فیلم The Blue Lagoon 1980

فیلم با یک طرح و روایت نسبتاً خوب شروع می‌شود، اما هرچه جلو می‌رود کشدار می‌شود. باید ریتم سریع‌تری داشت یا خط داستانی‌اش طوری تغییر می‌کرد که توجه و علاقه تماشاگر را حفظ کند. من یک بار تا انتها دیدم؛ از آن به بعد معمولاً فیلم را وقتی بین ۵۰ تا ۷۵ درصد پیش رفته، رها می‌کنم. امتیاز: ۲.۵ از ۵ یکی از بدترین آثاری که تا...

فیلم با یک طرح و روایت نسبتاً خوب شروع می‌شود، اما هرچه جلو می‌رود کشدار می‌شود. باید ریتم سریع‌تری داشت یا خط داستانی‌اش طوری تغییر می‌کرد که توجه و علاقه تماشاگر را حفظ کند. من یک بار تا انتها دیدم؛ از آن به بعد معمولاً فیلم را وقتی بین ۵۰ تا ۷۵ درصد پیش رفته، رها می‌کنم. امتیاز: ۲.۵ از ۵ یکی از بدترین آثاری که تا حالا دیده‌ام. چیزی که این تجربه را بدتر می‌کند این است که عده‌ای این قطعه متظاهر و بی‌مایه را یک شاهکار هنری می‌دانند — و لطفاً نگویید «تو فقط نمی‌فهمی». چه چیزش خاص است؟ اینکه داستان عشقی را خارج از قواعد اجتماعی روایت می‌کند؟ یا اینکه شبیه بازگویی عجیبی از آدم و حواست؛ با میوه ممنوعه که بعد از خوردنش آن‌ها وارد «دنیای واقعی» می‌شوند؟ این‌ها مضحک‌اند؛ از دیدنش حال‌ام بد شد، حس کردم نویسنده فقط دارد داستان فِتیش‌گونه‌اش را توجیه می‌کند. این همان نسخهٔ دههٔ هشتادِ جنجال‌برانگیز فیلم‌هایی مثل Cuties است: دو خویشاوند در جزیره‌ای تنها، به‌تدریج به هم نزدیک می‌شوند تا رابطهٔ جنسی برقرار کنند و یکی حامله می‌شود — و این برای بعضی‌ها هنری جلوه داده می‌شود. لازم نبود حتماً خویشاوند باشند؛ می‌توانستند دوستانی باشند که می‌دانند رابطه جنسّی ممکن است به بچه منجر شود و با وجود آن تصمیم به انجامش می‌گیرند. شاید لازم بوده که آن‌ها اقوام باشند تا نپذیرفته بودنِ مفهوم رابطه و پیامدهایش را به نمایش بگذارند. یا شاید لازم بوده که مرد چند بار تلاش به تجاوز کند و فیلم طوری رفتار کند که انگار چون ممکن است زن به او علاقه‌مند باشد، همه‌چیز قابل قبول است — شاید این‌ها همه «لازم» بوده‌اند. حضورِ عناصر نژادپرستانه هم کاملاً غیرضروری بود: «بومی‌ها مانند اورک‌ها لباس می‌پوشند و آدم‌ها را قربانی می‌کنند» — این چه افزودنی‌ای به داستان داشت؟ آن‌ها حتی با دو خویشاوند تعامل واقعی ندارند؛ می‌شد کاملاً حذف‌شان کرد و داستان تقریباً بدون تغییر می‌ماند. اینکه بگوییم «هنر باید شوکه کند و باورهای شما را به چالش بکشد» اصلاً به معنای برتری اثر نیست. این فیلم صرفاً به چالش کشیدنِ هنجارها در موقعیت‌های غیرواقعی نیست که آن را به یک شاهکار پیچیده تبدیل کند؛ اگر همین کافی بود، سایت‌های پورنو باید اسکارهای بیشتری می‌بردند. تصاویر و استعاره‌ها سطحی‌اند و تقریباً هیچ بازدهی یا عمق واقعی‌ای ندارند. فکر می‌کنم تنها دلیلی که این فیلم آن زمان در سینماها فروش خوبی داشت این بود که مردم هنوز نمی‌توانستند فانتزی‌های بیمارگونهٔ خود را مثل امروز در اینترنت ببینند.