دارتر می‌شود. این یک فیلم خانوادگی کامل است که برای همهٔ سنین چیزی دارد، نه فقط کودکان. شوخی‌های زیرکانهٔ ویژهٔ بزرگسالان در عین حال زننده نیست، و طنزهای فیزیکی کافی هست که بچه‌ها از رفتارهای مسخرهٔ خرس بخندند. علاوه بر این، انیمیشن خوب و پر از احساس است. ۸/۱۰ خیلی بامزه است. شخصیت «شرور» فیلم درست طراحی نشده بود، اما تماشای پدینگتون واقعاً لذت‌بخش بود. امتیاز نهایی: ★★★ — خوشم آمد. شخصاً پیشنهاد می‌کنم ببینید. از نگرش خوش‌بینانهٔ «خاله لوسی» خوشم آمد؛ وقتی پدینگتونِ جوان را قانع می‌کند از دورترین نقاط پرو به لندن بیاید با این خیال که روح دوران جنگ به زودی او را نزد یک خانوادهٔ دلسوز خواهد برد و در دریایی از مارمالاد غوطه‌ور خواهد شد! ورودش به ایستگاه راه‌آهن پدینگتون پس از پنهان شدن در یک کشتی تا حدودی شبیه ورودهایی است که خودم به این ایستگاه شلوغ داشته‌ام، جایی که هیچ‌کس به دیگری نگاه دومی هم نمی‌اندازد. خوشبختانه برای مهمان نادر ما، ورود شبانهٔ خانوادهٔ براون پس از بازدید از موزهٔ پشم باعث می‌شود مادرِ خانواده، مری (سالی هاوکینز)، به این غریبهٔ غمگین دلسوزی کند. این موضوع باعث ناراحتی همسر بدگمانش، هنری (هیو بونه‌ویل)، بی‌تفاوتی دخترشان جودی (مادلین هریس) که هدفون به گوش دارد و شور و شوق پسرشان جاناتان (ساموئل جوزلین) می‌شود. یک شب ماندن چه اشکالی دارد؟ البته می‌دانیم همه‌چیز آن‌قدر ساده نخواهد بود، اما بعد از شروعی نه‌چندان خوب، خانواده کم‌کم به مستأجر جدیدشان علاقه‌مند می‌شوند. در سوی دیگر، در موزهٔ تاریخ طبیعی، رئیس متخصص تاکسیدرمی، میلی‌سِنت (نیکول کیدمن)، چندان برایش مهم نیست نمونه‌ها را از کجا تهیه می‌کند و گفت‌وگوی تصادفی با تأمین‌کننده‌اش نشان می‌دهد که این خرس پرویی تازه به شهر آمده است. اتفاقاتی که بعد رخ می‌دهد معنای تازه‌ای به عبارت «برو از اینجا» می‌بخشد، چون کم‌کم بیش‌تر دربارهٔ منشأ پدینگتون و نیز ضدقهرمان جدید و تهدیدآمیزش می‌فهمیم. این فیلم واقعاً سرگرم‌کننده است؛ پر از کمدی فیزیکی و بازی‌های قوی از هیو بونه‌ویل و سالی هاوکینز و هم‌چنین پیتر کاپالدی در نقش همسایهٔ آزاردهنده. جولی والترز تا حدی لهجهٔ اسکاتلندی‌اش را حفظ کرده و نقش خردمند «خانم بیرد» را بازی می‌کند، و نیکول کیدمن هم به نظر می‌رسد از نقشش لذت می‌برد؛ نقشی که تلفیقی از لارا کرافت و هانیبال لکتر است. مثل داستان‌های اصلی مایکل باند (که خود او هم به‌طور مختصر در فیلم حضور دارد)، احساسات فیلم کم‌اشک‌آلود اما پر از ادب، احترام و انسان‌دوستی است و خطر جدی‌ای خرس مهربان ما را تهدید نمی‌کند. طراحی صحنه و کیفیت انیمیشن در سطح عالی است، فیلمنامه سرشار از لطیفه و شادابی است و به‌عنوان یک درام خانوادگی برای تقریباً همه چیزی برای لبخند زدن دارد. همان‌طور که خاله لوسی همیشه می‌گوید...