فیلم Bend of the River 1952

بیسکویت، سیب و گذشته‌ای آشفته «Bend of the River» دومینِ پنج وسترنی است که آنتونی من با جیمز استوارت ساخته و نخستینِ آن‌ها به رنگی فیلم‌برداری شده است. فیلمنامه‌ای صیقلی از بوردن چیس بر اساس رمان ویلیام گالیک «Bend of the Snake» نوشته شده و آرتور کندی، جولی آدامز، راک هادسون و جی. سی. فلیپن از همراهان استوارت در فیلم‌اند. استوارت نقش راهنمایی به‌نام گلین مک‌لینتاک را...

بیسکویت، سیب و گذشته‌ای آشفته «Bend of the River» دومینِ پنج وسترنی است که آنتونی من با جیمز استوارت ساخته و نخستینِ آن‌ها به رنگی فیلم‌برداری شده است. فیلمنامه‌ای صیقلی از بوردن چیس بر اساس رمان ویلیام گالیک «Bend of the Snake» نوشته شده و آرتور کندی، جولی آدامز، راک هادسون و جی. سی. فلیپن از همراهان استوارت در فیلم‌اند. استوارت نقش راهنمایی به‌نام گلین مک‌لینتاک را بازی می‌کند که در 1847 کاروانی از مهاجران را از میزوریِ گرفتار مشکلات به قلمرو اورگن می‌برد؛ گروهی که به دنبال شروعی تازه و مک‌لینتاکی که می‌کوشد از گذشتهٔ آشفته‌اش فاصله بگیرد. نجات امرسون کول (با بازی آرتور کندی) از دارزن باعث می‌شود، وقتی به پورتلند می‌رسند، این عمل پیامدهایی دوربرد داشته باشد. در سبکِ معمول آنتونی من، مک‌لینتاک مردی است که تا سرحد توان آزمایش می‌شود تا از بندهایش رها شده و در یک جامعه آرام نجاتی بیابد. فیلم که با منظره‌های خیره‌کننده‌ای که بعدها به امضای بصری من تبدیل شد (فیلم‌برداری: ایروینگ گلسبرگ) پوشیده شده، هرچند در مقایسه با دیگر همکاری‌های استوارت/من داستانی نسبتاً سبک‌تر به‌شمار می‌رود، اما سازندگان با افزودن لبه‌ای سخت و روان‌شناختی به سادگیِ قصه عمق بخشیده‌اند؛ پرسش‌هایی جدی دربارهٔ قهرمان در حال انتظار مطرح می‌شود: آیا مک‌لینتاک واقعاً می‌تواند از گذشتهٔ خود فرار کند؟ و آیا به‌عنوانِ «قهرمان» رواست وقتی به او ستم می‌شود از خشونت استفاده کند؟ استوارت این مضامین را با وقاری چشمگیر بازی می‌کند. یکی از نقاط قوت فیلم، گروه بازیگران توانمند آن است؛ دیدنِ استوارت در کنار کندی برای طرفداران وسترن هیجان‌انگیز است، چرا که فیلمنامه فرصت‌های زیادی برای نمایش مردانگی میان آن‌ها فراهم می‌آورد. فلیپن حضور مطمئنی دارد و نقشِ «عموگونه» را ایفا می‌کند، راک هادسون در نقش ویلسون با بازی جذابش وارد تیراندازی‌ها می‌شود، و جولی آدامز زیر لنز رنگی گلسبرگ جلوه‌ای زنده دارد. این وسترن منظره‌ها و فضاسازی دیدنی‌ای دارد و موسیقی پرهیجان هانس سالتر هم بستر مناسبی برای داستان فراهم می‌کند؛ داستانی که روح واقعی پیشگامانِ مهاجر را نشان می‌دهد و در کنار آن ضعف‌های انسانی—حرص، حسادت و خیانت—را نیز به تصویر می‌کشد. فیلم در حدود 90 دقیقه روایت فشرده‌ای ارائه می‌دهد، شخصیت‌پردازی‌های قوی دارد و حتی رمانس را تا حدِ ضروریْ کم‌رمق نگه می‌دارد. فیلمی است که ارزش دیدن دارد. امتیاز: 7.5/10