فیلم Garden of Evil 1954

گواهی‌نامه‌های بزرگ، نتیجه بی‌تفاوت در دوران تبِ کشف طلا، سه مرد—هوکر (گَری کوپر)، فیسک (ریچارد ویدمارک) و لوک دیلی (کامرون میچل)—در راه کالیفرنیا در یک دهکده کوچک مکزیک توقف می‌کنند. آنجا با وینسنت ماداریاگا (ویکتور مانوئل مندوزا) هم‌گروه می‌شوند و لئا فولر (سوزان هیوارد) که در حالتی ناامید است، آن‌ها را متقاعد می‌کند تا شوهرش جان (هیو مارلو) را از معدن طلایی در کوه‌ها نجات دهند....

گواهی‌نامه‌های بزرگ، نتیجه بی‌تفاوت در دوران تبِ کشف طلا، سه مرد—هوکر (گَری کوپر)، فیسک (ریچارد ویدمارک) و لوک دیلی (کامرون میچل)—در راه کالیفرنیا در یک دهکده کوچک مکزیک توقف می‌کنند. آنجا با وینسنت ماداریاگا (ویکتور مانوئل مندوزا) هم‌گروه می‌شوند و لئا فولر (سوزان هیوارد) که در حالتی ناامید است، آن‌ها را متقاعد می‌کند تا شوهرش جان (هیو مارلو) را از معدن طلایی در کوه‌ها نجات دهند. کوه‌هایی که نه‌تنها سرخ‌پوستان آپاچه در آن کمین کرده‌اند، بلکه خودِ مردان هم می‌توانند بزرگ‌ترین تهدید باشند. با این بازیگران، کارگردانی هنری هاتاوی، موسیقی برنارد هرمان و تصویربرداری سینمااسکوپ از نواحی آتشفشانی مکزیک، می‌شد انتظار داشت «باغ شیطان» بسیار معروف‌تر باشد؛ اما پس از دیدن فیلم، دلیلش روشن می‌شود. نیت فیلم خوب است: قصد دارد مثل حکایتی تعلیقی درباره تأثیر طمع باشد و شخصیت‌ها را وادار کند انگیزه‌هایشان را بازبینی کنند؛ اما فیلم در تلاشش برای عمیق شدن گیج‌کننده و کند می‌شود. زیبایی بصری فیلم قطعاً نقطه قوت است، اما فضای انتخاب‌شده با داستان همخوانی ندارد؛ بیشتر به ماجراجویی‌های آزتک شباهت دارد تا یک وسترن—گاهی انتظار می‌کشی تا اسکلت‌های هری هاوزن یا دایناسور «دره گاوانگی» ظاهر شود تا آپاچه‌ها. موسیقی هرمان شگفت‌انگیز است، اما انگار در فیلم دیگری بهتر می‌نشست؛ بیشتر مناسب یک بلاک‌باستر علمی-تخیلی یا اثری شبیه «جیسون و آراگون‌ها» به نظر می‌رسد. فیلم نکات خوبی دارد؛ بازیگران اجرای قانع‌کننده‌ای دارند و برخی نماها واقعاً خیره‌کننده‌اند—به‌ویژه نماهای پایانی. اما این فرصت‌سوزی است و نشان می‌دهد که ترکیب عناصر فنی برجسته، جبران فیلمنامه‌ای بلندپروازانه و کند را نمی‌تواند بکند. امتیاز: 5/10 --- وسترنی منحصربه‌فرد از دهه پنجاه که در سواحل مکزیک و درونۀ آتشفشانی رخ می‌دهد زنی درمانده (سوزان هیوارد) سه آمریکایی و یک مکزیکی را اجیر می‌کند تا شوهرش (هیو مارلو) را که در معدن طلایی در دل جنگل‌های آتشفشانی مکزیک گرفتار شده، نجات دهند. مردانی که او استخدام می‌کند با بازی گَری کوپر، ریچارد ویدمارک، کامرون میچل و ویکتور مانوئل مندوزا نقش‌آفرینی می‌کنند. ریتا مورنو نقش کوچکی به‌یادماندنی دارد و در یک سالن ترانه‌ای می‌خواند. «باغ شیطان» (1954) وسترنی غیرمعمول برای دهه پنجاه است که کاملاً در نواحی سابق آزتک مکزیک می‌گذرد. مناظرِ سواحل، جنگل‌ها، بیابان‌ها و نواحی آتشفشانی (اصیل) چشمگیر است و با موسیقی برنارد هرمان، که تنها اثرش برای یک وسترن بلند است، تکمیل می‌شود. فیلم 24 سال بعد به‌عنوان «Find a Place to Die» بازسازی شد که یکی از معدود اسپaghetti وسترن‌های ارزشمند به‌شمار می‌آید، بیشتر به‌خاطر لحن مغموم و شخصیت‌های باکیفیتش تا به‌خاطر کاریکاتورهای معمول ایتالو وسترن‌ها. این اساساً یک فیلم مسیر است (نسخه وسترنی فیلم جاده‌ای)، یعنی بخش زیادی از داستان حول گروه کوچکی می‌چرخد که از میان طبیعت وحشی عبور می‌کنند، مشابه «The Train Robbers» (1973) اما با تصاویر جنگلی. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۴۰ دقیقه است و در مکزیک فیلم‌برداری شده: شهر «استعماریه» تپاتزلان؛ نواحی جنگلی کنار رودخانه لوس کونچِروس نزدیک آکاپولکو؛ کوه پاریکوتین با شن‌های سیاه آتشفشانی؛ و روستای گواناخواتو؛ صحنه‌های داخلی هم در استودیوهای چوروبوسکو در مکزیکوسیتی ضبط شده‌اند. ارزیابی: B --- سوزان هیوارد و نقشِ پرجوشِ لئا سوزان هیوارد همیشه در نقش‌های آتشین بهتر ظاهر می‌شد و در نقش «لئا» این تلاش را به‌خوبی نشان می‌دهد. او موفق می‌شود سه مرد ناهمگون را قانع کند تا از مکزیک تا غاری در قلمرو آپاچه‌ها بروند و شوهرِ معدنچی‌اش را نجات دهند. «هوکر» (گَری کوپر)، «فیسک» (ریچارد ویدمارک) و «فولر» (هیو مارلو) در بهترین حالت هم رابطه‌ای پر از بی‌اعتمادی دارند، ولی همه با هم برای انجام این مأموریت راه می‌افتند. هیوارد در اینجا خیلی سوزان و پرتنش بازی می‌کند، اما باقی داستان چندان پرتحرک نیست. شیمی میان شخصیت‌ها کم است؛ هر کدام سعی دارند دیگری را پشت سر بگذارند، زنده بمانند و شاید پول پاداش ۲۰۰۰ دلاری وعده‌داده‌شده را به‌دست آورند (که احتمالاً پولی در کار نیست!). فیلم از نظر تصویری جذاب است—چند نما و غروب دل‌انگیز دارد—اما احتمالاً جذاب‌ترین چیز همین عنوانِ فیلم است. افسوس که اگر کارگردانی کمی محکم‌تر و خلاق‌تر بود، می‌توانست بهتر شود. تماشایی است، ولی به‌یادماندنی نیست.