فیلم American Honey 2016

برای بازتعریف زندگی و کشف عشق. از کارگردان بریتانیایی فیلم «فیش تنگ» این بار داستان دختر جوانی را می‌بینیم که با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می‌کند. استار در خانواده‌ای کم‌درآمد و آزارگر بزرگ شده و به‌همین‌خاطر تلاش می‌کند زندگی‌اش را بازتعریف کند — نه با انتخاب راه‌های غلط مثل مواد مخدر، بلکه با فرار از خانه به‌دنبال زندگی و عشقی جدید. ماجرای فیلم از...

برای بازتعریف زندگی و کشف عشق. از کارگردان بریتانیایی فیلم «فیش تنگ» این بار داستان دختر جوانی را می‌بینیم که با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می‌کند. استار در خانواده‌ای کم‌درآمد و آزارگر بزرگ شده و به‌همین‌خاطر تلاش می‌کند زندگی‌اش را بازتعریف کند — نه با انتخاب راه‌های غلط مثل مواد مخدر، بلکه با فرار از خانه به‌دنبال زندگی و عشقی جدید. ماجرای فیلم از دیدار او با یک جوان در سوپرمارکتی آغاز می‌شود و از آن پس او پی‌گیر او می‌شود. در واقع تمرکز فیلم روی گروهی از جوانان است که اشتراک مجلات را درب به درب می‌فروشند؛ آن‌ها در سراسر کشور سفر می‌کنند و به انواع و اقسام خوش‌گذرانی‌ها می‌پردازند. برای ماندن در گروه، استار باید خودش را اثبات کند. جای خود را حفظ می‌کند، اما به شیوه‌ی خودش کار می‌کند. همیشه نگران بودم روایت به پیچشی زننده تبدیل شود؛ چند صحنه به این سمت نزدیک شدند اما فیلم از تغییر کلی حال و هوا صرف‌نظر کرد، چون به‌نظر می‌رسد نویسنده می‌خواست سرنوشت دختری را نشان دهد که در پی تحقق دو هدف است. وقتی یکی از این اهداف معلوم می‌شود که ساختگی بوده، او دقیق‌تر به هدف دوم می‌اندیشد. نباید فراموش کرد که سرنوشت و آینده‌اش به این تصمیمات بستگی دارد، چرا که شرایط لازم برای ورود آزادانه به جهان را ندارد. در کل فیلمی قابل قبول با پیامی معقول است. اگر با کارگردان آشنا باشید می‌دانید آثار او معمولاً درباره چه مسائلی‌اند. برخلاف «فیش تنگ»، این بار با دختری آمریکایی روبه‌رو هستیم که تأثیر سبک زندگی و فرهنگ جوانان در آن مشهود است. بازیگر نقش اصلی خوب است؛ فیلم متعلق به شیا لابوف نیست اما او در نقش کوتاهش تا حد توان بازی می‌کند. چند بازیگر دیگر هم حضور دارند اما نقش‌های بزرگی ندارند. تنها ایراد فیلم طول آن است؛ اگر با فیلم‌هایی کند و درام‌محور مشکل ندارید، تجربه لذت‌بخشی خواهد بود. «آメリکن هانی» شبیه «American Money» است؛ یکی از راه‌هایی که مردم برای تحقق رؤیای آمریکایی‌شان امتحان می‌کنند. این فیلم برای علاقه‌مندان ژانر درام مناسب است. 7/10 --- فیلمی بی‌معنی و بد که به جایی نمی‌رسد. کارگردان «فیش تنگ» نتوانست همان جادوی لحظه را دوباره تکرار کند. بخش اعظم فیلم در ون می‌گذرد و شخصیت‌ها مرتب موسیقی رپ گوش می‌دهند؛ بخش دیگر داستانی عاشقانه و خسته‌کننده است با قهرمانی که به‌نظر می‌رسد تأثیرگذارتر بود اگر به‌عنوان روسپی تصویر می‌شد تا فروشنده درب به درب. شخصیت‌های دیگری معرفی می‌شوند اما عمق چندانی به آن‌ها داده نمی‌شود، حتی با وجود اینکه زمان زیادی را در ون با آن‌ها می‌گذرانیم. فیلم حتی با آن پایانی که به نظر می‌رسد قرار است به آن ختم شود نیز مخاطب را راضی نمی‌کند؛ بی‌سروصدا تمام می‌شود. --- آمریکن هانی (۲۰۱۶) کارگردانی: آندریا آرنولد این فیلم جک کرواک برای نسل هزاره است؛ نسلی که نمی‌تواند خانه بخرد، شغل معنادار پیدا کند و بی‌هیچ توهمی مستقیم به آینده‌ای ناامید و دیستوپیایی خیره است. «آمریکن هانی» به سنت فیلم‌هایی درباره یأس اقتصادی و رهاشدگی سیستماتیک می‌پیوندد — مثل Dogville، Requiem for a Dream و Parasite. اما در حالی که آن آثار از نوآوری فرم یا فوریت روایی برخوردار بودند، فیلم جاده‌ای آندریا آرنولد در گسترش بیش از حد خود غرق می‌شود. من واقعاً منتظر این فیلم بودم، چون آثاری مثل Bird و Fish Tank نشان داده‌اند کارگردان می‌داند فیلمش چقدر باید باشد و چه می‌خواهد بگوید. ناامیدی‌ام از این فیلم دقیقاً به این دلیل است که استعداد آرنولد در سراسر اثر دیده می‌شود، اما زیر بارِ حجیم و کشدارِ فیلم مدفون شده است. ساشا لین در اولین نقش‌آفرینی‌اش فوق‌العاده است. او نقش استار را با اصالت خام بازی می‌کند؛ بدون تکیه بر ادا و اطوار بازیگری، فقط بقا، گرسنگی و امید مضطربانه‌ای که شاید این ون پر از ناهمراهی‌ها بهتر از آنچه پشت سر می‌گذارد باشد. موسیقی متن فوق‌العاده است و انرژی دیوانه‌وار جوانانی را که تلاش می‌کنند خلأ را با مهمانی پر کنند به خوبی منتقل می‌کند. اما مشکل اصلی طول ۱۶۳ دقیقه‌ای فیلم است. تا پایان پرده اول، تز فیلم روشن می‌شود: این جوانان از مهمانی بی‌پایان به‌عنوان بی‌حسی برای نشانه‌های نسل هزاره استفاده می‌کنند و سفر جاده‌ای را راه فراری از کشوری که چیزی برای عرضه ندارد می‌بینند. وقتی این ایده تثبیت شد، دیگر دلیلی ندارد روی آن برای یک ساعت و نیمِ بعدی مکث شود. به‌نظر می‌رسد آرنولد نتوانسته زودتر راهی برای خاتمه‌دادن به داستان عاشقانه استار و جیک (شیا لابوف) پیدا کند، بنابراین مجبوریم صحنه‌های تکراری کلاهبرداری، مهمانی و نوسان‌های احساسی را تا رسیدن به پایان تماشا کنیم. خود گروه فروش مجلات مصداق بهره‌کشی است — کلاهبرداری‌ای که هم فروشندگان جوان را و هم خریداران را هدف قرار می‌دهد — و آرنولد این موضوع را با وضوح ثبت می‌کند. اما فیلمی درباره بهره‌کشی نباید صبر تماشاگر را به بهره‌کشی بکشاند. آنچه می‌توانست یک پرتره فشرده و خردکننده‌ی صد دقیقه‌ای باشد، تبدیل به آزمونی برای تحمل شده است؛ وقتی بالاخره به سرانجام می‌رسد، برایم دیگر اهمیتی نداشت.