فیلم Sinister 2 2015

در نسخهٔ اوریجینالِ «سینیستر» ساختهٔ اسکات دریکسون، نویسنده در نقدِ فیلم چندان ترحم‌آمیز نبود و فیلم را داستانی روان‌شناختیِ سطحی و کلیشه‌ای دانست. خلاصه‌ای از آن برداشتِ سینمایی چنین بود: «در بهترین حالت، «سینیستر» قصه‌ای ولرم و پریشان است که مرتب مخاطب را با بازی همیشگی حدس‌زدنِ این‌که آیا شرّ حاضر خیالی است یا واقعی، سرگرم می‌کند… ترس‌های ارزان، اسطورهٔ مبهمِ هیولا، شخصیت‌پردازی‌های شفاف و یک...

در نسخهٔ اوریجینالِ «سینیستر» ساختهٔ اسکات دریکسون، نویسنده در نقدِ فیلم چندان ترحم‌آمیز نبود و فیلم را داستانی روان‌شناختیِ سطحی و کلیشه‌ای دانست. خلاصه‌ای از آن برداشتِ سینمایی چنین بود: «در بهترین حالت، «سینیستر» قصه‌ای ولرم و پریشان است که مرتب مخاطب را با بازی همیشگی حدس‌زدنِ این‌که آیا شرّ حاضر خیالی است یا واقعی، سرگرم می‌کند… ترس‌های ارزان، اسطورهٔ مبهمِ هیولا، شخصیت‌پردازی‌های شفاف و یک خطِ داستانِ ماورایی دست‌وپاگیر، خیلی فکرِ منفیِ قابل تأملی در ذهن تماشاگر ایجاد نمی‌کنند.» هرچه دربارهٔ قسمت اول بگویید، لااقل اندکی ستاره‌محوری در حضور ایتن هاوک آن را همراهی می‌کرد، امتیازی کوچک برای شوکری که دریکسون ساخته بود. در «سینیستر 2» به کارگردانی کیران فوی («The Citadel») خبری از لذتِ حقیقیِ وحشتِ درجه‌یک نیست. فیلم، همان‌قدر که تلاش می‌کند لحظات دلهره‌آورِ رایجی خلق کند، به‌ندرت آن‌ها را با تعلیقِ واقعی یا هوشمندیِ تحریک‌آمیز پشتیبانی می‌کند. «سینیستر 2» صدفی تیره و غمناک دارد، اما فیلم‌های خوبِ ژانر وحشت—حداقل آن‌هایی که دنبال پیچیدگی و انسجام‌اند—نباید دائم پشت ساختارهای ارزانِ ترس مخفی شوند. این دنباله به طرز وظیفه‌شناسانه‌ای با قسمت قبلی پیوند دارد. جیمز رنسون، مأمور سابقی که در قسمت اول دیده شد، این‌بار نقش اصلی را دارد. پس از ماجراهای بحث‌برانگیز با خانوادهٔ اوسوالت در فیلم نخست، او اکنون به‌عنوان کارآگاه خصوصی در پی ریشه‌کن کردن رویدادهای الهام‌گرفته از دیوِ بغول است. رنسون هنوز از قتل‌های شوکه‌کنندهٔ اتفاق‌افتاده در گذشته منزوعه شده و مأموریتش جلوگیری از شیوع دوبارهٔ شرِّ بغول است. خانوادهٔ جدید، ساکن یک خانهٔ روستایی در ایندیانا، شامل مادرِ Courtney Collins (با بازی Shannyn Sossamon) و دو پسر خردسالش (دو برادر در دنیای واقعی: Dartanain و Robert Sloan) است. Courtney درگیر اختلافات خانوادگی با همسرش است و پسرانش در میانهٔ آن کشمکش‌ها گرفتار می‌شوند. وقتی بغول سراغ خانواده می‌آید، مأمور سابق-کارآگاه باید هر کاری بکند تا سلامت روانی این خانوادهٔ آسیب‌پذیر را حفظ کند. فیلمنامه، نوشتهٔ اسکات دریکسون و سی. رابرت کارگیل، بیش از همه روی نقطه‌قوت‌های پیش‌بینی‌شدنیِ مجموعه حساب می‌کند؛ از آن‌جا که مخاطب از قبل در ذهنیتِ «سینیستر» فرو رفته، عنصر رمز و راز تا حد زیادی تضعیف شده است. «سینیستر 2» چیزِ چندانی برای حدس‌زدنِ بیشتر باقی نمی‌گذارد و همان الگوی تیره و تقلیدی قسمت اول را تکرار می‌کند. بدیع‌بودنِ زیادی در ساختار دیده نمی‌شود. البته تصاویر نگران‌کننده، مثل فیلم خانگیِ دانه‌دانه‌ای که صحنهٔ اعدام یک خانواده را نشان می‌دهد، تأثیر کوتاهی دارند، اما ضربهٔ شوک‌وار زودگذر و تا حدی فراموش‌شدنی است. تردید برمی‌ماند که آیا فوی حقه‌های کافی در آستین دارد تا «سینیستر 2» را به چیزی بیش از سایه‌ها و اشاره‌های عصبی مجهز کند یا نه. فیلم جوّی وهم‌آلود و تیره می‌سازد و دنیایی خفه و نگران‌کننده خلق می‌کند، اما مشکل این است که به سطحِ لذتِ تعقیبِ ارزان اکتفا می‌کند و پایبندِ هیچ انگیزهٔ مهلک و قانع‌کننده‌ای نیست، جز پیروی از کلیشه‌های ترسناکِ پیچیده. تلاشِ رنسون برای فاش‌کردنِ بغول و حفاظت از خانوادهٔ کالینز، خطِ داستانی‌ای عددی و بی‌روح است. حتی خودِ بغول هم هرگونه رمزآلودگی یا شیطنتِ واقعی را از دست داده و به سختی تماشاگر را درگیر می‌کند. تصویری که از بغول ارائه می‌شود—مردی با موهای بلند و لباسِ سبک راک که یادآورِ جیم موریسونِ خوانندهٔ گروه The Doors است—چیز چندان تحریک‌کننده‌ای به اسطورهٔ خونینِ «سینیستر» نمی‌افزاید. در مجموع، «سینیستر 2» در بسیاری جهات ترانه‌ای موحش می‌خواند اما آن را با شلیکی از تکان‌های هیجانِ ارزان و برش‌های القاکنندهٔ مصنوعی همراه می‌کند؛ همان تکنیک‌هایی که در بسیاری از فیلم‌های ترسناکِ امروزی به چشم می‌خورد. گناه «سینیستر» این نیست که یک هیولای مدرن و خوش‌پوش برای بهت‌زدن ساکنان طراحی کرده، بلکه آن است که راهی پیش‌پاافتاده و کم‌تحرک را طی می‌کند و به چند انفجارِ سطحیِ هیجانی قناعت می‌نماید. منتقد: 2 از 4 ستاره --- «خطرناک‌تر چیست؟ نیروی تاریک یا پدر شریر؟» فیلم اول خوب بود—من از آن لذت بردم، اگرچه ترسناک نبود. بنابراین انتظار می‌رفت دنباله‌ای ساخته شود، اما این دنباله نتوانست استانداردهای نسخهٔ اصلی را حفظ کند. می‌توان گفت فیلم نسبتاً سرگرم‌کننده‌ای بود با تمرکز بیشتری روی داستان و درام تا اتمسفر ترسناک. یک شخصیت از فیلم قبلی حفظ شده و تمِ اصلی باقی مانده، ولی روش روایت فرق کرده؛ چیزی شبیهِ «Goodnight Mommy» با دو برادر و رویدادهای مرموزی که دورشان اتفاق می‌افتد. قطعاً فیلم آن چیزی را که بیش از همه برای یک اثر وحشت لازم است، کم دارد و تا حدی هم قابل پیش‌بینی است. اما از نظر داستان و بازی بازیگران، کارشان را خوب انجام دادند؛ بنابراین فیلمی متوسط است. من انتظار پایانِ بهتری داشتم و پایان‌بندی نتوانست مرا راضی کند. شاید آن پایان برای داستان مناسب بوده، اما من تحت تأثیر قرار نگرفتم. احتمال ساخت دنبالهٔ دیگری بسیار بالاست؛ این قصه هنوز تمام نشده و احتمال ادامه با همان بازیگران زیاد است. فیلم بدی نبود، اما دنباله‌ای هم نبود که می‌خواستید. اگر دنبال یک فیلم وحشتِ خالص هستید، بهتر است سراغش نروید—در هیچ سطحی درخششی ندارد. در مجموع، احساس می‌کنم در بعضی جاها می‌توانست بهتر باشد. توصیه‌ام این است که اگر ژانر را فراموش کنید و سعی کنید مثل یک فیلمِ نامشخص از آن لذت ببرید، احتمالاً اوقات نسبتاً قابل‌قبولی خواهید داشت. امتیاز: 4/10 --- دنباله‌های مدرنِ ژانر وحشت اغلب شکست می‌خورند. فکر می‌کردم چون فیلم اول چندان عالی نبود، اگر این دنباله هم بد از آب دربیاید زیاد ناامید نخواهم شد—اشتباه می‌کردم. در مقایسه، قسمت اول گاهی اوقات مانند یک شاهکار به نظر می‌رسد و این دنباله نشان داد چرا قسمت اول در برخی جنبه‌ها موفق بود. «سینیستر 2» در جاهایی واقعاً ترسناک است؛ قطعاً صدای بلندِ سالن سینما در بالا بردن ترسِ جهشی مؤثر بود. نمایش‌های بی‌رحمانهٔ قتل در این فیلم بیش از حد اغراق‌شده‌اند. فیلمنامه افتضاح است. داستانِ اصلی کهنه و قابل‌پیش‌بینی است و شخصیت‌ها سرد و غیرهم‌ذات‌پندارانه‌اند. بازی‌ها در سراسر فیلم ضعیف‌اند، به‌ویژه نقشِ بچه‌های روح که شبیه یک پانتومیم ضعیفِ مدرسه‌ای اجرا شده‌اند. در کل، چندان از نتیجه‌گیری‌ام شگفت‌زده نیستم، اما متأسفم که می‌بینم احتمال تولیدِ دنباله‌های بیشتر برای این مجموعه در آینده بالاست. امتیاز: 1.5 ستاره