فیلم Dark Skies 2013

«Enter Sandman.» فیلم Dark Skies را اسکات استوارت نوشته و کارگردانی کرده است. بازیگران اصلی آن کری راسل، جاش هامیلتون، داکوتا گویو، کِیدن راکتی و جی. کِی. سیمونز هستند. موسیقی اثر از جوزف بیشارا و فیلم‌برداری از دیوید بوید است. دو احتمال وجود دارد... یا ما در جهان تنها هستیم یا تنها نیستیم. هر دو به یک اندازه هولناک‌اند. — آرتور سی. کلارک فیلم‌هایی درباره‌ی هجوم بیگانه‌ها اجرای...

«Enter Sandman.» فیلم Dark Skies را اسکات استوارت نوشته و کارگردانی کرده است. بازیگران اصلی آن کری راسل، جاش هامیلتون، داکوتا گویو، کِیدن راکتی و جی. کِی. سیمونز هستند. موسیقی اثر از جوزف بیشارا و فیلم‌برداری از دیوید بوید است. دو احتمال وجود دارد... یا ما در جهان تنها هستیم یا تنها نیستیم. هر دو به یک اندازه هولناک‌اند. — آرتور سی. کلارک فیلم‌هایی درباره‌ی هجوم بیگانه‌ها اجرای دشواری دارند؛ مرز ظریفی بین جسارت فکری و ساختی ضعیف وجود دارد. Dark Skies هم، بی‌تعجب، از آن فیلم‌های ژانر علمی‌تخیلی/ترسناک است که بین طرفداران ژانر اختلاف‌نظر ایجاد می‌کند. ماجرا خانواده‌ی بارت است که ناگهان با پدیده‌های مرموزی مواجه می‌شوند: مرگ پرندگان به‌صورت خودکشی، گم‌شدن زمان، فعالیت‌های پلی‌ترگایستی، کابوس‌ها و علامت‌های عجیب روی بدن. فیلم آن وحشت‌نمایی‌ای را که تبلیغاتش نوید می‌داد، کامل ارائه نمی‌دهد و در عین حال حس تکراری بودن را شبیه کلاژی از عناوین شناخته‌شده‌ی اخیر منتقل می‌کند. بازی بازیگران بالغ چندان قوی نیست، استفاده از جی.کِی. سیمونز در نقشی امیدوارکننده هدر رفته و مفهوم‌ها چندان نوآورانه نیستند؛ بنابراین جای تعجب نیست که از برخی طرف‌ها با واکنش تند مواجه شده است. با این حال از نظر تولید، اسکات استوارت سراغ راه حل‌های آسان نرفته: فیلم متکی بر جلوه‌های کامپیوتری یا شوک‌های ارزانِ بلند و ناگهانی نیست؛ صحنه‌های ترس‌آور خوب چینش و زمان‌بندی شده‌اند. او در خلق فضاسازیِ آرام و تدریجی هم تواناست، ویژگی‌ای که ممکن است برخی طرفداران پرهیجان‌تر ژانر را دل‌زده کند. تصویر خانواده‌ای آمریکایی در حومه شهر که تحت فشار قرار گرفته‌اند، خوب اجرا شده؛ مسائل روزمره‌ی یک خانواده‌ی کارگری مانع هدف بزرگ‌تر نمی‌شود، و وقتی اوضاع شدت می‌گیرد و بازیگران کودک به جلو می‌آیند، صبر تماشاگر پاداش می‌گیرد. اگرچه گاه جرئت پایبندی کامل به ایده‌هایش را ندارد، دست‌کم Dark Skies به کلیشه‌های ساده‌ی آدم‌ربایی بیگانه تن نمی‌دهد. فیلم چند «نقص» دارد، به‌ویژه اگر دنبال روایت‌های دقیق تاریخی از آدم‌ربایی‌های ادعایی بیگانگان باشید یا انتظار شوک‌های شدید و پی‌درپی داشته باشید، اما در مجموع فراتر از متوسط است و برای علاقه‌مندان ژانر دیدنی است. امتیاز: ۶/۱۰ --- نیروی تاریکی‌ای از جهانی دیگر! این فیلم مدت‌ها انتظارم بود؛ کسانی که آن را دیده بودند به من گفتند از دستش ندهم، اما هشدار دادند که موضوعش تکراری است و تنها تغییر کوچکی در داستان دارد. چون ژانر وحشت در مجموعه‌ام کم‌ترین میانگین را دارد، انتظار نداشتم شاهکاری ببینم — شاید همین یکی از دلایلی باشد که از فیلم خوشم آمد. بله، فرمولِ آشنا و کلیشه‌ایِ فیلم‌های وحشت را دارد، اما آن‌قدرها هم بد نیست که بعضی‌ها می‌گویند. مگر نه اینکه نقل‌قول ابتدایی بخش بزرگی از پیچش فیلم را لو می‌دهد؟ و اگر قبلاً می‌دانستی، پیچش پایان واقعاً غافلگیرکننده نیست. خلاصه: خانواده‌ای کوچک با مشکلات مالی که اخیراً اتفاقات عجیبی در خانه شاهدند. وقتی قضیه جدی می‌شود، باید راه‌حلی پیدا کنند وگرنه اتحادشان ممکن است از هم بپاشد. بعد از کسب اطلاعاتی، با یک کارشناس ملاقات می‌کنند و نکات مهمی می‌گیرند؛ مبارزه‌ی آن‌ها شروع می‌شود و چالشی که پیش رو دارند آینده‌ی خانواده را رقم می‌زند. باقی فیلم روایت نقشه و اجرای آن و نتیجه‌ی تلاش‌هایشان است. نقش جی.کِی. سیمونز از همان کلیشه‌های رایج در فیلم‌های وحشت است؛ این نکته را دوست نداشتم، اما حضور او را پسندیدم. پایان باز فیلم هم امکان دنباله را می‌گذارد. مثل همیشه، وقتی خانواده‌ای درگیر مشکلات است، گاهی آدم‌های اطراف‌شان بی‌خبر یا کم‌حس می‌شوند که این هم کلیشه‌ای است که کمتر فیلمی از آن خارج می‌شود. با این حال فیلمی قابل قبول است؛ اگر سرگرمی معمولی را به تجربه‌ی آزمایشی و نامطمئن ترجیح می‌دهید، احتمالاً از آن لذت خواهید برد. با وجود آشنایی موضوع، تماشای آن خوشایند است. امتیاز: ۷/۱۰ --- تماشای خوب و تکرارشدنی؛ قابل توصیه. کری راسل نقش زنِ تقریباً دیوانه‌ای را باکیفیت بازی می‌کند و این فیلم درواقع همان چیزی است که Paranormal Activity باید می‌بود، در ترکیب با نسخه‌ی خوبِ یک فیلم شبیه Slenderman. در داستان یک بُعد توطئه‌وار رضایت‌بخش وجود دارد: دفاع‌های رو به افزایش در کنار شخصیتِ متهم به نظریه‌های توطئه. بخشی از لذت فیلم از آنجا می‌آید که همه‌چیز به‌طرزی بسیار واقعی و باورپذیر ارائه شده است. همین جو و اتمسفر ساخته‌شده به‌تنهایی انگیزه‌ی کافی برای تماشا است.