فیلم The Ritual 2017

عذر می‌خواهم، اما واقعاً چه کسی — بدون هیچ تبلیغی و با عنوان کلی‌ای مثل «The Ritual» — تصمیم گرفت اجازه دهد این فیلم این‌قدر خوب باشد؟ امتیاز نهایی: ★★★½ — واقعاً خوشم آمد. قویاً توصیه می‌کنم زمانی برای تماشای آن اختصاص دهید. فیلم «The Ritual» (ساختهٔ ۲۰۱۷، کارگردان: دیوید براکنر) یک ماجراجویی/وحشت روان‌شناختی است دربارهٔ چهار مرد بریتانیایی در دههٔ سی‌شان که به پیاده‌رویی در...

عذر می‌خواهم، اما واقعاً چه کسی — بدون هیچ تبلیغی و با عنوان کلی‌ای مثل «The Ritual» — تصمیم گرفت اجازه دهد این فیلم این‌قدر خوب باشد؟ امتیاز نهایی: ★★★½ — واقعاً خوشم آمد. قویاً توصیه می‌کنم زمانی برای تماشای آن اختصاص دهید. فیلم «The Ritual» (ساختهٔ ۲۰۱۷، کارگردان: دیوید براکنر) یک ماجراجویی/وحشت روان‌شناختی است دربارهٔ چهار مرد بریتانیایی در دههٔ سی‌شان که به پیاده‌رویی در شمال دورافتادهٔ سوئد می‌روند و کم‌کم معلوم می‌شود که موجودی نامرئی آن‌ها را در تاریکی جنگل تعقیب می‌کند. آیا هیچ‌کدام زنده بیرون خواهند آمد؟ فیلم ترکیبی است از «The Blair Witch Project» و «Ogre»، البته بدون شوخی‌های آن دومی؛ همچنین عناصری از «The Wicker Man» دارد. مانند «Blair Witch»، شخصیت‌های زبان‌باز و بی‌پروا کم‌کم در جنگل ترسناک می‌شوند و در نهایت علیه هم می‌شورند، اما فیلم‌برداری جنگل‌ها به‌خاطر لوکیشن‌های دیدنی رومانی به‌مراتب برتر است. موجود در فیلم تا پانزده دقیقهٔ پایانی کاملاً فاش نمی‌شود؛ ترکیبی‌ست از هیولاهای «The Relic» و «Wendigo» ولی بزرگ‌تر و بهتر. نیمهٔ دوم از کتاب فاصله می‌گیرد — برخی گلایه دارند — اما از فرقهٔ بلک‌متالِ ضعیفِ کتاب بهتر است و یک سکانس قدرتمند دارد که حس دوزخ روی زمین را منتقل می‌کند. در کنار نکات مثبت، فیلم کمی کم‌حادثه و یکنواخت است و شخصیت‌های زن در آن کم‌رنق‌اند. زمان تقریبی: ۱ ساعت و ۳۴ دقیقه. بازیگران: رِیف اسپال، ارشر علی، رابرت جیمز-کالیر و سم تروتون. نویسنده فیلمنامه: جو بارتون، بر اساس رمان آدام نویل (۲۰۱۲). این فیلم یک فیلم هیولایی با بلندپروازی‌های روان‌شناختی و بودجه‌ای به‌نظر مناسب است. موجودِ جوتون به‌خوبی طراحی شده و بازپخش‌های حلقویِ صحنه‌های آسیبِ دوران الکل نیز تأثیرگذارند. متأسفانه باقی فیلم به اندازهٔ عنوانش بی‌رمق است و بیش از حد روی عجایب جنگل‌های عمیق سوئد حساب کرده؛ حتی آن بخش هم در ادامه کم‌رنگ می‌شود و فرقهٔ پایان فیلم شبیه ویککان‌های بازیافت‌شدهٔ اسکاتلند به‌نظر می‌رسد تا مردمان پیشا-مسیحی شمال اسکاندیناوی. «The Ritual» فیلمی اتمسفریک است که تنش روان‌شناختی را با چاشنی‌ای از ماوراءالطبیعه به‌خوبی ترکیب می‌کند. داستان دنبال چهار دوست در سفر پیاده‌روی در طبیعت اسکاندیناوی است که با چشم‌انداز آزاردهنده و ترس‌ها و پشیمانی‌های خود روبه‌رو می‌شوند. چیزی که فیلم را متمایز می‌کند اصالت شخصیت‌ها و روابطشان است؛ دیالوگ‌ها و تعاملات طبیعی به‌نظر می‌رسند و پیوند میان دوستان با تاریخچهٔ مشترک به‌خوبی منتقل می‌شود که این پایهٔ واقع‌گرایانه باعث می‌شود ترس رو به فزونی بیشتر اثرگذار باشد. فیلم برای ساخت تعلیق زمان می‌گذارد، گرچه بعضی صحنه‌ها طولانی‌تر از نیاز هستند و برخی دیالوگ‌ها تکراری می‌شوند؛ این نقاط ضعف چندان تجربهٔ کلی را خراب نمی‌کنند. بخش پایانی به قلمرویی غافلگیرکننده می‌رود و اوجِ خیال‌انگیزی ارائه می‌دهد که در ژانری که اغلب کلیشه‌ای‌ست تازه و آزاردهنده به‌نظر می‌رسد. از نظر بصری فیلم خیره‌کننده است و جنگل مرموز خود نقش یک شخصیت را دارد و انزوا و وحشت را تشدید می‌کند. «The Ritual» در پیوند دادن درام انسانی با وحشت موفق است و برای دوستداران وحشت اتمسفریک و مبتنی‌بر شخصیت تماشای ارزشمندی‌ست. نیمهٔ اول فیلم خیلی خوب است اما بعد از اولین ظهور هیولا واقعاً ضعیف عمل می‌کند. با این حال هنوز یک فیلم ترسناک محکم و ارزشمند است؛ ارزش دیدن دارد، اما چندان دلهره‌آور یا استثنایی نیست. سکانس اولِ خانه واقعاً خوب و صادقانه ترسناک ساخته شده — ۳ از ۵. بر اساس رمان آدام نویل، «The Ritual» چهار دوست را دنبال می‌کند که در مسیر کُنگسْلِدِن سوئد گام برمی‌دارند و ناخواسته وارد قلمرو موجود افسانه‌ای جوتون به‌نام Moder می‌شوند. فیلم با جوّی وهم‌انگیز و تعارضات تدریجی تنش را می‌سازد تا کشف ترسناکِ نهایی روی دهد. اگرچه ساختار وحشت و پرداخت شخصیت‌ها قوی‌اند، برخی صحنه‌های اکشن و دیالوگ‌ها ضعیف می‌افتند. رمزآلودیِ ساکنان جنگل و عناصر آیینی تا حدی بی‌پاسخ می‌مانند و سوالاتی برجای می‌گذارند، اما کلیت اثر برای علاقه‌مندان به وحشت مبتنی بر اساطیر تا حد زیادی سردستبردار و مؤثر است. امتیاز: ۶۴/۱۰۰ بعد از از دست دادن تراژیک یک دوست، چهار مرد تصمیم می‌گیرند به شمال سوئد بروند. پس از ورود به جنگل و در تلاش برای یافتن راه میان‌بر، دچار توهماتی بی‌توضیح می‌شوند و چیزی عظیم و بدخواه آن‌ها را تعقیب می‌کند. دربارهٔ این فیلم نقدهای زیادی شنیده بودم و شاید با توقعات بالاتر به سراغش رفتم؛ فیلم به‌نسبت یک اثر معمولی «انسان‌ها توسط هیولا شکار می‌شوند» است و سورپرایز چندانی ندارد، هرچند اجرا مؤثر است. خودِ هیولا اما از جمله طراحی‌های کابوس‌وار و بسیار مؤثر اخیر است. تماشای آن ارزش دارد. تزئینِ کسالتِ بریتانیایی با وحشت تنش در این فیلم زیباست. شخصیت‌ها — مردان بریتانیایی منطقی و شایسته — تلاش می‌کنند بفهمند چه خبر است و چگونه باید از آن خلاص شوند، در حالی که وحشت از همه سو به آن‌ها نزدیک می‌شود تا وقتی خیلی دیر می‌شود. بازی‌ها محکم است، کارگردانی و فیلم‌برداری خوب است و هیولای فوق‌العاده‌ای دارد. من از این رویکرد به نوعی وحشت کیهانی که احتمالاً H.P. Lovecraft هم آن را می‌پسندید، لذت بردم.