فیلم Return to the Blue Lagoon 1991

بزرگ شدن در جزیره‌ای دورافتاده در کنار میلیا یووویچ جوان در سال 1897، زنی مبلغ مذهبی بیوه (لیزا پلیکَن) و دو کودک در جزیره‌ای بهشتی در اقیانوس آرام جنوبی سرگردان می‌مانند. با بزرگ‌تر شدن کودکان، آنها کم‌کم با شگفتی‌ها و خطرات زندگی در جزیره‌ای منزوی آشنا می‌شوند، از جمله فراگیری دربارهٔ چرخهٔ زندگی و مسائل جنسی. میلیا یووویچ و برایان کراوس نقش این دو نوجوان را...

بزرگ شدن در جزیره‌ای دورافتاده در کنار میلیا یووویچ جوان در سال 1897، زنی مبلغ مذهبی بیوه (لیزا پلیکَن) و دو کودک در جزیره‌ای بهشتی در اقیانوس آرام جنوبی سرگردان می‌مانند. با بزرگ‌تر شدن کودکان، آنها کم‌کم با شگفتی‌ها و خطرات زندگی در جزیره‌ای منزوی آشنا می‌شوند، از جمله فراگیری دربارهٔ چرخهٔ زندگی و مسائل جنسی. میلیا یووویچ و برایان کراوس نقش این دو نوجوان را بازی می‌کنند و نانا کاوبرن نیز در فیلم حضور دارد. «Return to the Blue Lagoon» (۱۹۹۱) دنباله‌ای بر فیلم موفق ۱۹۸۰ است، اما در گیشه شکست خورد که احتمالاً به این دلیل است که تا حد زیادی بازتولیدی از همان داستان است. از جهاتی این نسخه را بیشتر می‌پسندم؛ از جمله به‌خاطر پردهٔ پایانی سرگرم‌کننده و ترجیح شخصی‌ام به میلیا نسبت به بروک شیلدز. هر دو فیلم بر اساس سه‌گانهٔ هنری دی وِر استاکپول ساخته شده‌اند، هرچند دنباله بیش از نسخهٔ اول از متن اصلی فاصله گرفته است. در فیلم شباهت‌هایی به «تارزان میمون‌ها» اثر ادگار رایس باروز دیده می‌شود، و اشاره شده که احتمالاً باروز از «The Blue Lagoon» تأثیر گرفته چرا که آن اثر در ۱۹۰۸ منتشر شد و چهار سال قبل از «تارزان» بود، گرچه خود باروز می‌گوید تنها الهامش اسطورهٔ رُمولوس و رموس است. این فیلم درام/ماجراجویی/رمانتیک جزیره‌ای به‌خوبی ساخته شده و سزاوار آن بدنامی نیست. اگر از فیلم‌هایی دربارهٔ بازماندگان کشتی لذت می‌برید—مانند «جزیرهٔ مرموز» (۱۹۶۱)، «گریستوک: افسانهٔ تارزان» (۱۹۸۴) و «شش روز هفت شب» (۱۹۹۸)—تماشای این فیلم برایتان جذاب خواهد بود. این نسخه بیشتر از عناصر فانتزی یا کمیک خالی است و به آثاری نزدیک‌تر است که رویکردی واقع‌گرایانه‌تر دارند، مانند «کروزو» (۱۹۸۸) و «ارباب مگس‌ها» (۱۹۹۰). مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۲ دقیقه است و فیلم‌برداری آن در جزیرهٔ تاوئونی، فیجی انجام شده است. امتیاز: B