فیلم The Parent Trap 1998

شیطنت و کمدی دست‌در‌دست هم‌اند! «دام والدین» بازسازی فیلم اصلی ۱۹۶۱ از تولیدات والت دیزنی است. با بازی دنیس کواید، ناتاشا ریچاردسون، لیندسی لوهان و الن هندریکس. فیلم از دیدار نیکلاس پارکر و الیزابت جیمز در کشتی کوئین الیزابت دوم آغاز می‌شود؛ آن دو عاشق هم می‌شوند و ازدواجی زیبا و مفصل برگزار می‌کنند. داستان یازده سال بعد را دنبال می‌کند؛ زوجین از هم طلاق...

شیطنت و کمدی دست‌در‌دست هم‌اند! «دام والدین» بازسازی فیلم اصلی ۱۹۶۱ از تولیدات والت دیزنی است. با بازی دنیس کواید، ناتاشا ریچاردسون، لیندسی لوهان و الن هندریکس. فیلم از دیدار نیکلاس پارکر و الیزابت جیمز در کشتی کوئین الیزابت دوم آغاز می‌شود؛ آن دو عاشق هم می‌شوند و ازدواجی زیبا و مفصل برگزار می‌کنند. داستان یازده سال بعد را دنبال می‌کند؛ زوجین از هم طلاق گرفته‌اند و هر کدام حضانت یکی از دخترانشان، هالی و آنی، را دارند. دخترها در یک اردوگاه تابستانی با هم آشنا می‌شوند و رفته‌رفته بینشان رقابت شکل می‌گیرد. پس از یکی دو شوخی که بیش از حد جدی می‌شود، مجبور می‌شوند یک کلبه را با هم شریک شوند. در آغاز رابطه‌شان خصمانه است اما کم‌کم با هم آشنا شده و دوست می‌شوند. وقتی می‌فهمند روز تولدشان یکی است و تنها یک عکس از والدین هر کدام دارند که دو نیمه‌اش در کنار هم کامل می‌شود، درمی‌یابند که دوقلو هستند و نقشه‌ای برای جمع کردن دوباره والدینشان می‌کشند. با آموزش و کوتاه کردن مو، هالی و آنی جای هم را می‌گیرند: هالی به‌عنوان آنی به لندن می‌رود و برای اولین‌بار مادرش را ملاقات می‌کند و آنی به‌عنوان هالی به ناپا بازمی‌گردد و برای اولین‌بار پدرش را می‌بیند. هالی و الیزابت زمانی که هالی برای کمک به یک مشتری در امور لباس عروسی به محل کار مادر می‌رود، با هم گرم می‌گیرند. آنی و نیک به خانه بازمی‌گردند و آنی از دیدن زنی جدید در زندگی پدرش (مریدیث) شوکه می‌شود. چسی، پرستار نیک، نسبت به او بی‌اعتماد است و فکر می‌کند که او به دنبال پول است. نیک او را رسماً معرفی می‌کند و آنی که از این وضعیت ناراحت است به هالی زنگ می‌زند تا خبر دهد که پدرشان عشق جدیدی پیدا کرده؛ با وجود التماس‌های آنی برای آوردن الیزابت به آمریکا، هالی مخالف است. چسی نسبت به آنی، که برخلاف هالی مرتب و حقیر به نظر می‌رسد، مشکوک است؛ سگ هالی هم نسبت به آنی رفتار عجیبی نشان می‌دهد. آنی تلاش می‌کند نامزدی مریدیث و نیک را خراب کند. هم‌زمان الیزابت، مارتین و پدربزرگ نسبت به رفتار هالی که با آنی تفاوت دارد مشکوک می‌شوند. آنی به هالی زنگ می‌زند و پافشاری می‌کند که اگر می‌خواهند والدینشان دوباره با هم باشند، باید الیزابت را به آمریکا بیاورند و با هم مراسم نامزدی را خراب کنند. هالی سرانجام اعتراف می‌کند و حقیقت را به الیزابت می‌گوید. الیزابت تصمیم می‌گیرد به آمریکا بیاید اما مردد است و اصرار می‌کند مارتین همراهی‌اش کند. آنی ترتیب ملاقات الیزابت، هالی و مارتین با والدین نیک و مریدیث را در هتل استافورد می‌دهد و نقشه تا حدودی کار می‌کند، اما الیزابت از توطئه دخترها عصبانی می‌شود. متأسفانه مریدیث پی می‌برد که دختران دوقلو هستند و نیک و الیزابت قبلاً با هم ازدواج کرده‌اند. دخترها تلاش می‌کنند اولین قرار والدینشان را بازسازی کنند اما این کار تأثیرگذار نیست. آخرین تلاششان این است که الیزابت را ترغیب کنند همراه نیک و هالی به سفر سالانه کمپینگ برود. الیزابت با حقه مریدیث را به جای خود می‌فرستد. بعد از شوخی‌هایی مثل سنگ در کیسه، مارمولک در مو و هل دادن تشک بادی او به آب، مریدیث عصبانی می‌شود و از نیک می‌خواهد بین دخترانش و نامزدش یکی را انتخاب کند. نیک درمی‌یابد مریدیث تنها به دنبال ثروت است و با سردی نامزدی را پایان می‌دهد و هالی و آنی را انتخاب می‌کند. الیزابت که از جدا شدن مریدیث و نیک شوکه شده، فاش می‌کند که مارتین و چسی رابطه‌ای را آغاز کرده‌اند. نیک نشان می‌دهد مجموعه شراب قدیمی‌اش را و حق مالکیت شرابی را که در عروسی‌شان نوشیدند، دارد؛ الیزابت با چشمانی پر از اشک تصمیم می‌گیرد به لندن بازنگردد. در هنگام خداحافظی نیک و هالی تصمیم می‌گیرند خانواده‌شان را دوباره از دست ندهند. هالی و نیک با بازگشت به خانه، آنی و الیزابت را غافلگیر می‌کنند. نیک می‌گوید دیگر حاضر نیست او را از دست بدهد. الیزابت ابتدا مردد است اما سپس می‌فهمد که همیشه او را دوست داشته است؛ آنها همدیگر را می‌بوسند و دوباره در همان کشتی ازدواج می‌کنند. فیلم با عکس‌هایی از عروسی و سورپرایز مارتین که از چسی خواستگاری می‌کند، پایان می‌یابد. این بازسازی برای بزرگ‌ترها و بچه‌ها چیزهای زیادی دارد. شوخی‌ها و شیطنت‌ها بامزه و بسیار خوش‌ساخت‌اند، شبیه به «تنها در خانه» و «دنِیس شرارت»؛ بازیگران نقش‌هایشان را خوب ایفا می‌کنند و لحظاتی احساساتشان را کاملاً منتقل می‌کنند. بازسازی دلپذیری است و فیلم خوبی از والت دیزنی به شمار می‌آید. بسیار توصیه می‌شود. تماشای خیلی خوبی بود؛ ممکن است دوباره ببینمش و آن را پیشنهاد می‌کنم. من که اخیراً نسخهٔ اصلی را دیده‌ام، این فیلم در تقلید قدم‌به‌قدم از آن کار خوبی کرده است. فیلم دقیقاً همان اثر نیست، اما قالب کلی را حفظ کرده و در طول داستان‌پردازی به‌روز و پویاتر شده است. به‌عنوان کسی که معمولاً از انحراف از منبع اصلی شکایت می‌کند، تغییرات اینجا را می‌پسندم. متأسفانه دوقلوها همچنان محور داستان‌اند و این یعنی لیندسی لوهان کار دوبرابر داشته، اما به‌راستی تفاوتی در نمایش دیده نمی‌شود. کار با پردهٔ سبز و تقلیدهای تصویری برای اواخر دههٔ ۱۹۹۰ واقعاً خوب انجام شده است. مهم‌ترین نکته این است که فیلم جذابیتش در بازگرداندن یک خانوادهٔ گمشده/جداشده را حفظ کرده است. سرگرم‌کننده و دلنشین. به همان اندازهٔ نسخهٔ ۱۹۶۱ خوب است؛ احتمالاً نسخهٔ ۱۹۶۱ کمی بهتر است اما هر دو فیلم فوق‌العاده‌اند. نسخهٔ ۱۹۹۸ با لیندسی لوهان در نقش دوگانه عالی ظاهر شده است؛ او در نقش هالی و آنی بسیار خوب است — هایلی میلز از ۱۹۶۱ انتخابِ من برای نقش خواهران بود، اما باز هم بازیگری فوق‌العاده‌ای انجام شده. انتخاب بازیگران والدین هم نزدیک به رقابتی تنگاتنگ است: دنیس کواید (نیک) و ناتاشا ریچاردسون (لیز) در این نقش‌ها شیمی قابل‌باوری دارند که کلیدی است. الن هندریکس (مریدیث) و لیزا ان والتر (چسی) نیز در این بازسازی مناسب‌اند. تصویربرداری و جلوه‌های تصویری چشم‌گیرند. اگرچه مثل نسخهٔ اول، مدت زمان فیلم می‌توانست کمی کوتاه‌تر باشد، اما این نکته ایراد بزرگی نیست چون فیلم واقعاً لذت‌بخش است. پیشنهاد می‌شود.