فیلم Return to the Blue Lagoon 1991

**رشد در یک جزیره دورافتاده با میلا جوویچ جوان** در سال 1897، یک زن میسیونر بیوه (لیزا پلیکان) و دو کودک خردسال در یک جزیره بهشتی در اقیانوس آرام جنوبی به دام می‌افتند. با بزرگ شدن بچه‌ها، آن‌ها با شگفتی‌ها و خطرات زندگی در این جزیره دورافتاده آشنا می‌شوند، از جمله مسائل مربوط به زندگی و رشد. میلا جوویچ و برایان کروز نقش دو نوجوان را...

**رشد در یک جزیره دورافتاده با میلا جوویچ جوان** در سال 1897، یک زن میسیونر بیوه (لیزا پلیکان) و دو کودک خردسال در یک جزیره بهشتی در اقیانوس آرام جنوبی به دام می‌افتند. با بزرگ شدن بچه‌ها، آن‌ها با شگفتی‌ها و خطرات زندگی در این جزیره دورافتاده آشنا می‌شوند، از جمله مسائل مربوط به زندگی و رشد. میلا جوویچ و برایان کروز نقش دو نوجوان را بازی می‌کنند و نانا کوبرن نیز در این فیلم حضور دارد. «بازگشت به لاگونی آبی» (1991) دنباله‌ای بر فیلم موفق 1980 است، اما در گیشه شکست خورد که احتمالاً به دلیل تکراری بودن آن است. من این فیلم را به دلایل مختلفی ترجیح می‌دهم؛ از جمله بخش پایانی سرگرم‌کننده و این حقیقت که میلا را به بروک شیلدز ترجیح می‌دهم (بروک هیچ‌گاه تاثیر زیادی بر من نداشت). هر دو فیلم بر اساس سه‌گانه هنری دو ویر استاکپول ساخته شده‌اند، هرچند این فیلم بیشتر از فیلم اول انحراف دارد. شباهت‌هایی با «تارزان میمون‌ها» اثر ادگار رایس باروس وجود دارد، که نشان می‌دهد باروس تحت تأثیر «لاگونی آبی» قرار گرفته است، چرا که این فیلم در سال 1908، چهار سال قبل از «تارزان» منتشر شد (هرچند باروس ادعا می‌کند که تنها الهام او افسانه رومی رومولوس و ریموس بوده است). (چرا که نه!). این فیلم یک درام/ماجراجویی/رمانتیک جزیره‌ای خوب و واقعی است و شایسته انتقادهای منفی‌اش نیست. اگر به فیلم‌هایی با موضوع نجات‌یافتگان علاقه دارید، مانند «جزیره اسرارآمیز» (1961)، «گریستوک: افسانه تارزان» (1984) و «شش روز، هفت شب» (1998)، این فیلم باید در فهرست تماشاهای شما باشد. این فیلم فقط از عناصر فانتزی یا کمدی بی‌بهره است و بیشتر شبیه به «کروزو» (1988) و «سرزمین موریانه‌ها» (1990) است. مدت زمان فیلم 1 ساعت و 42 دقیقه است و در جزیره تاوئونی، فیجی فیلمبرداری شده است. نمره: B